ਪੰਜਾਬੀ ਗਰਮ ਕਹਾਣੀ ਫਰੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਗੁਆਂਢਣ ਦੀ ਸ਼ਾਮ

ਪੰਜਾਬੀ ਗਰਮ ਕਹਾਣੀ ਫਰੀ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਪਰੌਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪਈ ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਗੁਆਂਢੀ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਆਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਲੰਬਾ, ਗੋਰਾ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸੀ। ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਪਰੌਂਠੇ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਕੁੜਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਦੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਗੁਆਂਢੀ ਮਿਲਣਾ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਪਰ ਇਕੱਲੇ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਅੱਜ ਰਾਤ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਸਕਦੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਜ ਧਜ ਕੇ ਗੁਆਂਢੀ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਲਾਬੀ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ।

ਖਾਣੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਬਰਫ਼, ਨੌਕਰੀ, ਇਕੱਲਾਪਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਬੁਟੀਕ, ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸੁਖ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅਜਨਬੀ ਨਹੀਂ, ਦੋ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਬੈਠੇ ਹੋਣ।

ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਅੱਜ ਰਾਤ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਬਾਂਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਨਰਮ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਡੂੰਘਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਛੋਹ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਦਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵਧੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਉੱਖੜਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਏ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਧੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੀਂਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਾਨ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤੜਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਹੋ ਗਏ, ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੁਣ ਇੰਨੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਕਿ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖਰੋਚਿਆ ਅਤੇ ਚੀਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ ਲਾਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜਗਮਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖ਼ਾਸ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਲਈ ਪਰੌਂਠੇ ਬਣਾਏਗਾ।

ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁਲਦਸਤਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਦਿਲ ਸਨ ਜੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਧੜਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਬਾਂਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਫਿਸਲ ਗਈਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਰਾਹੁਣ ਲੱਗੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਚੀਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਲਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੂਜੀ ਰਾਤ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।

ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਰੋਂ ਦਾ ਸਾਗ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਬਣਾਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਚੁੰਮੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਾਦੂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡਿਆ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਵੇਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਐਸੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ ਜੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਸੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਗੁਆਂਢੀ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗੁਆਂਢੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੌਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੋਨ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਜਿੱਥੋਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਫਲੈਟ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਇੱਕ ਪਰੌਂਠੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏਗੀ, ਚਾਹੇ ਦੁਨੀਆ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹੇ।

ਸਵੇਰੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਟੀਕ, ਉਸ ਦਾ ਘਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁਆਂਢੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਨਵੀਂ ਸ਼ਾਮ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪੰਨਾ ਲਿਖੇਗੀ।