Punjabi Chudai Kahani: ਟੈਂਟ ਹਾਊਸ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਝਗੜਾ

ਸਵੇਰੇ ਸੱਤ ਵਜੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਉਸ ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਚੀਕ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। "ਬਲਵਿੰਦਰ! ਇਹ ਮੰਡਪ ਗਲਤ ਲੱਗਾ! ਦੁਲਹਨ ਦੇ ਪਿਓ ਨੇ ਸੋਨਹਿਰੀ ਥੀਮ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਲਾਲ ਕੱਪੜਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ!" ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾਅ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ punjabi chudai kahani ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸੀਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਝਗੜਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬਲਵਿੰਦਰ (36) ਆਪਣੀ ਪੱਗ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੇ ਤਮਾਸ਼ਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। "ਬੀਬੀ, ਚਿੱਲਾ ਨਾ। ਕੱਪੜਾ ਬਦਲ ਜਾਊ। ਦੋ ਘੰਟੇ ਲੱਗਣਗੇ।" ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ ਜੋ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਦਿਵਾ ਰਹੀ ਸੀ। "ਦੋ ਘੰਟੇ? ਮਹਿਮਾਨ ਦਸ ਵਜੇ ਆਉਣਗੇ!"

"ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਹੁਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਆਂ।" ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। "ਓਏ! ਲਾਲ ਕੱਪੜਾ ਉਤਾਰੋ, ਸੋਨਹਿਰੀ ਕੱਢੋ!" ਉਹ ਖੁਦ ਬਾਂਸ ਦੀ ਪੌੜੀ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਹੇਠਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਘੂਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚਿਪਕ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਤਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੰਮ 'ਤੇ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਵੈਡਿੰਗ ਪਲਾਨਰ ਸੀ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ। ਇੱਕ ਗਲਤ ਮੰਡਪ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਡੁਬੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। "ਜਲਦੀ ਕਰੋ!" ਉਹ ਚੀਕੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਉੱਪਰੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। "ਬੀਬੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੀ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ।"

"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੀਬੀ ਨਹੀਂ!" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਦੰਦ ਕਚਕਚਾਏ। ਮਜ਼ਦੂਰ ਹੱਸ ਪਏ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਹੋਰ ਚੌੜੀ ਹੋ ਗਈ। "ਅਜੇ ਨਹੀਂ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਸੁਣਨ ਲਈ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਕੰਨ ਗਰਮ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਆਦਮੀ ਬੇਸ਼ਰਮ ਸੀ।

ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਬੱਦਲ ਘਿਰ ਆਏ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ। "ਓਏ! ਤਰਪਾਲ ਲਿਆਓ!" ਬਲਵਿੰਦਰ ਚੀਕਿਆ। ਸਭ ਭੱਜੇ। ਗੁਰਲੀਨ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਅਤੇ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਸ਼ਾਮਿਆਨੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਈ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਫਸ ਗਏ। ਮੀਂਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ਼ਾਮਿਆਨਾ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਭਿੱਜ ਗਏ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਦੇਖਣਾ ਬੰਦ ਕਰ," ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਕਿਉਂ? ਸੋਹਣੀ ਚੀਜ਼ ਦੇਖਣ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਹੈ?" ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੂਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ।"

"ਅਤੇ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੀਕਦੀ ਏਂ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ 'ਤੇੋਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਬੂੰਦ ਪੂੰਝੀ। ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਗਰਮ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਗਲਤ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਵੈਂਡਰ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ।

"ਤੂੰ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦੀ?" ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪੁੱਛਿਆ। "ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਫਿਰਦੀ ਏਂ, ਆਪਣਾ ਕਦੋਂ?" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਸਹੀ ਮੁੰਡਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।" "ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ?" "ਸਭ ਡਰਪੋਕ ਨੇ। ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਹੱਸਿਆ। "ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਵੈਂਡਰ ਹੈਂ," ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਰਮ ਸੀ। "ਵੈਂਡਰ ਵੀ ਇਨਸਾਨ ਹੁੰਦਾ," ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ 'ਤੇ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਮੀਂਹ ਸ਼ਾਮਿਆਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੁਨੀਆ ਦੂਰ ਸੀ।

"ਬਲਵਿੰਦਰ!" ਇੱਕ ਮਜ਼ਦੂਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। "ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ!" ਦੋਵੇਂ ਹਿੱਲੇ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ। "ਕੰਮ 'ਤੇ ਲੱਗੋ," ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਆਪਣੀ ਫ਼ਾਈਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਗਰਮ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਉਹ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੀਂਹ ਰੁਕਿਆ ਤਾਂ ਕੰਮ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਸੋਨਹਿਰੀ ਮੰਡਪ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਸ਼ਾਨਦਾਰ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਰਾਹਤ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। "ਠੀਕ ਹੈ, ਮਾਫ਼ ਕੀਤਾ," ਉਸ ਨੇ ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। "ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਦਾ ਇਹ ਤਰੀਕਾ?" ਉਸ ਨੇ ਭਵਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। "ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਆਈਂ। ਮੈਂ ਵੀ ਹੋਵਾਂਗਾ।"

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਾਰਾਤ ਆ ਗਈ। ਗੁਰਲੀਨ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਸਟੇਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਕਾਲੇ ਕੁੜਤੇ ਵਿੱਚ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਿਆ।

ਰਾਤ ਦੇ ਦਸ ਵਜੇ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਸੀ, ਗੁਰਲੀਨ ਪਿੱਛੇ ਗੋਦਾਮ ਵੱਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸਨ। ਗੋਦਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਬਲਵਿੰਦਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। "ਤੂੰ ਇੱਥੇ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਤੂੰ ਵੀ," ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। "ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਣਾਈਆਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਏ।

ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਸਨ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਤੀਬਰ ਚੁੰਮਣ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਗੋਦਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਦਫ਼ਤਰ ਪਿੱਛੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲਿਜਾਇਆ। "ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ," ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਤਾਂ ਰੁਕ ਜਾ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਰੁਕੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਹਟਾਈ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਗੋਲ, ਭਰੇ ਹੋਏ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। "ਸੋਹਣੇ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਢਿੱਡ 'ਤੇੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੱਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀ ਉਂਗਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਗਿੱਲੀ। "ਦੇਖ, ਤੂੰ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਏਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੱਟ ਲਏ। ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਗਈ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਚੀਕ ਰੋਕੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਜਾਮਾ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਲੰਬਾ, ਮੋਟਾ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਸੀਟੀ ਵਜਾਈ। "ਵਾਹ।" ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ। "ਬਸ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਣਾ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ। "ਅੰਦਰ ਪਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਭਰ ਗਈ ਸੀ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹਿਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਮੇਜ਼ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਦੋ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਦਬਾਇਆ।

"ਹੋਰ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਗੁਰਲੀਨ ਬੋਲੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਉਸ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਉਹ ਫਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਚੀਕ ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਢਿੱਡ 'ਤੇ ਝੜਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। "ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕਹੇਂ।" ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ।

ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਵਿਆਹ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਆਪਣੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਲੱਗ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅਜੇ ਵੀ ਧੜਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਲਵਿੰਦਰ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਚ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਗੁਰਲੀਨ ਆਪਣੇ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹਿਸਾਬ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੈਲਕੁਲੇਟਰ 'ਤੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਦਾ ਨੰਬਰ ਮਿਲਾਇਆ। "ਪੇਮੈਂਟ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ।"

ਬਹਾਨਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਗੋਦਾਮ, ਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਢੇਰ। ਉਸ ਦਾ ਦਫ਼ਤਰ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਅੰਦਰ ਗਈ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਇਕੱਲਾ ਸੀ। "ਪੇਮੈਂਟ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਪੇਮੈਂਟ," ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਈ। ਉਸ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ। "ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਹੱਸਿਆ। "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹੇਂ, ਬੀਬੀ।" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਧੱਕਿਆ। ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਿਆ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਜਾਮਾ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਐਦਾਂ ਹੀ..." ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਹ ਝੜੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟਿਆ। ਉਹ ਹੁਣ ਉਸ 'ਤੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ। ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਝੜਿਆ। ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਸਨ। "ਪੇਮੈਂਟ ਵਸੂਲ ਹੋ ਗਈ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਹੱਸੀ। "ਪੂਰੀ।" ਉਹ ਉੱਠੀ। ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ। "ਅਗਲੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਆਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਵਿਆਹ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਟੈਂਟ ਹਾਊਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ। ਬਲਵਿੰਦਰ। ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੋਟੇਸ਼ਨ?" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। "ਨਹੀਂ। ਓਹੀ।" ਉਸ ਦੇ ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ। "ਸੁਣਿਆ ਨਵਾਂ ਆਰਡਰ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਮੰਡਪ ਸਹੀ ਲੱਗੂ। ਪਰ ਝਗੜਾ ਫਿਰ ਹੋਊ।" ਗੁਰਲੀਨ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਉਹ ਜਵਾਬ ਟਾਈਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।