ਪੰਜਾਬੀ ਜੱਟੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਦੁਸਹਿਰੇ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

"ਹਿੰਮਤ ਹੈ ਤਾਂ ਆ," ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਜੱਟੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਉਸੇ ਪਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੁਸਹਿਰੇ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਚੈਲੇਂਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਏਕਨੂਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਬਾਹਰਵਾਰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਰਵਨੀਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੁਸਹਿਰੇ ਦੀ ਰਾਤ ਸੀ, ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁਤਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।

ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਸੰਤਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਜਰਾ ਸੀ। ਮੇਲੇ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਜੱਟੀ ਸੀ, ਮਾਣ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਰਗੀ। ਅਸੀਂ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁਤਲਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। "ਉਧਰ ਦੇਖ," ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਚਾਟ ਵਾਲੀ ਰੇਹੜੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। "ਪਿੱਛੇ ਮਿੰਨੀ ਟਰੱਕ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਉਧਰ।"

ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਸਨ, ਲਾਊਡਸਪੀਕਰ ਤੇ ਗਾਣੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਬੱਚੇ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਇਸ ਸਾਰੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਖੇਡ ਲਈ ਬੁਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। "ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ?" ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਅੱਗ ਸੀ। ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਖਿੱਚਿਆ। "ਡਰਪੋਕ।"

ਮੇਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਰਵਨੀਤ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦਬਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਉਹ ਭੀੜ ਦੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਆ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਏ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਰੰਟ ਦੌੜ ਗਿਆ। ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਲੁਕਿਆ ਖੇਡ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਸੀਂ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਰੇਹੜੀ ਵੱਲ ਗਏ। ਰਵਨੀਤ ਦਾ ਦੋਸਤ ਸੁੱਖਾ ਚਾਟ ਵੇਚਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਰੇਹੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਿੰਨੀ ਟਰੱਕ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਟਰੱਕ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੇਟਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ, ਤਰਪਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਰਵਨੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਚੜ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ।

ਤਰਪਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਮੇਲੇ ਦੀਆਂ ਰੰਗੀਨ ਲਾਈਟਾਂ ਦੀਆਂ ਝਲਕਾਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕ "ਜੈ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ" ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਵਨੀਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਨੀਚੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹੁਣ ਬੋਲ," ਉਸਨੇ ਚੁਣੌਤੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। "ਡਰਪੋਕ ਕੌਣ ਹੈ?"

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਭੁੱਖਾ, ਬੇਤਾਬ। ਰਵਨੀਤ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮੇਰੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਨੀਚੇ, ਉਸਦੇ ਕੁਲ੍ਹਿਆਂ ਤੇ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਰਵਨੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ।

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰੇਟਾਂ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਨੀਚੇ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਚੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। "ਬਸ... ਬਸ ਕਰ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦੀ..."

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿਖਣ ਲੱਗਾ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੇ ਗਲ ਤੇ ਲਗਾਇਆ, ਫਿਰ ਨੀਚੇ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇ। ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਏਕਨੂਰ..." ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇਠਾਂ ਉਸਨੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਮੇਲੇ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। "ਹਾਂ... ਐਵੇਂ..." ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ।

ਛੇਤੀ ਹੀ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅੱਧਨੰਗੇ ਸੀ। ਰਵਨੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪੈਂਟ ਤੇ ਆਏ। ਉਸਨੇ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। "ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧਕ ਧਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁਤਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਟਾਖੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਤਰਪਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੋਚ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। "ਰਵਨੀਤ..." ਮੈਂ ਕਰਾਹਿਆ।

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰੇਟਾਂ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਨੇ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਫਿਰ ਦੋ। ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਏ ਤਾਂ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ।

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਰਵਨੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। "ਬਸ... ਹੁਣ ਬਸ..." ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਅੰਦਰ ਪਾ... ਪਲੀਜ਼..." ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।

ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਤੰਗ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਜਕੜੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਬਾਹਰ ਪਟਾਖਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਰਵਨੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚਿਪਕਦਾ ਸੀ।

"ਤੇਜ਼," ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇਗਾ। ਬਾਹਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ੋਰ ਹੈ।" ਮੈਂ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਕੁਲ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਵਨੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਭੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਠ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ। ਰਵਨੀਤ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਮਕੀਨ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਗਲ ਤੋਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੱਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਿਆ। "ਮੇਰੇ ਹੀ ਰਹੋ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ।"

ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕ੍ਰੇਟਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਸੈੱਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਨੀਚੇ ਬੈਠੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾ ਉਤਰ ਗਿਆ। ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉੱਪਰ ਨੀਚੇ, ਉੱਪਰ ਨੀਚੇ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਵਨੀਤ ਪੂਰੀ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਕਦੇ ਅਚਾਨਕ ਤੇਜ਼। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੁਲ੍ਹੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨੀਚੇ ਦਬਾਇਆ। ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਸੀਨਾ, ਸਾਹ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਦੇ ਪਟਾਖਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਰਵਨੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨੀਚੇ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਉਂਗਲ ਫੇਰਨ ਲੱਗਾ। ਰਵਨੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕਦਮ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। "ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਗੜਨ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਧੜਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸਨੂੰ ਝੜਦਾ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਕਾਬੂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਲਹਿਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਕ੍ਰੇਟਾਂ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਢਹਿ ਪਿਆ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੇ। ਬਾਹਰ ਪਟਾਖੇ ਹਾਲੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਅਸੀਂ ਐਵੇਂ ਹੀ ਰਹੇ। ਰਵਨੀਤ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟੀ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਇਹ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖਤਰਨਾਕ ਕਾਰਨਾਮਾ ਸੀ," ਉਸਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। "ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਵੀ।" ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਲੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਭੁੱਖ ਵੀ।

ਅਸੀਂ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਬੰਦ ਕੀਤੇ। ਕੋਈ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਔਰਤ ਟਰੱਕ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਝੜੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਤਰਪਾਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਮੇਲਾ ਹਾਲੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁਤਲਾ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਤਰਪਾਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਕ੍ਰੇਟਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਵਨੀਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਦ। ਬਾਹਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ।

ਰਵਨੀਤ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਭੀੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਰੁਕੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ। "ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਦੁਸਹਿਰੇ ਤੇ," ਉਸਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਉਹੀ ਜਗ੍ਹਾ। ਉਹੀ ਟਰੱਕ। ਪਰ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਖਤਰਨਾਕ ਜਗ੍ਹਾ ਚੁਣਾਂਗੀ।" ਉਹ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤਰਪਾਲ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਟਾਖਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਲੈ ਕੇ।