ਪੰਜਾਬੀ ਆਂਟੀ ਕਹਾਣੀ: ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਮ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਆਂਟੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਗਈ ਗੱਲ ਤੋਂ। ਗਗਨਦੀਪ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ 'ਤੇ ਪਤੰਗ ਉਡਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਗੁਆਂਢ ਵਾਲੀ ਰੁਪਿੰਦਰ ਆਂਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਈ। ਉਹ ਫੋਨ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।

"ਹਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਨਾ," ਰੁਪਿੰਦਰ ਫੋਨ 'ਤੇ ਖਿਲਖਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। "ਰਾਤ ਨੂੰ ਫੋਨ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ।" ਗਗਨਦੀਪ ਦੇ ਕੰਨ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਛੱਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਵਿਧਵਾ ਆਂਟੀ, ਜੋ ਮੁਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੰਜੀਦਾ ਔਰਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਫੋਨ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਫਲਰਟ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਅੱਛਾ ਬਾਬਾ, ਕੱਲ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ," ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਫੋਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਤੰਗ ਦੀ ਡੋਰ ਖਿੱਚੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਗਗਨਦੀਪ ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਡੇਅਰੀ 'ਤੇ ਗਿਆ ਤਾਂ ਰੁਪਿੰਦਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਚਿੱਟੇ ਸੂਟ ਵਿੱਚ, ਵਾਲ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਛੋਟੀ ਬਿੰਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਗਗਨਦੀਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਪੁੱਤਰ।"

ਗਗਨਦੀਪ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, "ਆਂਟੀ, ਕੱਲ ਰਾਤ ਫੋਨ 'ਤੇ ਕਿਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ?" ਰੁਪਿੰਦਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। "ਕੀ ਮਤਲਬ?" "ਮੈਂ ਛੱਤ 'ਤੇ ਸੀ, ਸਭ ਸੁਣਿਆ," ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਇਧਰ ਉਧਰ ਦੇਖਿਆ। "ਚੁੱਪ ਕਰ, ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਆਈਂ, ਚਾਹ ਪੀਵਾਂਗੇ।" ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਧਮਕੀ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਵੀ। ਗਗਨਦੀਪ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਕੁਝ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਗਗਨਦੀਪ ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਘਰ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰਾ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਗੁਲਾਬੀ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਢਿੱਲਾ। "ਆਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੈਠ।"

ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਹੋਏ ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਖ ਗਗਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ।" "ਕਿਉਂ ਆਂਟੀ? ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ ਹੈ?" ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਛੇੜਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। "ਬਕਵਾਸ ਨਾ ਕਰ।"

"ਫਿਰ ਕੌਣ ਸੀ?" ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਜ਼ਿੱਦ ਕੀਤੀ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਬੋਲੀ, "ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ?" ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।

ਗਗਨਦੀਪ ਨੂੰ ਤਰਸ ਆ ਗਿਆ। "ਸੌਰੀ ਆਂਟੀ, ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਿਆਸ ਜੋ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।

"ਤੂੰ ਹੁਣ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ," ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਗੱਲ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।

ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤੇ। ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟ ਪਈ।

ਉਸ ਨੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਪੱਟ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਨੰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੱਬਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਸਿਸਕ ਪਈ। "ਆਹ, ਗਗਨ।"

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਕਮਰ ਧਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਤਣ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਗਗਨਦੀਪ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।

ਗਗਨਦੀਪ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾਈ ਅਤੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਤਾਂ ਰੁਪਿੰਦਰ ਕੰਬ ਗਈ।

"ਕਿੰਨੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਆਂਟੀ," ਉਹ ਹੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਚੀਖ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਮਰਹੂਮ ਪਤੀ ਨੇ ਕਦੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਗਗਨਦੀਪ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। "ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਹੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ।"

ਰੁਪਿੰਦਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਮੂੰਹ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਆਂਟੀ, ਅੰਦਰ ਪਾਵਾਂ?" ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੰਗ ਸੀ, ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬੰਦ। ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਸਿਸਕੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਗਗਨਦੀਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। "ਹੌਲੀ, ਪੁੱਤਰ, ਹੌਲੀ।"

ਗਗਨਦੀਪ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। ਦਰਦ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। "ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਰੁਕੀਂ ਨਾ।"

ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧੀ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਸਕੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚੂਤੜ ਫੜੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਚੀਖ ਪਈ। "ਹਾਏ, ਮਰ ਗਈ।"

"ਚੁੱਪ ਆਂਟੀ, ਗੁਆਂਢੀ ਸੁਣ ਲੈਣਗੇ," ਗਗਨਦੀਪ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਮਜ਼ੇ ਦੇ ਸਨ।

ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਚੀਖੀ। ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਗਹਿਰੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰ ਗਿਆ।

ਉਹ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਲੇਟ ਗਏ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਗਗਨਦੀਪ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਅੱਠ ਸਾਲ ਬਾਅਦ," ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਔਰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।" ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ।

ਬਾਹਰ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ। ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਂਟੀ, ਫੋਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਸੀ?" ਰੁਪਿੰਦਰ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਹੁਣ ਕੋਈ ਫੋਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੈਂ।"

ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗਗਨਦੀਪ ਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। "ਗਗਨ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ," ਉਹ ਬੋਲੀ। "ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ?" "ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤਾਂ?"

ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। "ਚੁੱਪ। ਇਸ ਵਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਉੱਡ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਮਜ਼ਾ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। "ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਰ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਝਿਜਕੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।

"ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਆਂਟੀ," ਗਗਨਦੀਪ ਹਾਂਫਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਮਜ਼ੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ, "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ 'ਤੇ ਵਗ ਗਿਆ।

ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾਇਆ। "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਦੀ ਥੱਪ ਥੱਪ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਖੁਰਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਹੋਰ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਹ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਗਗਨਦੀਪ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਰੁਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕੋਲ ਲੈ ਆਇਆ। "ਚੂਸ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਝਿਜਕਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ।

ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। "ਹਾਂ ਆਂਟੀ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ।" ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ।

ਫਿਰ ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। "ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜਨਾ," ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਗਹਿਰੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਰਹੇ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਰੁਪਿੰਦਰ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਲੱਗੀ। "ਗਗਨ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਪਤਾ ਹੈ ਆਂਟੀ," ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਕੱਲ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗਾ।" ਰੁਪਿੰਦਰ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ।"

ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। "ਆਂਟੀ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। "ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਕਹੇ, ਇਹ ਸੁਣੇ ਨੂੰ ਅੱਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ।"

ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੇ। "ਹੁਣ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣੇਂਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਸੰਭਲ ਕੇ ਜਾਈਂ, ਕੋਈ ਦੇਖ ਨਾ ਲਵੇ।"

ਗਗਨਦੀਪ ਦਬੇ ਪੈਰੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਗਲੀ ਸੁੰਨਸਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੈਸੇਜ ਕੀਤਾ, "ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।"

ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ ਆਇਆ, "ਚੰਗਾ। ਕੱਲ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਆਈਂ, ਮੈਂ ਕੜ੍ਹੀ ਬਣਾਵਾਂਗੀ।" ਗਗਨਦੀਪ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਕੜ੍ਹੀ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਸੀ, ਅਸਲੀ ਦਾਅਵਤ ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਲਿਖਿਆ, "ਪੱਕਾ।"

ਉਸ ਰਾਤ ਗਗਨਦੀਪ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਈ। ਉਹ ਛੱਤ 'ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਬੱਤੀ ਬੁਝ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਉਸ ਨੇ ਫੋਨ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੋਟੋ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਖਿੱਚੀ ਸੀ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਸੀ। ਗਗਨਦੀਪ ਨੇ ਫੋਨ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।