ਪੰਜਾਬੀ ਕੁੜੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਫੋਟੋ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕੈਂਚੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣ ਆਇਆ ਹੈਂ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਅਰਜਨ, ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕੈਮਰਾ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਪਾਰਲਰ ਦੀ ਫੋਟੋ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਤਾਂ ਕੈਮਰਾ ਆਪੇ ਹੀ ਤੇਰੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕੁੜੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਾਰਲਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਸਮੀਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਟਰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਸੌਂਦੀ ਸੀ।

ਜਸਮੀਤ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਿਊਟੀ ਪਾਰਲਰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਸੀ, ਲਾੜੀਆਂ ਉਸ ਕੋਲ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੂਹਿਆ ਹੋਵੇ। ਅਰਜਨ ਅੱਠਾਈ ਸਾਲ ਦਾ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ਼ਰ ਸੀ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਿੱਲੀ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਇੱਕ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚਣ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਟਾਪ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਪਾਰਲਰ ਸੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਬੋਲਦੀ ਕੁੜੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਬੋਲਣਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਤਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਹਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕੈਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਰ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀ ਹੋਵੇ। ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਉੱਠਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਉਸ ਦਿਨ ਅਰਜਨ ਨੇ ਪਾਰਲਰ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ, ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਲੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚੇਗਾ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਂਹ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਜਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਆਪਣੇ ਫੋਨ ਵਿੱਚ ਦੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਭੀੜ ਸੀ, ਰੰਗ ਸਨ, ਢੋਲ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ, ਕਦੀ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਕਦੀ ਰੰਗਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਖਿੱਚਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰਦੇ ਰਹੇ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਭੀੜ ਘੱਟ ਹੋਈ ਤਾਂ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਚਾਹ ਪਿਲਾਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਣਗੀਆਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫੋਟੋਆਂ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖ਼ਾਸ ਤਾਂ ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸੀ, ਬਸ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਵਿੱਚ ਸਾਲ ਲੱਗ ਗਏ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫਿਰ ਹੁਣ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬੁਲਾਇਆ, ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਦਾਲ ਸਬਜ਼ੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਦੌਰਾਨ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਹੱਥ ਸਿਰਫ਼ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਦਿਖਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਡਰਦੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੰਮਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਡਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਰਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਆਦਮੀ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫਿਰ ਉਹ ਇਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਯਾਦ ਬਣਾਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸੂਟ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਗੋਲ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਛੂਹਣਾ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਗਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੱਸ, ਹੁਣ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਚੱਲੀਏ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ।

ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੰਗੀ ਲੇਟ ਗਈ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਤੰਗ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਆਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ, ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾ ਧੱਕਾ ਉਸ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਰਦ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਵਧਿਆ।

ਜਦੋਂ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੁਣ ਹਿਲਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਖੁਦ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤੇਜ਼ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆਉਣ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ।

ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਰੁਕੀਂ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜ ਗਏ, ਅਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦਰਦ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਰਾਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਅਜੇ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫਿਰ ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ਼ਰ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਪਰ ਕੈਮਰਾ ਬੰਦ ਰੱਖੀਂ।

ਰਾਤ ਗਹਿਰੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਅਰਜਨ ਨੇ ਫਿਰ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਕੁੱਤੀ ਬਣ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਹੋ ਗਈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਤਕੀਏ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੰਮਾ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ।

ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਸਮੀਤ ਜਲਦੀ ਝੜ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਾਂ, ਇਹੀ, ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਕੇ ਸੌਂ ਗਏ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਰਲਰ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਖੋਲ੍ਹੇਗੀ ਤਾਂ ਉਹ ਉਹੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਸੀ।

ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਅਰਜਨ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਜਾਗਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕੀਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਦਾ ਕੰਮ ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਰੁਕੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਦਿਲ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਾਰਲਰ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਵੀ ਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਫਿਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਹੁਣ ਹਰ ਗੱਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਅਰਜਨ ਕੋਈ ਫੋਟੋ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੰਦੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਦਿੰਦਾ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਅਰਜਨ ਨੇ ਪਾਰਲਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੱਸ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਕੰਧ ਵਾਲੀ ਚੁਦਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਪਾਰਲਰ ਦਾ ਕੰਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਰੁਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗਾਹਕ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹੀ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਲਿਖ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜੀ ਵੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਟਹਿਲਣ ਗਏ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੋਕ ਕੀ ਸੋਚਣਗੇ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਟਹਿਲਦੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਤੋਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਦਾ ਕੰਮ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਫ਼ਾਸਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਟਰੇਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਆਵੇਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵਾਅਦੇ ਕਰਨੇ ਆਸਾਨ ਹਨ, ਨਿਭਾਉਣੇ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਤ ਉਹ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇਸ ਵਾਰ ਹਰ ਪਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਆਖ਼ਰੀ ਰਾਤ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਾਦ ਆਵੇਗੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੇਰਾ ਲੁੰਨ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਚੁਦਾਈ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਲਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਝੜ ਗਏ ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਸੌਣਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਤੇਰੀ ਟਰੇਨ ਹੈ।

ਸਵੇਰੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸਟੇਸ਼ਨ ਛੱਡਣ ਗਈ। ਟਰੇਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਦਬਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਗਲੀ ਫੋਟੋ ਸੀਰੀਜ਼ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਫਰੇਮ ਤੂੰ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਫਰੇਮ ਤਾਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਰੇਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਰਜਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਟਰੇਨ ਚੱਲ ਪਈ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।