ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਡਾਂਸ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਵਾਲੀ ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਬੀ ਘੁਮਾਈ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਢੋਲ ਦੀ ਧਮਕ ਸਿੱਧੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਦੋ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਕਲਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਝਲਕ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬੈਗ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਲਿਵਿੰਗ ਰੂਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੀ ਉਹ ਠਿੱਠਰ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਯੂਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਭਾਬੀ ਦੀ ਉਹ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਮਰ ਭਰ ਭੁੱਲ ਨਾ ਸਕੇ।

ਨਵਜੋਤ ਭਾਬੀ ਕਮਰੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹੀ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਾਲੀਆਂ ਲੈਗਿੰਗਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਰੌਪ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚਿਪਕੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਉੱਤੇ ਗੋਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਟਕ ਗਿਆ।

ਉਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਠਿੰਡੇ ਤੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਕੰਪਿਊਟਰ ਕੋਰਸ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਗੁਰਤੇਜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਠਹਿਰਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਗੁਰਤੇਜ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦਿੱਲੀ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਅਤੇ ਭਾਬੀ ਸਨ।

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅਕਸ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਕਮਰ ਹਿਲਾਈ ਅਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਾਨ ਲਿਆਂਦੀ। "ਕਲਾਸ ਛੱਡ ਕੇ ਆ ਗਿਆ?" ਉਸ ਨੇ ਨੱਚਦੇ ਨੱਚਦੇ ਹੀ ਪੁੱਛਿਆ। "ਸਿਰ ਦੁੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਕਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਾਬੀ ਦੇ ਹਿੱਲਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹਟ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਸਿਰ ਦੁੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰ ਆਇਆ?" ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਗਾਣਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤੁਰੀ ਆਈ। ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਹਲਕੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ।

"ਆ, ਖੜ੍ਹਾ ਕੀ ਹੈ? ਇੱਕ ਸਟੈੱਪ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾ, ਵੱਡਾ ਆਇਆ ਕੰਪਿਊਟਰ ਵਾਲਾ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨਾਂਹ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਟ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜ ਗਈ।

"ਦੇਖ, ਐਦਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉਸ ਦੇ ਪੱਟਾਂ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। "ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਹਿੱਲ। ਡਰ ਨਾ, ਮੈਂ ਖਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨਵਜੋਤ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਈ।

"ਢਿੱਲਾ ਨਾ ਪੈ, ਹਿੱਲ!" ਉਹ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਪ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉਸ ਦੇ ਪੱਟਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਤੰਗ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।

"ਭਾਬੀ..." ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। "ਚੁੱਪ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਟੂਡੈਂਟ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਟੀਚਰ।"

ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ ਜੋ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗਾਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ।

ਉਸ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨਾਂ ਉੱਤੇ ਫੇਰੇ।

"ਗੁਰਤੇਜ ਦਿੱਲੀ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰਸੋਂ ਆਵੇਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਲਾਸ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਰੱਬ ਵੀ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।"

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਦੋ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਉਸ ਦੀ ਨੰਗੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ। "ਬਠਿੰਡੇ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਤਕੜਾ ਨਿਕਲਿਆ," ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਭਾਬੀ ਵੀ ਸੁਣ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਦੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੁੰਨ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪੁਦੀਨੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ।

ਚੁੰਮਣ ਲੰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਸਲੇ ਅਤੇ ਲੈਗਿੰਗਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ।

"ਅੰਦਰ ਚੱਲੀਏ?" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਦੀ ਲੋਅ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕੱਟਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਫੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। "ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ। ਬੈੱਡਰੂਮ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ।"

ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਕਰੌਪ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਕਾਲੀ ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਕੱਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੁੱਚੀਆਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਲਾਹ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।

"ਦੇਖ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਹੱਥ ਲਾ।" ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੁੱਚੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਨਰਮ, ਗਰਮ, ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਰੋੜਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸਿਸਕੀ ਲਈ। "ਹਾਂ... ਐਦਾਂ ਹੀ..."

ਉਹ ਝੁਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਾਕੀ ਬਟਨ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਕਮੀਜ਼ ਲਾਹ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੰਗੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਫੇਰੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਵੱਲ। "ਤਕੜਾ ਤਾਂ ਹੈਂ," ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਜ਼ਿਪ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮੋਟਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ। ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ। "ਹਾਏ ਰੱਬਾ..." ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਘੁੱਟੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ।

ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਗਰਮ, ਗਿੱਲਾ, ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮੂੰਹ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੋਫੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ।

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਆਂਡਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵੇਗਾ। "ਭਾਬੀ... ਮੈਂ..." ਉਸ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।

ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਹਟਾ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ।

"ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਮੁੰਡਿਆ। ਅਜੇ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਬਾਕੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੈਗਿੰਗਾਂ ਥੱਲੇ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕਾਲੀ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।

ਉਸ ਨੇ ਪੈਂਟੀ ਵੀ ਲਾਹ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ। "ਆ, ਚੱਟ ਮੈਨੂੰ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਝਟਕਾ ਖਾ ਗਿਆ। "ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਐਦਾਂ ਹੀ..." ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਵਾੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਨਰਮ ਮਾਸ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ। ਨਮਕੀਨ, ਗਿੱਲਾ ਸਵਾਦ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨਵਜੋਤ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਸੋਫੇ ਉੱਤੋਂ ਉੱਠਣ ਲੱਗੇ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਹਾਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਿਰ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਵਜੋਤ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ।

"ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਹੈਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਹੁਣ ਬੈੱਡਰੂਮ। ਅਸਲੀ ਖੇਡ ਉੱਥੇ ਹੋਵੇਗੀ।"

ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹੀ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਗਿੱਲਾਪਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਪਾ ਦੇ ਅੰਦਰ," ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਪੂਰਾ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ। "ਆਹ... ਕਿੰਨਾ ਮੋਟਾ ਹੈ..." ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੁੱਚੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਛਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਚੁੱਚੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਨਵਜੋਤ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਬੈਠ ਰਹੀ ਸੀ। "ਚੋਦ ਮੈਨੂੰ... ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦ..." ਉਹ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਥੱਲਿਓਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ। ਪਸੀਨਾ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਟੇਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਗੋਲ ਘੁਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।

"ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਕੱਸ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੀਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਅੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਰਹੇ। ਨਵਜੋਤ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਉਸ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਹੀ ਸੀ। "ਬਠਿੰਡੇ ਵਾਲੇਓ," ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"

"ਗੁਰਤੇਜ ਭਾਜੀ..." ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤਾਂ?" ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।

"ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਟਰੱਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਬੀਵੀ ਡਾਂਸ ਟੀਚਰ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। "ਇਹ ਸਾਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਸਮਝਿਆ?"

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮੀ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਫੇਰਨ ਲੱਗੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫਿਰ ਗਰਮੀ ਜਾਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਓਹੋ, ਮੁੰਡਾ ਫਿਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?"

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੱਧ ਤਣੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਤਣ ਗਿਆ। "ਤਾਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ," ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ। ਘੋੜੀ ਬਣ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲੱਗਾ, ਫਿਰ ਨਵਜੋਤ ਖੁਦ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜੀ ਬਣ ਗਈ, ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ। "ਮੈਂ ਬਣਦੀ ਹਾਂ ਘੋੜੀ, ਤੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਲੈ ਮੈਨੂੰ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੀ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਜੋਤ ਚੀਕ ਪਈ ਅਤੇ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੀੰਚ ਲਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਹਿੱਲਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਚੀਕੀ। "ਹਾਂ... ਮਾਰ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦ..."

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਸੀਨਾ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੋਂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਥੱਲੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਮਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਹਰਪ੍ਰੀਤ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..."

ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਕੱਸ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜ ਗਏ। ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਪਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਦੋਵੇਂ ਐਦਾਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ।

ਸਕਰੀਨ ਉੱਤੇ ਗੁਰਤੇਜ ਦਾ ਨਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਉੱਠਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। "ਹਾਂ ਜੀ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਦਿੱਲੀ?"

ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਚੁੱਚੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਘੂਰਿਆ, ਪਰ ਫੋਨ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। "ਹਾਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕਲਾਸ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ... ਹਾਂ, ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਵਾਂਗੀ... ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਿਓ।"

ਫੋਨ ਕੱਟਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ। "ਬਦਮਾਸ਼! ਫੋਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਬਾਜ਼ ਨਾ ਆਇਆ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਹੋ।"

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮੀ ਲਈ ਅਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗੀ। "ਚੱਲ, ਹੁਣ ਨਹਾ ਲੈ। ਕੋਈ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰੇਗਾ।" ਉਹ ਬਾਥਰੂਮ ਵੱਲ ਤੁਰੀ, ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਚਮਕ ਸੀ।

"ਅਤੇ ਸੁਣ," ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਕਲਾਸ ਮਤ ਜਾਣਾ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਡਾਂਸ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਫਿਰ ਹੈ।"