ਪੰਜਾਬੀ ਦੇਵਰ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਗੇਟ ਉੱਤੇ ਦਸਤਕ (ਭਾਗ 2)

ਦਸਤਕ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇਵਰ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣ ਉਸ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਦਸਤਕ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗੇਟ 'ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਖੜਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਰ ਦੀਆਂ ਹੈੱਡਲਾਈਟਾਂ ਨੇ ਵਿਹੜੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।

ਛੱਤ 'ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਹਾਲੇ ਵੀ ਵਿਛੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਅੱਧੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਝੱਟ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਲਪੇਟੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਜਾਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਗੇਟ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਖੜਕ ਹੋਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਜ਼ੋਰ ਦੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੇਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਸਾਹਮਣੇ ਮੰਗਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਸੁਖਦੇਵ ਦਾ ਕਲੀਨਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥੈਲਾ ਫੜੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਸੀ ਅਤੇ ਕਮੀਜ਼ 'ਤੇ ਤੇਲ ਦੇ ਧੱਬੇ। ਨਵਜੋਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਗਈ।

ਭਾਬੀ ਜੀ, ਮੰਗੇ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਉਸਤਾਦ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਟਰੱਕ ਦਾ ਐਕਸਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਖੰਨੇ ਕੋਲ ਹੀ। ਮਕੈਨਿਕ ਕਹਿੰਦਾ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲੱਗਣਗੇ। ਉਸਤਾਦ ਨੇ ਕਿਹਾ ਘਰੋਂ ਦੋ ਜੋੜੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਆ।

ਤਿੰਨ ਦਿਨ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਗੂੰਜੇ। ਸੁਖਦੇਵ ਪਰਸੋਂ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਆਵੇਗਾ। ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਰਾਹਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।

ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ ਮੰਗਿਆ, ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਕੱਪੜੇ ਕੱਢ ਦਿੰਨੀ ਆਂ। ਤੂੰ ਚਾਹ ਪੀ ਲੈ। ਮੰਗਾ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਵਜੋਤ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੁੰਨੀ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਮੰਗੇ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਉੱਪਰੋਂ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਆਈ। ਮੰਗਾ ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਇੱਕ ਜਾਣਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੁੱਟੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਇਆ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਸੰਨਾਟਾ।

ਤਿੰਨ ਦਿਨ, ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਸੀ। ਹੁਣ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਪਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਇਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਚੁੰਨੀ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਹੇਠਾਂ ਇੰਨਾ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਹੁਣ ਦੇਖ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਭੁਲਾਵਾਂ।

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਸਲਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਦਾ ਹਰ ਫੇਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਭਾਬੀ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਰਾਹਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ 'ਤੇ ਸਨ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਨਵਜੋਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੀ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਸੀ।

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਹਿਲਜੁਲ 'ਤੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਸਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ 'ਤੇ ਸਨ।

ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੇਠੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਬਿਸਤਰਾ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚ ਦਿੱਤੇ।

ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਚੀਕਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਵੀ ਉਸੇ ਪਲ ਝੜ ਗਿਆ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਬਾਹਰ ਕਿਤੇ ਕੁੱਤਾ ਭੌਂਕਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। ਸੌ ਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਦਿਨ ਸਾਡਾ ਹੈ।

ਸਵੇਰੇ ਨੌਂ ਵਜੇ ਬੁਟੀਕ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਉੱਠਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਦੁਕਾਨ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ।

ਦਸ ਵਜੇ ਮਿਸਿਜ਼ ਬਰਾੜ ਆ ਗਈ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਹਕ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਹਰਾ ਸੂਟ ਟਰਾਈ ਕਰਨਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਜੋਤ ਉਸ ਨੂੰ ਟਰਾਈਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਕਾਊਂਟਰ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ।

ਟਰਾਈਲ ਰੂਮ ਦਾ ਪਰਦਾ ਹਿੱਲਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਹਰਮਨ ਦਬੇ ਪੈਰੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਮਿਸਿਜ਼ ਬਰਾੜ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਸੂਟ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਪਰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਸਨ। ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਉਹ ਮਿਸਿਜ਼ ਬਰਾੜ ਨਾਲ ਸੂਟ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਅੰਦਰ ਪਾਈ।

ਭੈਣ ਜੀ, ਇਹ ਸੂਟ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੂ, ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹਰਮਨ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਿਸਿਜ਼ ਬਰਾੜ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ।

ਜਦੋਂ ਮਿਸਿਜ਼ ਬਰਾੜ ਬਾਹਰ ਗਈ, ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਪਰਦਾ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਘਸੀਟ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।

ਟਰਾਈਲ ਰੂਮ ਦੀ ਤੰਗ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਬਾਹਰ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ, ਕੋਈ ਗਾਹਕ ਆਇਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਧੋਤੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਗਾਹਕ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਉੱਪਰ ਆਏ। ਨਵਜੋਤ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਦਾਲ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਰੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ 'ਤੇ ਗਏ।

ਰੋਟੀ ਸੜ ਜਾਊ, ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਗੈਸ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੀ। ਨਵਜੋਤ ਸਿਰਫ਼ ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੀ ਸਲੈਬ 'ਤੇ ਝੁਕਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਸਲੈਬ ਫੜ ਲਈ। ਦਾਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਧੱਕੇ 'ਤੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਿੱਪਲ ਮਸਲਿਆ।

ਹੋਰ, ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਸਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਸੋਈ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਨਵਜੋਤ ਪਹਿਲਾਂ ਝੜੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕੱਸ ਲਿਆ ਕਿ ਹਰਮਨ ਵੀ ਰੁਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਸਲੈਬ 'ਤੇ ਝੁਕੇ ਰਹੇ। ਦਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਬਲ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੁਖਦੇਵ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਸਪੀਕਰ 'ਤੇ ਪਾਇਆ। ਟਰੱਕ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁਖਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਕੈਨਿਕ ਨੇ ਜੁਗਾੜ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਛੇ ਵਜੇ ਘਰ ਹੋਵਾਂਗਾ।

ਫੋਨ ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪੀ ਛਾ ਗਈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਸਿਮਟ ਗਏ ਸਨ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗਾ ਸੀ।

ਇਹ ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਹੈ, ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੇਵਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਾਬੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ। ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਸਬਜ਼ੀ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਮੇਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸਨ।

ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਵਜੋਤ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਅੱਜ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਬਣਾ ਕੇ ਭੇਜਾਂਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ।

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ। ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ। ਹਰਮਨ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ, ਲੰਮੀ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਏ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਗਰਦਨ, ਮੋਢੇ, ਮੰਮੇ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ।

ਹਰਮਨ ਹੇਠਾਂ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਚੱਟਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਤੜਫਣ ਲੱਗਾ।

ਹਰਮਨ, ਉਸ ਨੇ ਚੀਕਿਆ। ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਹਰਮਨ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਅੰਦਰ ਪਾਈ ਅਤੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਨਵਜੋਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੜੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ।

ਫਿਰ ਹਰਮਨ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਆ ਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਸਮਾ ਗਿਆ।

ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ 'ਤੇ ਨਵਜੋਤ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਉਂਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੁਦਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ।

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਆਂ, ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ। ਮੈਂ ਵੀ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਉਹ ਫਿਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਰਮਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ। ਡੌਗੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ।

ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੇਠੋਂ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੁਣ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਨਵਜੋਤ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੰਘਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਸੁਣ, ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ। ਸੁਖਦੇਵ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲੇਗਾ। ਪਰ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਰਾਜ਼ ਰਹੇਗਾ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਤੂੰ ਦੁਬਈ ਵਾਪਸ ਨਾ ਜਾਵੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੱਖਾਂਗੀ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ। ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਉੱਠ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਛੇ ਵਜੇ ਟਰੱਕ ਦਾ ਹਾਰਨ ਗੇਟ 'ਤੇ ਵੱਜਾ। ਸੁਖਦੇਵ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਉਸ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਸੀ, ਪੂਰਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਲਈ ਅਤੇ ਸੁਖਦੇਵ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਹੱਥ ਲਾਇਆ।