ਪੰਜਾਬੀ ਆਂਟੀ ਚੁਦਾਈ ਕਹਾਣੀ: ਪਟਿਆਲਾ ਵਾਲੇ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਦੀ ਆਮਦ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਆਂਟੀ ਚੁਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਮਕਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਸਬੀਰ ਕੌਰ ਨਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਰਾਏ ਉੱਤੇ ਦੇਣ ਦਾ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਗੇਟ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ ਤਾਂ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਦੋ ਸੂਟਕੇਸਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਗਮਲੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਕਿਰਾਏਦਾਰ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਆਮਦ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਨੀ ਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਹਲਚਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।

ਜਸਬੀਰ ਅਠੱਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਗੁਰਦੇਵ ਇੱਕ ਸੇਲਜ਼ਮੈਨ ਸੀ ਜੋ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੱਧੇ ਦਿਨ ਦੌਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਘਰ ਤੋਂ ਟਿਫ਼ਨ ਸਰਵਿਸ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਦਾਲ ਸਬਜ਼ੀ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਟਿਫ਼ਨ ਵੰਡਦੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠ ਕੇ ਟੀਵੀ ਦੇਖਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਮੁਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਤੀ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ, ਫੋਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅੱਧੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ।

ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਸਤਾਈ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਦਲੀ ਪਟਿਆਲਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸਾਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਪਰਲਾ ਕਮਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਗਲੀ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਕਮਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਇਆ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਸਬੀਰ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਟਿਫ਼ਨ ਤਾਂ ਉਹ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੁਟੀਨ ਬਣ ਗਈ, ਸਵੇਰੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਬੈਂਕ ਜਾਂਦਾ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਉਸ ਨੂੰ ਟਿਫ਼ਨ ਦੇ ਦਿੰਦੀ। ਕਦੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦੇ ਜਾਂਦੀ, ਕਦੇ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਖਾ ਲਵੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਧ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਖਾਣਾ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।

ਖਾਣੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਗੱਲਾਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ, ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਟ ਦੇ ਬਟਨ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੋਟੀ ਦਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਜਸਬੀਰ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਾਏ। ਜਸਬੀਰ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਬਣ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਹਨ।

ਖਾਣਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਧੋਣ ਲੱਗੇ, ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਜਸਬੀਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰਾ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਬੋਸਾ ਇੰਨਾ ਗਹਿਰਾ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਫੁੱਲ ਗਈਆਂ।

ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਹਟਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਸਲਿਆ, ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਸੋਈ ਦੀ ਸਲੈਬ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਉਲਝਾ ਲਈਆਂ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਬੀਰ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਲੈਬ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ।

ਜਸਬੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਵੀ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।

ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈਣ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਧੱਕੇ ਲਗਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਲਈਆਂ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਹੁਣ ਪੂਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਸਨ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਬੀਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਲੈਬ ਉੱਤੇ ਔਂਧਾ ਲਿਟਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਪਿੱਛਿਓਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਧੱਕਾ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਸਲੈਬ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੇ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰੋ, ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦੁੱਗਣੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਦਾ ਦੂਜਾ ਝੜਨਾ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।

ਜਸਬੀਰ ਦੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਰੁਕੇ ਰਹੇ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖਾਣੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੁਣ ਵੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੀ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਇਸ ਘਰ ਦਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਬੀਰ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਗਲੀ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਗਲਾਸ ਲੱਸੀ ਬਣਾਈ, ਦੋਵੇਂ ਬੈੱਡ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਲੱਸੀ ਪੀਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗੇ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਬੀਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਲੱਸੀ ਦੇ ਗਲਾਸ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਤ ਹਾਲੇ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੈੱਡ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।

ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖਿਲਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਹਿਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ, ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਥੱਲੇ ਬੈਠਦੀ ਤਾਂ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਚਲੀ ਗਈ।

ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਥੱਲਿਓਂ ਧੱਕੇ ਲਗਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਜਸਬੀਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਬੈੱਡ ਦੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਏ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸਲਿਆ, ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਸਬੀਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਅਕੜਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਝੜਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਗਈ।

ਜਸਬੀਰ ਦੇ ਝੜਨ ਦੇ ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣੀ, ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਸਬੀਰ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖਾਣਾ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇਗਾ ਜਿਸ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਿੰਮਤ ਤਾਂ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ ਆਵੇਗੀ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਪਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡਿਆ, ਅਤੇ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਡੱਬਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੱਲ੍ਹ ਲਈ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਸੌਂਫ਼ ਸੀ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਡੱਬਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਡੱਬਾ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਨਵਾਂ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਸੇਜ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਜੁਮਲਾ ਸੀ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਉਹੀ ਸਮਾਂ, ਉਹੀ ਰਸੋਈ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਫੋਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਟਿਫ਼ਨ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਧ ਪਰੌਂਠਾ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੈਂਕ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਬਾ ਫੜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਫੋਨ ਵੱਜਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ। ਦਿਲਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਮੈਸੇਜ ਫਿਰ ਆਇਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਚਿਹਰਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖਾਣੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਪਟਿਆਲਾ ਦੀ ਸਵੇਰ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ।