ਪੰਜਾਬੀ ਜੀਜਾ ਸਾਲੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਬੰਦ ਦੁਕਾਨ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

ਸ਼ਟਰ ਅੱਧਾ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਹੇਠੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਪੀਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਗਲੀ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜੀਜਾ ਸਾਲੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੌਣੇ ਦਸ ਵਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਜਸਲੀਨ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸ ਅੱਧੇ ਸ਼ਟਰ ਹੇਠੋਂ ਅੰਦਰ ਵੜੀ ਤੇ ਦੁਕਾਨ ਦੀ ਘੰਟੀ ਟਣਕ ਪਈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਡੈਸਕ ਪਿੱਛੇ ਬਹਿ ਕੇ ਹਿਸਾਬ ਦੀ ਕਾਪੀ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ। «ਜਸਲੀਨ? ਤੂੰ? ਇਸ ਵੇਲੇ?» ਉਸ ਨੇ ਕਲਮ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਸੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਤੋਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਪੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

«ਫ਼ੋਨ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ, ਜੀਜਾ ਜੀ», ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਕਾਊਂਟਰ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਤੂਬਰ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਦੀਵਾਲੀ ਦੀ ਭੀੜ ਵਾਲਾ ਹਫ਼ਤਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਜਲੰਧਰ ਤੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਆਈ ਸੀ, ਕਾਲਜ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀਜੇ ਦੀ ਗਾਰਮੈਂਟਸ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਮਦਦ ਕਰਨ। ਦੀਦੀ ਸਿਮਰਨ ਘਰ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਸੱਸ ਨਾਲ, ਤੇ ਜੀਜਾ ਜੀ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਇਹ ਕੁੜੀ ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਤੋਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਮਚਾਈ ਫਿਰਦੀ ਸੀ।

ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੰਨ ਗਰਮ ਹੋ ਗਏ। ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਦੋ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਨਵਾਂ ਸੂਟ ਪਾ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀ, «ਜੀਜਾ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਨਾ, ਕਿੱਦਾਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹਾਂ?» ਤੇ ਪਰਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦਾ ਨੰਗਾ ਹਿੱਸਾ, ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦੀ ਸਟਰੈਪ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਜੋ ਹਰ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਟਿਕਦੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਤैंतीਸ ਸਾਲ ਦਾ ਵਿਆਹਿਆ ਬੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਲ਼ਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

«ਉਹ ਰਿਹਾ ਤੇਰਾ ਫ਼ੋਨ», ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਾਊਂਟਰ 'ਤੇ ਪਏ ਫ਼ੋਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਜਾਣ ਦੀ ਥਾਂ ਡੈਸਕ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਸ਼ਟਰ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। «ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ», ਉਸ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ। «ਹੁਣ ਤਾਂ ਰੁਕਣਾ ਪਊ।»

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ, ਫਿਰ ਥਰਮਸ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। «ਚਾਹ ਪੀਏਂਗੀ? ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਗਰਮ ਹੀ ਹੋਣੀ।» ਦੋ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਗਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਪਾਈ ਗਈ। ਜਸਲੀਨ ਡੈਸਕ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਕੈਟਾਲਾਗਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਧੱਕ ਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਇੱਕ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਢਲਕ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਨਾ ਕੀਤੀ।

ਚਾਹ ਦੀ ਭਾਫ਼ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਿਚਾਲੇ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਗਲਾਸ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜੋ ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਤੋਂ ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਸੁੱਟਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪਰਦੇ ਦੇ। «ਜੀਜਾ ਜੀ», ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, «ਤੁਸੀਂ ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਦੇਖਦੇ ਓ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।»

«ਜਸਲੀਨ...» ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਰ ਆਈ। «ਤੂੰ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਭੈਣ ਏਂ।» «ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮਰਦ ਓ», ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਡੈਸਕ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜ੍ਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। «ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਤੋਂ ਮੈਂ ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਦਾ ਪਰਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੀਜਾ ਜੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਓ?»

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਖ਼ਰੀ ਰੱਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਤੋਂ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਕਮਰ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਭੁੱਖੀ ਜਿਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਦੀ ਪਿਆਸ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬੁਝਾਉਣੀ ਹੋਵੇ।

ਉਸ ਦੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੁਰ ਪਏ, ਉਸ ਦੀ ਨੰਗੀ ਕਮਰ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਹੁੱਕ 'ਤੇ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕੁੜਤੀ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ, ਚੂਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੱਟਦਾ ਹੋਇਆ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ ਜੋ ਦੁਕਾਨ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਗਈ। «ਹੌਲੀ, ਜੀਜਾ ਜੀ», ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, «ਸ਼ਟਰ ਪੂਰਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ।»

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਸ਼ਟਰ ਪੂਰਾ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜਿਆ, ਜਸਲੀਨ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਝਿਜਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਘੁੱਟੀ ਹੋਈ ਗਰਜ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੁਰਸੀ ਦੇ ਹੱਥੇ ਇੰਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਏ ਕਿ ਉਂਗਲਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ।

«ਬੱਸ, ਬੱਸ», ਉਸ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਉਹ ਹਲਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਅਲਮਾਰੀ ਨਾਲ ਟੇਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਗਰਦਨ 'ਤੇ, ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਵਿਚਾਲੇ। ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧੱਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਰਹੀ ਸੀ, «ਜੀਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬੜੇ ਜ਼ਾਲਮ ਓ।» «ਅੱਜ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਊ», ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।

«ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਚੱਲ।» ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਲਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਮਰਾ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਪਰਦਾ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਧਨੰਗੀ, ਵਾਲ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ।

ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਝੁਕਾਇਆ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੱਟ ਲਏ। «ਜੀਜਾ ਜੀ, ਪਲੀਜ਼», ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, «ਹੁਣ ਨਾ ਤੜਫਾਓ।»

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿੱਤੜ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਧੱਕਦੀ ਹੋਈ। «ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜੀਜਾ ਜੀ», ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। «ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋਣੇ।»

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਦੀ ਕੰਧ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। «ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ», ਉਸ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, «ਜੀਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ...» ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਐਂਠ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਿਸਕੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਝੜੀ।

ਉਸ ਦੇ ਝੜਦੇ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਝੜ ਗਿਆ, ਗਰਮ ਧਾਰਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ। «ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਤੋਂ ਇਹੀ ਸੋਚਦੀ ਸੀ», ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਹ ਅਜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਹੀ ਰਹੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੜਕਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। «ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਭਾਜੀ!» ਬਾਹਰੋਂ ਚੌਂਕੀਦਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। «ਸ਼ਟਰ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ? ਲਾਈਟ ਅੰਦਰੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ!» ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਂਗਲ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, «ਹਾਂ ਬਾਬਾ, ਹਿਸਾਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ! ਤੂੰ ਜਾ, ਮੈਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਜਾਂਦਾ!»

«ਠੀਕ ਐ ਭਾਜੀ!» ਚੌਂਕੀਦਾਰ ਦੇ ਕਦਮ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਗਏ। ਜਸਲੀਨ ਡੈਸਕ ਹੇਠਾਂ ਦੁਬਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗੋਡੇ 'ਤੇ। ਜਦੋਂ ਖ਼ਤਰਾ ਟਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਉਹ ਹਾਸੀ ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਡੈਸਕ ਹੇਠੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। «ਲੱਗਦਾ ਅਜੇ ਰਾਤ ਬਾਕੀ ਏ, ਜੀਜਾ ਜੀ।»

ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੈਸਕ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਕੈਟਾਲਾਗ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਧੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਡੈਸਕ ਚਰਮਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਚੂਸੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਚੀਕਿਆ, ਜੋ ਦੁਕਾਨ ਦੀਆਂ ਬੰਦ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ ਇਸ ਵਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਚਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿੱਚ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੀਂਹ ਰੁਕਿਆ ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਛੱਪੜਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਸਕੂਟਰ 'ਤੇ ਘਰ ਛੱਡਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਸੀ ਪੂਰੇ ਰਸਤੇ, ਤੇ ਹਰ ਮੋੜ 'ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਚਿੰਬੜ ਜਾਂਦੀ। ਸਕੂਟਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ, «ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਨਾ ਆਵੀਂ», ਉਸ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। «ਕਿਉਂ?» «ਕਿਉਂਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਦੀ ਆ ਰਹੀ ਏ ਮਦਦ ਕਰਨ।» ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਪਰੌਂਠੇ ਪਰੋਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਲੀਨ ਬਿਲਕੁਲ ਮਾਸੂਮ ਜਿਹੀ ਬੈਠੀ ਚਾਹ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨੰਗਾ ਪੈਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗਿੱਟੇ 'ਤੇ ਆ ਟਿਕਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਅਟਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਖੰਘਣ ਲੱਗਾ। «ਕੀ ਹੋਇਆ?» ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। «ਕੁਝ ਨਹੀਂ», ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, «ਜੀਜਾ ਜੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਗਰਮ ਲੱਗ ਗਈ।»