ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਗਰਮੀਆਂ ਵਾਲੀ ਦੁਪਹਿਰ

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਜਾਗਿਆ, ਸਾਹ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਦਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੀ। ਸੁਪਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਸਿਮਰਨ ਭਾਬੀ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ, "ਚੁੱਪ, ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ।" ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਉਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜੂਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਘਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ, ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ। ਹੇਠਾਂ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੱਡੀ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਕਰਦਾ। ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਤੀਜੀ ਸਵੇਰ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਉਹੀ ਸੁਪਨਾ, ਉਹੀ ਭਾਬੀ, ਉਹੀ ਸ਼ਰਮ ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਬਾਹਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਭਾਬੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। "ਜਸਪ੍ਰੀਤ! ਚਾਹ ਪੀ ਲੈ, ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ!" ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਮੂੰਹ ਧੋਤਾ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਪਰਾਂਠੇ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਤਲਾ ਸੂਟ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਕੀ ਹੋਇਆ? ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ? ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਨੇ।"

"ਗਰਮੀ ਬਹੁਤ ਏ, ਭਾਬੀ," ਉਸਨੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। "ਉੱਤੇ ਵਾਲਾ ਕੂਲਰ ਵੀ ਖਰਾਬ ਏ।"

"ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ ਠੀਕ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰਾਂਠਾ ਤਵੇ ਉੱਤੇ ਪਲਟਦੇ ਹੋਏ। "ਪਰ ਉਹ ਤਾਂ ਅੱਜ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਏ।"

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕ ਧੜਕਣ ਚੁੱਕ ਗਿਆ। ਦੋ ਦਿਨ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਹ ਅਤੇ ਭਾਬੀ। ਸੱਸ ਕੱਲ੍ਹ ਮਾਸੀ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਸੀ, ਪਰਸੋਂ ਆਵੇਗੀ। ਉਸਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਭਰਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਲੁਕਾ ਸਕੇ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੀਰਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਕੇ ਉੱਠਿਆ, ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ। "ਜਸਪ੍ਰੀਤ, ਘਰ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੀਂ। ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਵਾਲਾ ਕੂਲਰ ਵੇਖ ਲਈਂ, ਮਿਸਤਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਈਂ।"

"ਹਾਂ ਵੀਰਾ," ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਵੀਰੇ ਨੇ ਭਾਬੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। "ਫੋਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀਂ।" ਭਾਬੀ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਟਰੱਕ ਦਾ ਹਾਰਨ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਪਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਸਵੇਰ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਤਾਬ ਬੰਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੂਲਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੱਖਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਦੋ ਵਜੇ, ਜਦੋਂ ਧੁੱਪ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਹੇਠੋਂ ਭਾਬੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। "ਜਸਪ੍ਰੀਤ! ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਆ, ਕੂਲਰ ਵੇਖ!"

ਉਹ ਸੰਦੂਕ ਵਿੱਚੋਂ ਪੇਚਕਸ ਅਤੇ ਤਾਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉੱਪਰ ਗਿਆ। ਭਾਬੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ। ਉਸਨੇ ਦੁਪੱਟਾ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਵੇਖ, ਸ਼ਾਇਦ ਤਾਰ ਨਿਕਲੀ ਹੋਵੇ।"

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਕੂਲਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਛਲਾ ਢੱਕਣ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਭਾਬੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਟਾਰਚ ਫੜੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਕੂਲਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈਆਂ ਰੱਖੀਆਂ।

"ਇੱਥੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਾ, ਭਾਬੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਟਾਰਚ ਅੱਗੇ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਝੁਕਣ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਖਿਸਕ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਠਠੱਕ ਗਿਆ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।

"ਕੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਏਂ?" ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। "ਕ... ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਭਾਬੀ। ਤਾਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।"

"ਤਾਰ ਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਏ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਸੀ। "ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੈਂ।"

ਉਹ ਮੁੜਿਆ। ਭਾਬੀ ਉਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਭਾਬੀ ਸੁਣ ਲਵੇਗੀ।

"ਭਾਬੀ, ਮੈਂ..."

"ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵੇਖਦਾ ਏਂ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਤਿੰਨ ਸਵੇਰਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਏਂ। ਦੱਸ।"

ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਉੱਡ ਗਿਆ। "ਤੁਹਾਨੂੰ... ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ?"

"ਭਾਬੀ ਹਾਂ ਤੇਰੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਨਰਮ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। "ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਏ। ਦੱਸ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸੀ?"

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਭਾਬੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆਈ।

"ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਭਾਬੀ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ, ਮੰਜੇ ਦੇ ਕੋਲ, ਕੂਲਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ।

ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨਰਮ ਸਨ, ਮਿੱਠੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਟ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉੱਤੋਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

"ਭਾਬੀ, ਕੋਈ ਵੇਖ ਲਵੇਗਾ," ਉਸਨੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।

"ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਗੁਆਂਢੀ ਸਾਰੇ ਸੁੱਤੇ ਨੇ। ਪਰ..." ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਹੇਠਾਂ ਚੱਲ। ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ।"

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੇਠਾਂ ਆਏ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁੰਡੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਖਟਾਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੂਲਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਭਾਬੀ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਲਾਹ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸੂਟ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਮਰਨ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਸਲਵਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੋਰਾ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੱਟ ਲਏ।

"ਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ, ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ।

ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਰੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾ ਦੀ ਹੁੱਕ ਉੱਤੇ ਰੁਕੇ। ਉਸਨੇ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਹਿਲਾਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।

ਉਸਦੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ, ਭਰੀਆਂ, ਤਣੀਆਂ, ਨਿੱਪਲ ਕੜੇ ਹੋਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਨਰਮ, ਗਰਮ, ਭਾਰੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਭਾਬੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲੀ।

"ਹੌਲੀ..." ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਨ। "ਚੂਸ।"

ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਚੂਚੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨਿੱਪਲ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮੀ, ਅਤੇ ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਖੁਭੋ ਦਿੱਤੀਆਂ। "ਹਾਂ... ਐਵੇਂ... ਜਸਪ੍ਰੀਤ..." ਉਹ ਦੂਜੀ ਚੂਚੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ।

ਭਾਬੀ ਦੇ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਪਜਾਮੇ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਪਜਾਮਾ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾੜੀਆਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕੀਆਂ। "ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। "ਭਾਬੀ..."

ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਹਰ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੀ।

ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਉਹ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵੇਗਾ। "ਭਾਬੀ, ਰੁਕੋ... ਮੈਂ..."

ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਵੇਖਿਆ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਗਿੱਲੇ। "ਅਜੇ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅਜੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਏ।" ਉਹ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਭਾਬੀ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀ। "ਜਸਪ੍ਰੀਤ... ਹਾਂ... ਉੱਥੇ ਹੀ..."

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਬਾਅ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਾਬੀ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਨੋਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਚੁੰਮਿਆ। "ਹੁਣ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਸੀ। "ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾ।"

ਉਹ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਖਿਸਕ ਗਿਆ।

ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। "ਅੰਦਰ... ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ..." ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਕੱਸੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਹਿਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਬਿਸਤਰਾ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਭਾਬੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। "ਹਾਂ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ... ਐਵੇਂ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..."

ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਸੀਨਾ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਰਮਰਾਹਟ ਸੀ।

ਫਿਰ ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਦੇ ਹੋਏ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲੀ।

ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਮਰੋੜੇ। "ਆਹ... ਜਸਪ੍ਰੀਤ..." ਉਸਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵਧ ਗਈ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜਨ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਪਲਟਿਆ, ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ।

ਭਾਬੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਗਰਮ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ।

ਉਹ ਕੁਝ ਦੇਰ ਐਵੇਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲੱਥਪੱਥ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। "ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸਿਆ, ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। "ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।"

"ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵੀ ਇੰਨਾ ਬੋਲਡ ਨਹੀਂ ਸੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਤਦ ਹੀ ਗੁਆਂਢੋਂ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਕੁੱਕਰ ਦੀ ਸੀਟੀ ਵੱਜੀ। ਭਾਬੀ ਹੱਸ ਪਈ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ। ਉਸਨੇ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਵਧੀ।

"ਜਾ, ਹੇਠਾਂ ਜਾ... ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਫੇਰ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਕੁੰਡੀ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋਏ। "ਅਤੇ ਹਾਂ, ਉੱਤੇ ਵਾਲਾ ਕੂਲਰ... ਉਹ ਤਾਂ ਤੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਹੀ ਗਿਆ।"