ਸੱਚੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਡਰਾਈਵਰ ਨਾਲ ਸਫ਼ਰ

ਮੇਰੀ ਇਹ ਸੱਚੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰਵਿੰਦਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਗੇਟ ਦੇ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਵੇਰ ਦੇ ਅੱਠ ਵਜੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਲੈ ਕੇ ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ। ਕਾਲੀ ਜੀਨਸ, ਹਲਕਾ ਨੀਲਾ ਕੁੜਤਾ, ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਵਾਲੀ ਮੁਸਕਾਨ। ਮੇਰਾ ਨਵਾਂ ਡਰਾਈਵਰ, ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ।

ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਅਮਨਦੀਪ ਹੈ, ਉਮਰ ਤੀਹ ਸਾਲ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਸਰਾਭਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਬੁਟੀਕ ਹੈ। ਕੰਮ ਇੰਨਾ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਡਿਲਿਵਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਹਕਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਮੇਰੇ ਵੱਸੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਅਖਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਡਰਾਈਵਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਮੁੰਡੇ ਆਏ, ਪਰ ਰਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਸਤਾਈ ਸਾਲ, ਲੰਮਾ ਕੱਦ, ਚੌੜੇ ਮੋਢੇ।

ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ। ਉਹ ਗੇਟ ਕੋਲ ਖੜਾ ਕਾਰ ਦੀ ਚਾਬੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੁਮਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। "ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਮੈਡਮ ਜੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਈ, "ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਰਵਿੰਦਰ। ਅੱਜ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਰਸਤਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿਆਂਗੀ।"

ਮੈਂ ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠੀ। ਉਹ ਬੈਠਾ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰੀਅਰ ਵਿਊ ਮਿਰਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ। ਇੱਕ ਪਲ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਕੇ ਗੱਡੀ ਸਟਾਰਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਅਮਨਦੀਪ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਡਰਾਈਵਰ ਹੈ, ਰੋਬ ਰੱਖ।

ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਗੇਅਰ ਬਦਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਲੀਵਰ ਤੇ ਇੰਨੀ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਫਿਸਲਿਆ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਥੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਲੰਮੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਲਾਈ, ਬਾਂਹ ਤੇ ਉੱਭਰੀਆਂ ਨਸਾਂ। ਮੈਂ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਮਿਰਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਮੋੜ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਪੀਡ ਬ੍ਰੇਕਰ ਆਇਆ। ਗੱਡੀ ਉੱਛਲੀ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। "ਸੌਰੀ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਹੱਥ ਹਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਕਿੰਟ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮੇਰੀ ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਈ। "ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੈਡਮ ਜੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜੀ ਭਾਰੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਡਾ ਖੇਡ ਬਣ ਗਿਆ।

ਬੁਟੀਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਥਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ। ਕਾਰੀਗਰ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈਆਂ। "ਮੈਡਮ, ਡਰਾਈਵਰ ਤਾਂ ਹੀਰੋ ਵਰਗਾ ਲਿਆਂਦਾ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਛੇੜਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘੂਰਿਆ, ਪਰ ਗੱਲ੍ਹ ਗਰਮ ਹੋ ਗਏ। ਸੱਚ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ।

ਦਿਨ ਬੀਤਦੇ ਗਏ, ਰੋਜ਼ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਸ਼ਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਗੇਟ ਤੇ ਮਿਲਦਾ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਥੋੜਾ ਦੇਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਗੋਡੇ ਤੋਂ ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਦੂਰ। ਮੈਂ ਪੱਲਾ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਲੱਤ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿਸਕਾ ਦਿੰਦੀ।

ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਥੈਲੇ ਪਏ ਸਨ। ਗੇਅਰ ਬਦਲਦੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪੱਟ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾ ਹਟਾਇਆ, ਮੈਂ ਲੱਤ ਨਾ ਹਟਾਈ। ਪੂਰੇ ਰਸਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾਈ ਮੇਰੀ ਪੱਟ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਡਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋ?" ਮੈਂ ਹੱਸੀ, "ਨਹੀਂ ਰਵਿੰਦਰ, ਬੁਟੀਕ ਨੇ ਸਾਰਾ ਟਾਈਮ ਖਾ ਲਿਆ।" ਉਹ ਮਿਰਰ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, "ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮਾੜੀ ਹੈ ਫਿਰ ਤਾਂ।" ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਹੋਈ, ਖੁਸ਼ ਵੀ। ਸਾਡੀ ਦੂਰੀ ਘਟ ਰਹੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਆਈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਉਣ ਦਾ ਮਹੀਨਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ। ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਬਾਹਰ ਡਾਈਂਗ ਯੂਨਿਟ ਤੋਂ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਾਈਵੇ ਤੇ ਗੱਡੀ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਇੰਜਣ ਨੇ ਹਿਚਕੀਆਂ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਗੱਡੀ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਰੁਕ ਗਈ।

ਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਸੈਲਫ ਮਾਰਿਆ, ਇੰਜਣ ਨੇ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। "ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਵਾਇਰ ਦਾ ਮਸਲਾ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਕੈਨਿਕ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ ਪੈਂਤਾਲੀ ਮਿੰਟ ਲੱਗਣਗੇ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਛੱਤ ਤੇ ਧੜ ਧੜ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੜਕ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਉਹ ਉਤਰਿਆ, ਬੋਨਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਦਾ ਇੰਜਣ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਮੈਂ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁੜਤਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੋਢਿਆਂ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਹਰ ਲਕੀਰ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਗ ਕੇ ਗਰਦਨ ਤੇ ਉਤਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਥੋੜਾ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਪੂਰਾ ਭਿੱਜਿਆ, ਪਿਛਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। "ਮੈਡਮ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਗਿੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ?" ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਮਾਲ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝਿਆ, ਫਿਰ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ।

"ਰਵਿੰਦਰ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਆਵਾਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਅਜਨਬੀ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ, ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆ ਟਿਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਗਿੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ।

ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਤੇ ਆਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਢਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ। ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਭੁੱਖ ਸੀ।

"ਮੈਡਮ ਜੀ," ਉਸ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ..." "ਚੁੱਪ," ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖੀ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਮੈਡਮ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੀਟ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਕੁੜਤਾ ਉੱਪਰ ਖਿਸਕਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਜ਼ਬਾਨ ਨਾਭੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮੀ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਰੰਟ ਦੌੜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਮੁੰਮਿਆਂ ਤੇ ਆਏ, ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਦਬਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ।

ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ, ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ। ਮੈਂ ਛਾਤੀ ਤੇ ਨਹੁੰ ਫੇਰੇ, ਉਹ ਕੰਬ ਗਿਆ। "ਅਮਨਦੀਪ," ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਪਿਘਲ ਗਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮੇਰੇ ਮੁੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਣ ਲੱਗਾ। ਜ਼ਬਾਨ ਨਿੱਪਲ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੂਸਦੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਪਕੜ ਕੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਲੱਤਾਂ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ।

ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਜੀਨਸ ਤੇ ਗਏ। ਬੈਲਟ, ਬਟਨ, ਜ਼ਿਪ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਗਰਮ, ਸਖ਼ਤ, ਨਸਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।

ਫਿਰ ਮੈਂ ਝੁਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸੁਆਦ ਨਮਕੀਨ, ਮਰਦਾਨਾ। ਜ਼ਬਾਨ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁਮਾਈ, ਫਿਰ ਗਹਿਰਾਈ ਤੱਕ ਲੈ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਿਆ। ਖਿੜਕੀਆਂ ਤੇ ਮੀਂਹ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਸਾਡੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਬਸ," ਉਸ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਮੈਂ ਇੱਦਾਂ ਨਹੀਂ ਝੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।" ਉਸ ਨੇ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੰਗੀ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ, ਸੁੱਜੀ, ਬੇਤਾਬ। ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਧਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਮੈਂ ਚੀਕ ਪਈ।

ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅੰਗੂਠਾ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰਗੜ ਖਾਣ ਲੱਗਾ। ਮੈਂ ਸੀਟ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਣ ਲੱਗੀ। ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। "ਰਵਿੰਦਰ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਮੈਂ ਚੀਕੀ। ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਮੈਂ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ, ਚੀਕਦੀ, ਕੰਬਦੀ।

ਉਸ ਨੇ ਗਿੱਲੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚੱਟ ਲਈਆਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ। "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਫਿਰੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਵਾਲ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਏ, ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤੇ।

ਉਹ ਉੱਪਰ ਉੱਠਿਆ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਗਿੱਲੇ ਚਮਕਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੜਫਾਉਂਦਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚੂਤੜ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। "ਸਬਰ ਕਰੋ ਮੇਰੀ ਜਾਨ," ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਧਸ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਚੀਕ ਪਈ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਮਜ਼ੇ ਦੀ ਮਿਲੀ ਚੀਕ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਗਹਿਰਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਗੱਡੀ ਹਿਲਦੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਦਬਾ ਲਏ।

ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਮੁੰਮੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੂਲਦੇ, ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਚੂਸਦਾ। ਮੈਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਚੂਤੜਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ।

"ਘੁੰਮ ਜਾ," ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਘੋੜੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ, ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਉਤਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਲ ਪਕੜ ਕੇ ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗਾ। ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਤਾਲ ਤੇ।

"ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਮੈਂ ਹਾਂਫੀ। "ਨਾਲ ਹੀ ਆ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਝਟਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਫਟ ਪਏ। ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰਿਆ, ਸਰੀਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ, ਹਾਂਫਦੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੇ ਢਹਿ ਪਏ।

ਕੁਝ ਪਲ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਮੀਜ਼ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂੰਝਿਆ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਮੈਂ ਹੱਸੀ, "ਡਰਾਈਵਰ ਸਾਹਬ, ਗੱਡੀ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਮਾਣ ਦੋਵੇਂ।

ਤਦ ਉਸ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ, ਮਕੈਨਿਕ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ। ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਵਾਲ ਖਿਲਰੇ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਜੇ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਪੱਟਾ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕਿਆ।

ਮਕੈਨਿਕ ਨੇ ਦਸ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲੀ ਤਾਰ ਕੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਗੱਡੀ ਸਟਾਰਟ ਹੋ ਗਈ। ਅਸੀਂ ਚੁੱਪ ਬੈਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਗੋਡੇ ਸੀਟ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਗੱਡੀ ਮੋੜ ਲਈ।

ਲਾਲ ਬੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪੱਟ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ, ਬਿਨਾਂ ਬਹਾਨੇ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਂਗਲਾਂ ਦਬਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਮਿਰਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਅਸੀਂ ਮੁਸਕਰਾ ਪਏ। ਹੁਣ ਕੋਈ ਲੁਕਾਅ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।

ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਮੀਂਹ ਬੂੰਦਾਬਾਂਦੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਰਵਿੰਦਰ, ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਡਰਾਈਵਰ ਹੈਂ। ਨੌਕਰੀ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਦਿਲ ਵਾਲਾ।"