ਪੰਜਾਬੀ ਡਰਾਈਵਰ ਦੀ ਬੀਵੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਚੁਦਾਈ

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉੱਪਰਲੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੈਂਕੀ ਫਿਰ ਭਰ ਗਈ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉੱਪਰੋਂ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੋਟਰ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਹੀ ਚਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਹੋ, ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੋਗੇ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮਾਲਕਣ ਜੀ, ਗੁੱਸਾ ਥੁੱਕ ਦਿਓ, ਟੈਂਕੀ ਵੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।

ਸਿਮਰਨ ਉਨਤਾਲੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਇੱਕ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਲੰਬੇ ਰੂਟ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਈ ਕਈ ਦਿਨ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਕੋਠੀ ਦੀ ਉੱਪਰਲੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਉਸ ਨੇ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਜਸਕਰਨ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਗੈਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਰਾਏ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਝਗੜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਬਹਾਨਾ ਬਣ ਗਏ ਸਨ।

ਉਸ ਦਿਨ ਝਗੜਾ ਟੈਂਕੀ ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੇ ਹੋ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਛੱਡੋ ਮੈਨੂੰ, ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਰੂਟ ਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਆਂਢੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੇ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਕਰਨ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਗਲਤ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਸਿਮਰਨ ਇੱਕ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੰਦਰ ਚਲੋ, ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ।

ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਕਰਨ, ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿਪ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਬਰਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਰਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਨੂੰ ਬੇਤਾਬ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਬਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਮਸਲਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਹ, ਜਸਕਰਨ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਏਦਾਂ ਛੂਹਿਆ ਹੈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਜਸਕਰਨ ਦੂਜੀ ਛਾਤੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਮਰਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਹੋ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਲਾਹੋ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਮੀਜ਼ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਫੇਰੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਡਰਵੀਅਰ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ, ਅਤੇ ਇੰਨਾ ਗਰਮ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖਿੱਚਿਆ। ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਗਿੱਲੇਪਣ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਈ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਉੱਥੇ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਕਰਨ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਟ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਹਾਂ, ਏਦਾਂ ਹੀ, ਰੁਕਣਾ ਨਾ। ਜਸਕਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਬੱਸ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਆਓ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਾਓ, ਪੂਰਾ ਪਾਓ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਹ, ਭਰ ਗਿਆ, ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜਕੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਮੰਜਾ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ ਬਹੁਤ ਟਾਈਟ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਜਸਕਰਨ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਿਮਰਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੰਗੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜਕੜਿਆ। ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਜਸਕਰਨ ਵੀ ਕੁਝ ਹੀ ਧੱਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਮੰਜੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਕਰਨ, ਇਹ ਗਲਤ ਸੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਗਲਤ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਕੁਝ ਲਿਖਣ ਲੱਗੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਟੈਂਕੀ ਭਰ ਜਾਵੇਗੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਟੈਂਕੀ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜਸਕਰਨ ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਟੈਂਕੀ ਵੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ।

ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਸਿਮਰਨ ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਗਈ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਬਹਾਨੇ ਆਈ ਹਾਂ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਹਾਨਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਦੋਵੇਂ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੇ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸੂਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਕਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਹੀ ਹੋ, ਸਿਮਰਨ, ਚਾਹੇ ਦੁਨੀਆ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਝੜਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਲ ਆਇਆ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਕਰਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਟੈਂਕੀ ਵਾਲਾ ਝਗੜਾ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇਗਾ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਧੂਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੀ ਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਲਈ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਪਰਤਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਕਦੇ ਉਹ ਟੈਂਕੀ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਕਦੇ ਜਸਕਰਨ ਕੋਈ ਮੋਟਰ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ। ਕੋਠੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਪਾਇਲ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਕਿਉਂ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਚੱਲੋ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਾਇਲ ਆਪਣੇ ਪਰਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਪਾਇਲ ਸਾਡੀ ਟੈਂਕੀ ਵਾਲੀ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਾਂਗੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਿਆ। ਕੋਠੀ ਦਾ ਵਿਹੜਾ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਸ਼ਾਮਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਹਨ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਘਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਕਦੋਂ ਮਿਲਾਂਗੇ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਤੀ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ ਟੈਂਕੀ ਤਾਂ ਭਰੇਗੀ ਹੀ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਟੈਂਕੀ ਤਾਂ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਪਤੀ ਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਮਿਲੇ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਕਾਮਯਾਬੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਕਰਨ, ਇਹ ਕਮਰਾ, ਇਹ ਸ਼ਾਮਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਈ ਹੋ, ਸਿਮਰਨ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਜਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਸਿਮਰਨ ਘਰ ਪਰਤੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਕਿਸੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਡਾਇਰੀ ਬੰਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੌਂ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਕਮਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਕਮਰੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਸਨ।