ਪੰਜਾਬੀ ਚੁਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਨਵੀਂ: ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ

ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੋ ਵੱਡੇ ਡੱਬੇ ਚੁੱਕੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਚੁਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਨਵੀਂ ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੁਪਹਿਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ ਤੇ ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ ਵਾਲੀ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਉਹ ਆਪ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਕੈਨੇਡਾ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦੁਕਾਨ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਬੱਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਕਾਲਜ ਵੇਲੇ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਹੁਣ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਸੀ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਡੱਬੇ ਵੇਖੇ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਨਵਾਂ ਮਾਲ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੀ ਦੁਕਾਨ ਯਾਦ ਆਈ। ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, ਕਾਲਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਕੰਟੀਨ ਦੀ ਚਾਹ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਅੱਜ ਵੀ ਹਾਸਾ ਲਿਆ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਆਰਡਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਡੱਬੇ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਾੜਾਂ ਤਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਝਿੜਕਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾਹਰ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਰੌਲਾ ਘੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਸ਼ਟਰ ਅੱਧਾ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਬੱਤੀ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਇੱਕ ਸੂਟ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਸੀ ਤੇ ਕੱਪੜਾ ਨਰਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਰੰਗ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜਚੇਗਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਸੂਟ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਰਜਨ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਹੁਣ ਵੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਪਹਿਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਅਰਜਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਏ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਚੁੰਮਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਦੀ ਖੁਰਦਰੀ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਭ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਚੁਭਣ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਨੀ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੰਗੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਹਲਕੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੋਲ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਗਈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਈ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਚੁੰਮੀਆਂ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵਧਿਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕੱਛੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਚੀਖ਼ ਮਾਰੀ ਤੇ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਕੰਧ ਫੜ ਲਈ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਵਾਲ਼ ਖਿੱਚ ਲਏ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੱਸ ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਾ ਤੜਪਾ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਥਾਨ ਪਏ ਸਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ ਤੇ ਅਰਜਨ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਤੇ ਮੋਟਾ ਸੀ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਫਿਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਇੱਕ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਆਹ ਭਰੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ, ਫਿਰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਮੇਜ਼ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਥਾਨ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਰਜਨ ਦੇ ਲੰਨ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੁਆਲੇ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦੀ ਤੇ ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਟੋਪੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ਼ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਫੜੀ ਰੱਖੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਅਰਜਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਜੇ ਨਹੀਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਕੰਧ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਾਗਲ ਤਾਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੀ, ਬੱਸ ਹੁਣ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚੂਤੜ ਫੜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਹੁਣ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਚੁੰਮੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ਼ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮ ਲਏ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੱਢ ਦੇ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਅਜੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਮਾਲ ਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਡੱਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਿਆ ਹੈ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਚਾਹ ਮੰਗਵਾਈ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ, ਪਰ ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਵੀ ਨਵਾਂ ਮਾਲ ਆਵੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਆ ਕੇ ਦੇਵੇ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਲੰਨ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਏ।

ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਫਿਰ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜਾ ਲਿਆ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹੇ ਤੇ ਬਾਹਰ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਫੈਲ ਗਈ।

ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਪੂਰਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਤੇ ਡੱਬੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ਼ ਖਿੱਲਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ ਜੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰੁਕ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਨਵਾਂ ਮਾਲ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਬਹਾਨਾ ਵੀ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਹਾਨਾ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਆ ਜਾਈਂ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ। ਅਰਜਨ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ।