ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਗਰਮ ਚੁਦਾਈ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪੇਕੇ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੌਂ ਗਏ, ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਅੱਖ ਅਚਾਨਕ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਵਰੀਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਲਾਲ ਸੂਟ ਵਿੱਚ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਧੜਕਣ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਯਾਦ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਕੱਢਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਉਹ ਯਾਦ ਫਿਰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਵਰੀਤ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਨਵਰੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਨਾਈਟੀ ਵਿੱਚ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਗਏ ਅਤੇ ਗਲਾਸ ਲਗਭਗ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੀਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਚੁਰਾਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਸ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਨਵਰੀਤ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਧੱਕਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਹ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਡੂੰਘਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਨਾਈਟੀ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਸਿਸਕਾਰੀ ਭਰੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਐਵੇਂ ਨਾ ਕਰੋ, ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਸੌਂ ਗਏ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਬਰਾ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੇ ਨੰਗੇ ਬੁੱਬਸ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਲਾਇਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।

ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਪੂਰੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚੀ। ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਗਈਆਂ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ, ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਚੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਨਵਰੀਤ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਟੋਪੇ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਚੂਸਦੀ ਰਹੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ। ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕੋਲ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਆਵੇ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਨੂੰ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰਗੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ, ਪਰ ਆਵਾਜ਼ ਦਬਾ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹੀ ਸਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੋਰ ਗਿੱਲੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ।

ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਆਵਾਜ਼ ਦਬਾ ਕੇ ਚੁਦਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਵਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਬੁੱਬ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੋਦਦਾ ਰਿਹਾ।

ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਅਕੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਦਬਾ ਕੇ ਚੀਕ ਦਬਾਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਵੀ ਹੁਣ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਲਾਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਹਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਵਰੀਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ ਹੋ ਕੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਤੜਪਾਉਂਦੀ।

ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਏ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਚੀਕ ਪਈ, ਆਵਾਜ਼ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੋਈ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਰਵਟ ਬਦਲ ਕੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸੀ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇਹੀ ਹੌਲੀ ਚੁਦਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਚੋਦਦਾ ਰਿਹਾ।

ਰਾਤ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚੇ ਰਹੇ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਆ ਗਈ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਰੀਤ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦ਼ੇ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੋਦਦਾ ਰਿਹਾ।

ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੌਥੀ ਵਾਰ ਅਕੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੁਝ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪੂਰੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਵਰੀਤ ਉੱਠ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਗਈ ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੁੰਮਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਪਰ ਖਾਣ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਨਵਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ ਹੈ।

ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਹੀ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਉਸਨੂੰ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਆਹ ਭਰਨ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਚੁਦਾਈ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬੇਤਾਬ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਆਦਤ ਲੱਗ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਨਵਰੀਤ ਫਿਰ ਝੜ ਗਈ ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ।

ਕਾਊਂਟਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਛੱਤ ਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਸੀ ਅਤੇ ਚੰਨ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ ਅਤੇ ਰੇਲਿੰਗ ਤੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਆਹ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਝੜ ਗਈ, ਫਿਰ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਛੱਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਏ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਵੀ ਛੱਤ ਤੇ ਮਿਲਾਂਗੇ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਵੀ। ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ।

ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਪਣੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਚਲਾਵੇਗੀ। ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ, ਪਰ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦੇਖੇ ਸਾਇਲੈਂਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਭੇਜਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਸ਼ਬਦ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਫਿਰ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਮੈਸੇਜ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਫਿਰ, ਅਤੇ ਹਰ ਰਾਤ ਫਿਰ।