ਪੰਜਾਬੀ ਦੇਵਰ ਭਾਬੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਾਲੀ ਭਾਬੀ

ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਉਹ ਰਾਤ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ਰਮੀਲੇ। ਪਰ ਅੱਜ, ਅੱਠ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇਵਰ ਭਾਬੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਜਸਲੀਨ ਹੈ, ਉਮਰ ਤੀਹ ਸਾਲ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ।

ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੁਬਈ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਸ ਦਸ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਸੱਸ ਸਹੁਰੇ ਨਾਲ। ਮੇਰਾ ਦੇਵਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਪੱਚੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਕਾਲਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਘਰੇ ਹੀ ਹੈ, ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨ ਭਰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ, ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ, ਛੱਤ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੁੱਝੀ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ।

ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰੋਟੀ ਪਰੋਸਦੀ ਹਾਂ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਬਹਾਨੇ ਨਾਲ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁਝ ਜਾਗਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਚੀਕਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।

ਮੌਕਾ ਉਦੋਂ ਮਿਲਿਆ ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਹੁਰੇ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸੀ। ਪੂਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੋ ਦਿਨ ਲਈ ਪਿੰਡ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਤਬੀਅਤ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਘਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਸੱਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਬੀ ਇਕੱਲੀ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗੀ।" ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਤਰਫ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।

ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੱਡੀ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ, ਗੇਟ ਬੰਦ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ। "ਭਾਬੀ, ਚਾਹ ਬਣਾਵਾਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਬੈਠ, ਮੈਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।" ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਗਈ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਕੁਝ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਹੋਵੇ।

ਅਸੀਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ ਅੱਜ।" ਮੈਂ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਚੁੱਪ ਕਰ, ਸ਼ਰਮ ਕਰ।" ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਅਵਾਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਸਾਡੇ ਗੋਡੇ ਟਕਰਾ ਗਏ।

"ਭਾਬੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ ਗੰਭੀਰ ਸੀ। "ਕਹਿ।" ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ..." ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਗਰਮ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਹੋਇਆ। "ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।" ਮੈਂ ਧੀਮੀ ਅਵਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ।

ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਅੱਠ ਸਾਲ। ਅੱਠ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੰਮਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਿਆ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ, ਫਿਰ ਨੀਚੇ, ਮੇਰੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਉੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ।

ਅਸੀਂ ਅੰਦਰ ਗਏ, ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ। ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਡੀ ਲਗਾਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਲੰਘ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਮੇਰਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰਫ ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੇ ਮੰਮੇ, ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਕੱਸੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮੇਰੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਭਾਰੇ, ਗੋਲ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਦਬਾਇਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ..." ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ।

ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਮੰਮੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਚੂਸੇ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੀਚੇ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਕੱਛੀ ਉਤਾਰੀ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਤਿਆਰ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਰਗੜਦਾ ਹੋਇਆ।

ਮੈਂ ਪਲੰਘ ਦੀ ਚਾਦਰ ਫੜ ਲਈ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਓਥੇ..." ਉਸਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ, ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜੀ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਧਣੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ, ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। ਇੰਨਾ ਗਰਮ, ਇੰਨਾ ਸਖਤ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜੀ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਮੈਂ ਤੜਪ ਰਹੀ ਸੀ। "ਪਾ ਦੇ... ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ..." ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।

ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ, ਮੇਰੇ ਨਿੱਪਲ ਮਰੋੜੇ। ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਗਏ। ਪਲੰਘ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲੀ ਅਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਸੀ। "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਟਾਈਟ ਹੋ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੱਟੇ।

ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ। ਮੈਂ ਪਲੰਘ ਉੱਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਮੇਰੀ ਬੱਚੇਦਾਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮੰਮੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹੱਥ ਲਿਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਾਂ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਢਹਿ ਪਿਆ। ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਇੰਝ ਹੀ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। "ਭਾਬੀ, ਇਹ ਗਲਤ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਗਲਤ ਕਿਵੇਂ?" ਉਸ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਵਾਰ ਨਵਾਂ, ਹਰ ਵਾਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਰਗਾ।

ਦੋ ਦਿਨ, ਪੂਰਾ ਘਰ ਸਾਡਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ, ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਹੇਠਾਂ, ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਕੀਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਦੇਵਰ ਭਾਬੀ ਬਣ ਗਏ। ਪਰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਟੀ ਪਰੋਸਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪਰਾਂਠੇ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਮੇਰੇ ਮੰਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਤਵਾ ਗਰਮ ਸੀ, ਪਰਾਂਠਾ ਸੜਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਗੈਸ ਬੰਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜੀ। ਅਸੀਂ ਰਸੋਈ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਹੀ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਨਹਾਏ। ਸ਼ਾਵਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪਸੀਨਾ ਮਿਲ ਗਏ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਬਾਥਰੂਮ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਝਾੜਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਗਿਣਤੀ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਝੜੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰਪਾਈ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਹੇਠਾਂ, ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਏ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਕਾਸ਼ ਇਹ ਦੋ ਦਿਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ।

ਆਖਰੀ ਸਵੇਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਲੰਘ ਉੱਤੇ ਸੁਟਿਆ। "ਭਾਬੀ, ਇੱਕ ਆਖਰੀ ਵਾਰ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਾਂ ਕਿ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਅਵਾਜ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਅਸੀਂ ਇੱਕਠੇ ਝੜੇ, ਇੱਕਠੇ ਹਾਂਫੇ।

ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਬਿਸਤਰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗੱਡੀ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਭਾਬੀ, ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਸਭ ਪਿੰਡ ਜਾਣਗੇ..." ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਮੈਂ ਫਿਰ ਬੀਮਾਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।

ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਉਹ ਦੁਬਈ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪੈਸੇ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਫੋਨ ਉੱਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, "ਹਾਂ, ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ।" ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚਮੁੱਚ ਠੀਕ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੋਲ ਮੈਂ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਇਸ ਖਾਲੀ ਘਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼, ਜੋ ਹੁਣ ਹਰ ਰਾਤ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ।