ਪੰਜਾਬੀ ਕਪਲ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਦਲਹੌਜ਼ੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

ਦਲਹੌਜ਼ੀ ਦੇ ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਲਾਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਪਲ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਛੁੱਟ ਕੇ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਲਾਲ ਸਾੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੀ, ਗਿੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਸੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਕੋਈ ਆਮ ਰਾਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕਪਲ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਹੁਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।

ਸੱਤਵਾਂ ਵਿਆਹ ਦਿਨ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਨਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਲਹੌਜ਼ੀ ਆਏ ਸਨ, ਪਹਾੜੀ ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਛੇ ਘੰਟੇ ਦੀ ਡਰਾਈਵ ਕਰਕੇ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਕਮਰ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ ਭਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹੋਟਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੌਣਾ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਮੁਸਕਰਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਉਹ ਹੁਣ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਫੋਨ ਸਾਈਲੈਂਟ ਕਰ ਦੇ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੁਕਮ ਸੀ ਜੋ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਕੋਈ ਫੋਨ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੁਕਾਨ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਫੋਨ ਡਰਾਅਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਵੀ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਪਣਾ ਫੋਨ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

"ਇਹ ਸਾੜ੍ਹੀ ਕਦੋਂ ਲਈ?" ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਲਾਲ ਸਾੜ੍ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਇੰਝ ਚਿਪਕੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੂਜੀ ਚਮੜੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪੱਲੂ ਦੇ ਹੇਠੋਂ ਉਸਦਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀਨਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ। "ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਰਾਤ ਪਲਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?"

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਗਿੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਸ਼ੈਂਪੂ ਅਤੇ ਬਾਰਿਸ਼ ਦੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ ਮਹਿਕ, ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ। "ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਚੱਲ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਬਾਹਰ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਠੰਡ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਕਰੇਂ।" ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਇੱਕੋ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।

ਬਾਲਕਨੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦਾ ਝੋਂਕਾ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਬਾਰਿਸ਼ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਰੇਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਟੱਪ ਟੱਪ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਾੜ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੋਟਲ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਹੇਠਾਂ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰੇਲਿੰਗ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਸ਼ਾਲ ਉਸਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਿਆ।

ਸ਼ਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੋਵੇਂ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। "ਸੱਤ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਗਰਦਨ ਮੋੜ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ। "ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਛੂਹੇਂਗਾ। ਵਾਅਦਾ ਕਰ।" ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ।

ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕਦੇ ਹੋਏ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਸਾੜ੍ਹੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਬਾਰਿਸ਼ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। "ਅਰਸ਼..." ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦਾ ਪੱਲੂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨੰਗੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਬ ਗਈ, ਪਰ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹਟੀ।

"ਅੰਦਰ ਚੱਲ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਸੀ। "ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਖੇ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਪਰਦਾ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਦੀ ਗਰਮ ਹਵਾ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਗਿੱਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕਮਰੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਸਾੜ੍ਹੀ ਦਾ ਪੱਲੂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠਾ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਾੜ੍ਹੀ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿਰਫ਼ ਲਾਲ ਬਲਾਊਜ਼ ਅਤੇ ਪੈਟੀਕੋਟ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। "ਦੇਖ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। "ਅੱਜ ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖੇਂਗਾ ਨਹੀਂ।"

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਹਰ ਹੁੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਛੂਹਦੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਬਲਾਊਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਾ, ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਮੰਮੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਧਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

"ਬਾਥਰੂਮ ਚੱਲ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸ਼ਾਵਰ ਚਾਲੂ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਫ਼ ਪੂਰੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸ਼ਾਵਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਬਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਲਣ ਲੱਗੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਤਿਲਕਦੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਦਬੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਤਿਲਕਣ ਭਰੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਫਿਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁਟਣਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਸ਼ਾਵਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਦੀਵਾਰ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗਿੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਈਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵੇਗਾ। "ਰੁਕ ਜਾ," ਉਸਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। "ਅਜੇ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਲੰਬੀ ਹੈ।"

ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ।

ਸ਼ਾਵਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਚੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਛਿੱਟਾਂ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਹੁੰ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਸਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮੀ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਚਿੱਟੀ ਚਾਦਰ ਉੱਤੇ ਉਸਦਾ ਗਿੱਲਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ।

"ਅੰਦਰ ਆ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ ਜੋ ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਗਈ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਲੈਅ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਹਿਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਨੀਚੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਬੋਲਡ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ," ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। "ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਅਚਾਨਕ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਝੜ ਗਈ ਹੈ। ਪਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੇ ਹਿਲਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਟਿਕੇਗਾ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਲਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਟਣਿਆਂ ਭਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹੋਰ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਥਪਥਪਾਇਆ। "ਹਾਂ, ਇੰਝ ਹੀ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕੀ। "ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਬਣਾ ਦੇ।"

ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਦੀ ਧਾਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਏ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਯਾਦ ਹੈ ਸਾਡੀ ਸੁਹਾਗਰਾਤ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਿਆ ਸੀ।" ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਹੱਸ ਪਿਆ। "ਅਤੇ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਸ਼ਰਮਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਲਾਈਟ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ।" ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। "ਅੱਜ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮ ਖਤਮ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੱਗਣ ਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਚਾਦਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤਿਲਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। "ਸੌਣਾ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। "ਰਾਤ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਪਲਾਨਿੰਗ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿਸਾਬ ਲੈਣਾ ਹੈ।" ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਜਾਗਣ ਲੱਗਾ।

ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲ ਲਈ। ਉਸਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਨਾਲ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਇੰਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਹੌਲੀ, ਗਹਿਰੀ ਹਰਕਤਾਂ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਥੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ, ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਰਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਛਣ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਛੱਤ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। "ਸੱਤ ਸਾਲ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅਗਲੇ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹਰ ਸਾਲ ਇੰਝ ਹੀ ਇੱਕ ਰਾਤ ਮੰਗਾਂਗੀ।" ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। "ਹਰ ਮਹੀਨੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ।

ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦਸਤਕ ਹੋਈ, ਰੂਮ ਸਰਵਿਸ ਵਾਲਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਦਿਓ।" ਜਦੋਂ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਨਾਸ਼ਤਾ ਠੰਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਗਰਮ ਹਾਂ।" ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਚਾਦਰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਈ।