ਪੰਜਾਬੀ ਨਰਸ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮਰੀਜ਼

"ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਜੀ, ਜ਼ਰਾ ਇੱਧਰ ਤਾਂ ਆਓ," ਬੁਲਾਰੇ (call bell) ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਜਿਸ ਨੇ ਨਰਸ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਪਲ ਸੀ ਜਿੱਥੋਂ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਨਰਸ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਰਾਤ ਦੇ ਦੋ ਵੱਜੇ ਸਨ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਉਸ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਹਸਪਤਾਲ ਦਾ ਗਲਿਆਰਾ ਖਾਮੋਸ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਮਰਾ ਨੰਬਰ 204 ਦੇ ਮਰੀਜ਼ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਰਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਜਾਣੂ ਮਹਿਬੂਬਾ ਹੋਵੇ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਫੈਦ ਵਰਦੀ ਦੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਟ੍ਰੇ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈਆਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਤੁਰੀ। ਸੱਤਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਤਜਰਬਾ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ ਦੇਖੇ ਸਨ। ਪਰ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਅਪੈਂਡਿਕਸ ਦੇ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੀਜਾ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਾਨ ਜੋ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

"ਕੀ ਹੋਇਆ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਜੀ? ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਲਹਿਜ਼ਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।

"ਦਰਦ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਜੀ," ਉਸ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਅੱਧਾ ਉੱਠਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਲੈ ਕੇ। "ਪਰ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ।"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਲਾਲੀ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। "ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਡ੍ਰਿਪ ਚੈੱਕ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।"

ਉਹ ਡ੍ਰਿਪ ਸਟੈਂਡ ਵੱਲ ਝੁਕੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲਟ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ, ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ। "ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸੀ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ਕਿ ਪੁੱਛਾਂ।"

"ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਬੋਲਦੇ ਹੋ," ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਡ੍ਰਿਪ ਦੀ ਗਤੀ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। "ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਘੱਟ ਬੋਲੋ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਰਾਮ ਕਰੋ।"

"ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖੂਬਸੂਰਤ ਨਰਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਮਨਾ ਹੈ," ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਲਾਈ ਫੜ ਲਈ। ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਗਰਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮਰੀਜ਼ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। "ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਜੀ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਛੱਡੋ ਮੇਰਾ ਹੱਥ। ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।"

"ਰਾਤ ਦੇ ਦੋ ਵੱਜੇ ਹਨ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਜੀ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ। "ਇਸ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਬੁਖਾਰ ਚੈੱਕ ਕਰਦੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂ?"

ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੁਣ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਇੰਚ ਦੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੀ ਜੋ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਮਰੀਜ਼ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਖਾਹਿਸ਼। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾਈ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।

"ਮੈਂ... ਮੈਂ ਨਰਸ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।

"ਅਤੇ ਮੈਂ ਮਰੀਜ਼ ਹਾਂ," ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਨਸਾਨ ਵੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾਈ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਫੇਰਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਗੋਲ ਗੋਲ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ।

ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਪੁੱਛਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਗਹਿਰਾ, ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੋ ਸਕਿੰਟ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਟ੍ਰੇ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਢਿੱਲੇ ਪੈ ਗਏ। ਟ੍ਰੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਰਦੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। "ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਟਦੇ ਹੋਏ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

"ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ," ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਖੁਦ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

"ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਕਰਾਂਗੇ," ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਵਰਦੀ ਦੇ ਬਟਨਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਪਹਿਲਾ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ। ਤੀਜੇ ਬਟਨ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਾਲੀ ਬ੍ਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ।

ਉਸ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਦੀ ਲੋਅ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। "ਅਰਸ਼ਦੀਪ... ਪਲੀਜ਼..."

"ਪਲੀਜ਼ ਕੀ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਸਟ੍ਰੈਪ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। "ਪਲੀਜ਼ ਰੁਕ ਜਾਓ, ਜਾਂ ਪਲੀਜ਼ ਰੁਕੋ ਨਾ?"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕੱਟਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾੜੇ ਵੱਲ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਨਾੜਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ।

"ਦੇਖਿਆ?" ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਰਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। "ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਫਿਰੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ, ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।

ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਈ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇਜ਼, ਗਹਿਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਚੀਖ ਨਿਕਲੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਈ।

ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਨ। "ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਮਰੀਜ਼ ਨੇ ਨਰਸ ਨੂੰ ਝਾੜਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।"

"ਤੁਸੀਂ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ," ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੰਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਪਜਾਮੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਖੀ ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਚਿਆ, ਫਿਰ ਝੁਕ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਜਾਮਾ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਲੰਬਾ, ਮੋਟਾ, ਨਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਗਈ, ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਡੂੰਘਾ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਟੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ।

"ਨਵਪ੍ਰੀਤ... ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ..." ਉਸ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕੀ। ਉਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫਟ ਪਿਆ। ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਲੈ ਕੇ।

ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਏ, ਉਹ ਹਾਸਾ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਲੋਕ ਹੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੁਣੇ ਕੋਈ ਰਾਜ਼ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਰਦੀ ਠੀਕ ਕੀਤੀ, ਬਟਨ ਬੰਦ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾਈ ਫੜ ਲਈ।

"ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਜੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਲੈ ਕੇ। "ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ? ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ... ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ। ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲੇ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। "ਤੁਸੀਂ ਪਾਗਲ ਹੋ। ਮੈਂ ਡਿਊਟੀ 'ਤੇ ਹਾਂ।"

"ਤਾਂ ਡਿਊਟੀ ਕਰੋ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਉੱਠਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਹੁਣ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਫਿਰ ਤੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। "ਪੰਜ ਮਿੰਟ। ਸਟੋਰ ਰੂਮ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਆਓ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ।"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਉਸ ਵੱਲ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਰਸ ਅਤੇ ਔਰਤ ਲੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਔਰਤ ਜਿੱਤ ਗਈ। "ਪੰਜ ਮਿੰਟ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।"

ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਦਵਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਅਲਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਟਿਊਬ ਲਾਈਟ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਹੌਲੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਵਰਦੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼। ਵਰਦੀ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ। ਬ੍ਰਾ ਅਗਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਈ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ 'ਤੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੋੜਦੇ ਹੋਏ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ।

ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ, ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ। ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੰਧ 'ਤੇ ਹੱਥ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ। "ਅਰਸ਼ਦੀਪ... ਹੁਣ... ਪਲੀਜ਼ ਹੁਣ..."

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਜਾਮਾ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੜਫਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।

"ਕਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ।

"ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ," ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। "ਅੰਦਰ ਪਾਓ... ਪਲੀਜ਼..."

ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰਾ ਉਤਰ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਹੀ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਚੀਖ ਨਿਕਲੀ। ਉਹ ਇੰਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਇੰਨਾ ਸਹੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਤ ਪਾਉਣ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਲੰਬੇ ਧੱਕੇ, ਹਰ ਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਫਿਰ ਅੰਦਰ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕੰਧ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤੇ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਧੱਕੇ 'ਤੇ। ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਚਮੜੀ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਦੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ।

ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ, ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਗਏ।

"ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ..." ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਈ, ਸਾਰੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰਤਾ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। "ਹੋਰ ਤੇਜ਼... ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ..."

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ। ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ, ਅਲਮਾਰੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਲਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਆਈ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਦੀ ਚੀਖ ਨੂੰ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਿੱਲਦੇ ਹੋਏ।

ਉਸ ਦੇ ਝੜਨ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹੰਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਰਹੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ।

"ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ," ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਹੰਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ। "ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਡਿਸਚਾਰਜ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। "ਕੀ?"

"ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ। ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। "ਤਾਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਕਰੋ।"

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਰਹੇ, ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੜੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਚਾਰ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। "ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਰਾਊਂਡ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਰਦੀ ਠੀਕ ਕੀਤੀ, ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣੇ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਹਰ ਗਈ, ਗਲਿਆਰਾ ਖਾਲੀ ਦੇਖ ਕੇ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੋ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਊਂਡ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਦਵਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਚਾਰਟ ਭਰੇ। ਸਭ ਕੁਝ ਆਮ ਸੀ। ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਮ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਵੇਰੇ ਛੇ ਵੱਜੇ, ਉਹ ਕਮਰਾ ਨੰਬਰ 204 ਵਿੱਚ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਗਈ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਦਵਾਈ ਦੇਣ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਡਿਊਟੀ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ?"

"ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। "ਮੌਰਨਿੰਗ ਸ਼ਿਫਟ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।"

ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਬੁਖਾਰ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਲਈ, "ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਡਿਸਚਾਰਜ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ। ਮੇਰਾ ਨੰਬਰ ਤੁਹਾਡੇ ਫੋਨ ਵਿੱਚ ਹੈ... ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਬੁਖਾਰ ਚੈੱਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਉਸੇ ਪਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਸਤਕ ਹੋਈ। ਮੌਰਨਿੰਗ ਸ਼ਿਫਟ ਦੀ ਨਰਸ ਅੰਦਰ ਆਈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਸਿਰਫ਼ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਸੁਣ ਸਕੀ, "ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ... ਮੇਰੇ ਫਲੈਟ 'ਤੇ... ਕੋਈ ਕੁੰਡੀ ਵਾਲਾ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਨਹੀਂ, ਪੂਰਾ ਬੈੱਡਰੂਮ।"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ, ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਲੈ ਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੋਨ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਨੰਬਰ ਸੇਵ ਸੀ, ਨਾਮ ਨਾਲ: "ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮਰੀਜ਼।" ਉਸ ਨੇ ਨੰਬਰ ਡਾਇਲ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖਿਆ, ਅਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ: "ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ 10 ਵਜੇ। ਪਤਾ ਭੇਜੋ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਫੋਨ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਪਈ।