Punjabi Kamwali Sex Kahani: ਰਾਣੋ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ

ਇਹ punjabi kamwali sex kahani ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਤਜਿੰਦਰ (48) ਦੀ ਯਾਦ ਹੈ। ਦਸ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ। ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਸਬਜ਼ੀ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਉਸਦੀ ਚਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਣੋ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਉੱਠਿਆ। ਦਸ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਣੋ (30) ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮਵਾਲੀ ਸੀ।

ਫਲੈਸ਼ਬੈਕ ਵਿੱਚ ਤਜਿੰਦਰ ਉਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਮਨਜੀਤ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਤਜਿੰਦਰ ਸੀ। ਰਾਣੋ ਸਵੇਰੇ ਅੱਠ ਵਜੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੁੰਮੇ ਵੱਡੇ ਸਨ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਝੁਕਦੀ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।

ਉਸ ਦਿਨ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਣੋ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਆਈ। ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਈ ਸੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਣੋ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਸਾਹਬ, ਤੌਲੀਆ ਦੇ ਦਿਓ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਤੌਲੀਆ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂੰਝਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੰਮ 'ਤੇ ਲੱਗ ਗਈ। ਝਾੜੂ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਝੁਕਦੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪੜ੍ਹਣ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਣੋ 'ਤੇ ਸਨ। ਰਾਣੋ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ।

"ਸਾਹਬ, ਚਾਹ ਬਣਾਵਾਂ?" ਰਾਣੋ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਹਾਂ, ਬਣਾ," ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰਾਣੋ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਤਜਿੰਦਰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਰਾਣੋ ਚਾਹ ਪੱਤੀ ਕੱਢ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਪਰਲੇ ਖਾਨੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਉੱਚੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਉੱਠੀ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦਿਸੀ।

ਤਜਿੰਦਰ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। "ਸਾਹਬ?" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਲ ਸੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਰਾਣੋ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੀ।

ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਰਾਣੋ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਮੁੰਮਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਦਬਾਓ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਦਬਾਇਆ। ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ। ਰਾਣੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। "ਆਹ..."

ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਰਾਣੋ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਰਫ਼ ਘੁਮਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਕੀਤਾ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਤਜਿੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ। ਤਜਿੰਦਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪਜਾਮੇ ਵਿੱਚ ਤਣ ਗਿਆ।

ਰਾਣੋ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਵਧਾ ਕੇ ਪਜਾਮੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ। "ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸਦੇ ਮੁੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਵੱਡੇ, ਭਾਰੇ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।

"ਚੂਸੋ," ਰਾਣੋ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਏ। "ਹੋਰ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਦੂਜੇ ਮੁੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਿਆ। ਰਾਣੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਤਜਿੰਦਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਣੋ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੀ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਕੱਛਾ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। "ਤੂੰ... ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ?" ਰਾਣੋ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ।"

ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਗਿੱਲੀ, ਚਮਕਦੀ। ਉਸਨੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਰਾਣੋ ਕੰਬ ਉੱਠੀ। "ਸਾਹਬ..." ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖੀ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਲੈਬ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ। "ਆਹ... ਸਾਹਬ..."

ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ। ਰਾਣੋ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਤਜਿੰਦਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਰਫ਼ ਦਬਾਇਆ। "ਚੱਟੋ... ਹੋਰ ਚੱਟੋ..." ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ। ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਰਾਣੋ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤਜਿੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਲੱਗਾ। ਤਜਿੰਦਰ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। ਆਪਣਾ ਹੀ ਸਵਾਦ ਚੱਖਿਆ। "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਰਾਣੋ ਨੇ ਤਜਿੰਦਰ ਦਾ ਪਜਾਮਾ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਬਾ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਤਜਿੰਦਰ "ਸਸ..." ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।

ਤਜਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਰਾਣੋ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਟੋਪੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਏ। "ਰਾਣੋ... ਬਸ... ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ..."

ਰਾਣੋ ਰੁਕੀ। ਉਹ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਲੈਬ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ। "ਆਓ, ਸਾਹਬ। ਅੰਦਰ ਪਾਓ।" ਤਜਿੰਦਰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਰਾਣੋ ਬੇਤਾਬ ਸੀ। "ਪਾਓ ਨਾ..."

ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਰਾਣੋ "ਆਹਹ..." ਚੀਕੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਰਾਣੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ। ਚਪ ਚਪ।

"ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਸਾਹਬ... ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਰਾਣੋ ਬੋਲੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਸਲੈਬ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਉੱਪਰ ਰੱਖੇ ਭਾਂਡੇ ਖੜਕਣ ਲੱਗੇ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਤਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਰਫ਼ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੁੰਮੇ ਤਜਿੰਦਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗੇ।

ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਰਾਣੋ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟੀਆਂ। ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਰਾਣੋ ਉਸਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾਈ ਲਟਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। "ਸਾਹਬ... ਤੁਸੀਂ... ਬਹੁਤ..." ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਗਏ।

ਤਜਿੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਸੁਟਿਆ। ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਰਾਣੋ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨ। ਤਜਿੰਦਰ ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਣੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਥਰੂ ਸਨ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।

"ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਰਾਣੋ ਚੀਕੀ। ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਤਜਿੰਦਰ ਵੀ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਰਾਣੋ ਦੇ ਢਿੱਡ 'ਤੇ ਵੀਰਜ ਕੱਢਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਪਏ ਰਹੇ।

"ਸਾਹਬ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ," ਰਾਣੋ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ," ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਅੱਠ ਵਜੇ ਤੋਂ ਦਸ ਵਜੇ ਤੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਜਣੇ ਹੁੰਦੇ। ਕੰਮ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ, ਪਿਆਰ ਜ਼ਿਆਦਾ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਰਾਣੋ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਰਾਣੋ ਸਿੱਧੀ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗਈ। "ਅੱਜ ਇੱਥੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਤਜਿੰਦਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।

ਰਾਣੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਖੁਦ ਉਤਾਰੇ। ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ। ਤਜਿੰਦਰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਨੰਗੀ ਰਾਣੋ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ। "ਆਓ, ਸਾਹਬ। ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ ਹੈ।" ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ। ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ।

ਇਸ ਵਾਰ ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ। ਰਾਣੋ ਤੜਫਦੀ ਰਹੀ। "ਸਾਹਬ... ਬਸ ਕਰੋ... ਅੰਦਰ ਪਾਓ..." "ਅੱਜ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ," ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਟਿਆ। ਰਾਣੋ ਦੋ ਵਾਰ ਝੜੀ।

ਫਿਰ ਤਜਿੰਦਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ। ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ। ਰਾਣੋ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਸਾਹਬ... ਤੁਹਾਡਾ ਲੁੰਨ... ਬਹੁਤ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ..." ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਿਆ। ਪਿੱਛੋਂ ਲਿਆ। ਰਾਣੋ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ੍ਹਿਆ।

ਤਜਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੁੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਸਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਰਾਣੋ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਸੀ। "ਰਾਣੋ... ਤੂੰ... ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ..." ਰਾਣੋ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਚੁੰਮਣ ਔਖਾ ਸੀ। ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ।

ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ। "ਮੈਂ ਪਰਸੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਤਜਿੰਦਰ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਣੋ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਣੋ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। "ਤਾਂ... ਇਹ ਖਤਮ?" "ਨਹੀਂ," ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਕੱਢਾਂਗੇ।"

ਪਰ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਮਨਜੀਤ ਆ ਗਈ। ਰਾਣੋ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਕਰਦੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੇਖਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ। ਪਰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਬੀਤ ਗਏ। ਤਜਿੰਦਰ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਮਨਜੀਤ ਬਾਜ਼ਾਰ ਗਈ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਰਾਣੋ ਨੂੰ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਕੱਪੜੇ ਅੱਧੇ ਉਤਰੇ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ। ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ। ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ।

"ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ," ਰਾਣੋ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। "ਮੈਨੂੰ ਵੀ," ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਝੜੇ। ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ। ਬਾਹਰ ਆਏ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਸੁਕੂਨ ਸੀ।

ਇਹ ਲੁਕ-ਛਿਪ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ। ਕਦੇ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਛੱਤ 'ਤੇ, ਕਦੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਲਦੀ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਪੂਰੀ। ਰਾਣੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਜਿੰਦਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਣੋ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਹਬ, ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗੀ।" ਤਜਿੰਦਰ ਚੌਂਕਿਆ। "ਕਿਉਂ?" "ਮੇਰੇ ਘਰਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਤਜਿੰਦਰ ਦਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। "ਰਾਣੋ..." "ਮਜਬੂਰੀ ਹੈ, ਸਾਹਬ।" ਉਸ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਣੋ ਰੋਂਦੀ ਰਹੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਵੀ।

ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਰਾਣੋ ਜਲਦੀ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਤਜਿੰਦਰ ਲਈ ਪਰੌਂਠੇ ਬਣਾਏ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਧੇ। ਫਿਰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਰਾਣੋ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਰਾਣੋ ਰੋਂਦੀ ਰਹੀ। "ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਾ ਜਾਣਾ, ਸਾਹਬ।" "ਕਦੇ ਨਹੀਂ," ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦਿਨ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਮਿਲੇ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟਣਾ ਹੋਵੇ। ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਰਾਣੋ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। "ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਰਹੇ।"

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਣੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਦਸ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ। ਮਨਜੀਤ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਰਾਣੋ ਦੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗਈ।

ਅੱਜ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਔਰਤ ਰਾਣੋ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਕਲ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਸਬਜ਼ੀ ਲਈ। ਘਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਕੱਢਿਆ। ਰਾਣੋ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ। ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦਿਨ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ।

ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਦੁਪੱਟਾ ਵਾਪਸ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਮਨਜੀਤ ਟੀਵੀ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। "ਕੀ ਹੋਇਆ? ਉਦਾਸ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ," ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਕੁਝ ਨਹੀਂ," ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਬਸ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।" ਉਹ ਬਾਲਕੋਨੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਦਿਨ ਵਾਂਗ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਰਾਣੋ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਆਈ ਸੀ।

ਤਜਿੰਦਰ ਨੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਥਰੂ ਸਨ। ਦਸ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਇਹ punjabi kamwali sex kahani ਅੱਜ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਣੋ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇਗੀ? ਕੀ ਉਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਤਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਯਾਦਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦੀਆਂ।