ਪੰਜਾਬੀ ਦੇਵਰ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦਾ ਵੌਇਸ ਨੋਟ (ਭਾਗ 1)

ਰਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਜਿਆ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਕਰਵਟਾਂ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਬਈ ਦੀ ਉਮਸ ਤੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸਦੀ ਨੀਂਦ ਹਾਲੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ। ਤਦੋਂ ਉਸਦੇ ਫੋਨ ਦੀ ਸਕਰੀਨ ਜਗ ਪਈ, ਭਾਬੀ ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਨਾਂ ਚਮਕਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਆ ਟਿਕਿਆ। ਇਹ ਉਹ ਰਾਤ ਸੀ ਜਿੱਥੋਂ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇਵਰ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਪਲੇ ਦਬਾਇਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼, ਫਿਰ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ, "ਹਾਏ... ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦੀ... ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਆਵੇਂਗਾ..." ਹਰਮਨ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਉੱਠਿਆ। ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲਈ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਸਿਰਫ ਤੀਹ ਸੈਕਿੰਡ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਹ ਸੈਕਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਬੀ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਂਘ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਸੁੰਨੇਪਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਕਰਾਹ ਨਾਲ ਨੋਟ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੇ ਵਾਰ ਸੁਣਿਆ, ਹਰ ਵਾਰ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਪਜਾਮੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਤਣਦਾ ਗਿਆ।

ਦੋ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ, "ਸੌਰੀ ਹਰਮਨ, ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਡਿਲੀਟ ਕਰ ਦੇਈਂ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਮੈਸੇਜ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਗਲਤੀ ਨਾਲ? ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਐਨੀ ਭੜਕਾਊ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ? ਉਸਨੇ ਨੋਟ ਡਿਲੀਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਸਿਰਹਾਣੇ ਹੇਠ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਪਰ ਨੀਂਦ ਹੁਣ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਸੀ।

ਸਵੇਰੇ ਨਾਸ਼ਤੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਨਵਜੋਤ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਜਿਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਗੁਲਾਬੀ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜੂੜਾ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੀ ਬਿੰਦੀ। ਉਹ ਪਰੌਂਠੇ ਤਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੁਖਦੇਵ ਨੂੰ ਟਿਫ਼ਨ ਫੜਾ ਰਹੀ ਸੀ। "ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਦੋ ਦਿਨ ਦਾ ਹੈ," ਸੁਖਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਟਰੱਕ ਭਰਿਆ ਪਿਆ, ਪਰਸੋਂ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਮੁੜਾਂਗਾ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਚਾਹ ਦੀ ਚੁਸਕੀ ਲਈ ਅਤੇ ਭਾਬੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਫੜ ਲਈ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਚਮਕਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਤਵੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ। "ਹਰਮਨ, ਅੱਜ ਬੁਟੀਕ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਆਮ ਜਿਹੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਦੁਪਹਿਰੇ ਆ ਕੇ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਲਵਾ ਦੇਈਂ, ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਵਾਲਾ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਕਰਾਹ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਪਰੌਂਠਾ ਪਲਟਦਿਆਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਕੰਬਿਆ ਸੀ।

ਸੁਖਦੇਵ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸੁੰਨਾਪਣ ਛਾ ਗਿਆ। ਹਰਮਨ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸਿਗਰਟ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਨਵਜੋਤ ਬੁਟੀਕ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ। "ਚੱਲ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਲਵਾ ਦੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਗਾਹਕ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।" ਹਰਮਨ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਵਾਲਾ ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦੀ..."

ਬੁਟੀਕ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ ਘਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਸੀ, ਸੂਟਾਂ ਅਤੇ ਦੁਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਇੱਕ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਕੰਧ ਨਾਲ ਢਿੱਲਾ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੇਚਕਸ ਫੜਾਇਆ। "ਇੱਥੇ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖ, ਮੈਂ ਪੇਚ ਕੱਸਦੀ ਹਾਂ।" ਉਹ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਗਲੀ ਥੱਲੇ ਨੂੰ ਖਿਸਕ ਗਈ।

ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕੀਆਂ। ਗਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਸਦੇ ਭਾਰੇ ਮੰਮੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਲਾਊਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੱਸੇ ਹੋਏ, ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਹਲਕੀ ਚਮਕ। ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। "ਹੋ ਗਿਆ?" ਉਸਨੇ ਭਰਾਈ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। "ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ," ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਫੜ।" ਉਹ ਹੋਰ ਝੁਕੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਹਿਰਾਈ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ।

"ਭਾਬੀ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, "ਰਾਤ ਵਾਲਾ ਵੌਇਸ ਨੋਟ... ਉਹ ਕਿਸ ਲਈ ਸੀ?" ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਹੱਥ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੂਈ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ, ਐਨਾ ਸੁੰਨਾਪਣ ਛਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਨਾ ਡਰ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ।

"ਤੂੰ ਡਿਲੀਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਨਹੀਂ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕਿਉਂ?" "ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼... ਉਹ ਕਿਸ ਲਈ ਸੀ।" ਨਵਜੋਤ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਇੰਨੀ ਨੇੜੇ ਸੀ ਕਿ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?" ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਾ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਿਹਾ ਸੀ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਤੁਰਦੀ ਹੋਈ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। "ਭਾਬੀ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ..." "ਗਲਤ?" ਉਸਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦਸ ਦਿਨ ਘਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਵੀਹ ਦਿਨ ਮੈਂ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਸੜਦੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਸਹੀ ਦਾ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਏਂਗਾ?"

ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹੁਣ ਹਰਮਨ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਉਂਗਲਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਪੇਚਕਸ ਥੱਲੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਕਿਸ ਲਈ ਸੀ, ਨਵਜੋਤ?" ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਲਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕੀਆਂ। "ਇਹ ਸਵਾਲ ਤੂੰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਪੁੱਛੀਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਹਿੰਮਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਪਰਦਾ ਹਟਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ, ਤਣੇ ਹੋਏ ਲੰਨ ਨਾਲ ਛੱਡ ਕੇ।

ਦੁਪਹਿਰ ਗਾਹਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਈ, ਪਰ ਹਰਮਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਨਵਜੋਤ ਕਿਸੇ ਗਾਹਕ ਨੂੰ ਸੂਟ ਦਿਖਾਉਂਦੀ, ਹੱਸਦੀ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਮਟਕਾਉਂਦੀ, ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਕਰਾਹ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ। ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਆਖਰੀ ਗਾਹਕ ਗਈ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਅੱਧਾ ਡੇਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਮੁੜੀ। "ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਹਾਲੇ ਢਿੱਲਾ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ, ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਈਏ।"

ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪਰਦਾ ਡਿੱਗਦਿਆਂ ਹੀ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਭੁੱਖੇ, ਬੇਤਾਬ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ, ਫਿਰ ਥੱਲੇ, ਉਸਦੇ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਚੂਤੜਾਂ ਨੂੰ ਮਸਲਣ ਲੱਗੇ। ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ।

"ਉਡੀਕ," ਉਸਨੇ ਹਾਂਫਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੋਰਾ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ। ਉਸਨੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਵੀ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਵੱਡੇ, ਗੋਲ, ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ, ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਹਾਏ... ਚੂਸ... ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ, ਕੱਟਿਆ, ਚੱਟਿਆ। ਉਸਦਾ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਥੱਲੇ ਗਿਆ, ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾੜੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਆਪ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਿਰਫ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੱਛੀ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸਨੇ ਕੱਛੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ। ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾਈ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਹਾਏ ਮਾਂ... ਅੰਦਰ... ਹੋਰ ਅੰਦਰ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਮਸਲਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਪੈਣ ਲੱਗੀਆਂ।

"ਬੈਠ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਜੋਤ ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਸਟੂਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਦਬਾਇਆ। "ਹਾਏ... ਹਰਮਨ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..."

ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਉਸਦੀ ਠੋਡੀ ਉੱਤੇ। ਉਹ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ। "ਤੂੰ... ਤੂੰ ਤਾਂ..." ਉਹ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਹਰਮਨ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਪਜਾਮੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਨੂੰ ਬੇਤਾਬ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਜਾਮੇ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।

ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਲੰਬਾ, ਮੋਟਾ, ਨਾੜੀਆਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ। ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਚੂਸਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। "ਭਾਬੀ... ਮੈਂ..." "ਨਹੀਂ," ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪੂਰਾ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। "ਹੁਣ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲੈ, ਗਾਹਕ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।" ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਅਧੂਰੀ ਤਾਂਘ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੁਖਦੇਵ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ। "ਟਰੱਕ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਖੰਨੇ ਕੋਲ ਧਾਬੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹਾਂ। ਮਕੈਨਿਕ ਕੱਲ੍ਹ ਆਵੇਗਾ। ਦੋ ਦਿਨ ਲੱਗ ਜਾਣਗੇ।" ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਫੋਨ ਸਪੀਕਰ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰਮਨ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਚਮਕੀ। "ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਆਈਂ।" ਫੋਨ ਕੱਟਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। "ਸੁਣਿਆ? ਦੋ ਦਿਨ।"

ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੇ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਲੰਘਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਘੱਟ ਬੋਲੇ, ਪਰ ਹਰ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਸੀ। ਨੌਂ ਵਜੇ ਨਵਜੋਤ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਦਸ ਵਜੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਫੋਨ ਉੱਤੇ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ, "ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ।" ਹਰਮਨ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਦਬੇ ਪੈਰੀਂ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।

ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਚਾਨਣੀ ਖਿੱਲਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਨਾਈਟੀ ਵਿੱਚ। ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਨਾਈਟੀ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਫ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਅੱਜ ਪੂਰਾ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਦੁਪਹਿਰੇ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ।"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਦੇ ਸਟ੍ਰੈਪ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਚਾਨਣੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਮਸਲਿਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਚੂਸਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਕੱਛੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚਾਨਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਬੂੰਦ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ। "ਹੌਲੀ..." ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਈ।

ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਸਲ ਖੇਡ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। "ਹਾਏ... ਹਰਮਨ... ਐਨਾ... ਐਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ..." ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੰਜੀ ਚਰਮਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਤ ਦੇ ਸੁੰਨਾਪਣ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਿਆ। "ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਘੋੜੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸਲ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਨਵਜੋਤ ਚੀਕੀ, ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਝਟਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਪਏ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਫਿਰ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਨਾ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, "ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਕਿਸ ਲਈ ਸੀ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ। "ਹੁਣ ਦੱਸ ਦੇ।" ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। "ਉਹ ਨੋਟ... ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਸੀ।"

ਹਰਮਨ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। "ਮੇਰੇ ਲਈ? ਪਰ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ..." "ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਸੀ," ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਆਵੇਂਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। "ਅਤੇ ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਜਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਤਦੋਂ ਹੇਠੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੇਟ ਦੇ ਚਰਮਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਫਿਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਗੱਡੀ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ। ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। "ਸੁਖਦੇਵ?" ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਤਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆਉਣਾ ਸੀ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਕੱਪੜੇ ਫੜੇ। ਹੇਠੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਕੌਣ ਆਇਆ ਸੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ? ਅਤੇ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?

ਅਗਲਾ ਭਾਗ ਜਲਦ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਭਾਗ 2 ਵਿੱਚ ਜਾਣੋ, ਗੇਟ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਇਹ ਖਤਰਨਾਕ ਖੇਡ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਰੁਕੇਗੀ।