ਦਸ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰੇਮ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ

"ਗੁਰਲੀਨ? ਤੂੰ... ਬਦਲੀ ਨਹੀਂ।" ਆਵਾਜ਼ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਈ ਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਹੱਥ ਮਹਿੰਦੀ ਦੀ ਥਾਲੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਦਸ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਉਨੀ ਹੀ ਜਾਨਦਾਰ ਸੀ ਜਿਨੀ ਕਾਲਜ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰੇਮ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਇੱਕ ਪਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪਿਆਰ ਅਚਾਨਕ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ।

ਉਹ ਮੁੜੀ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਕੈਮਰਾ ਲਟਕਾਈ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਾਨ। "ਤਰਨ?" ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਾਂ ਆਪ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਬਦਲਿਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।

"ਹਾਂ ਮੈਡਮ, ਮੈਂ ਹੀ।" ਤਰਨ ਨੇ ਕੈਮਰਾ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਖਿੱਚ ਲਈ। "ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੈ, ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਮੈਂ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।" ਗੁਰਲੀਨ ਹੱਸ ਪਈ, "ਤੂੰ ਵੈਡਿੰਗ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਬਣ ਗਿਆ?"

"ਲੁਧਿਆਣਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗਾ," ਉਸਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। "ਤੇ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਸੁਣਿਆ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ?" "ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ," ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਝੁਕ ਗਈ। "ਪਤੀ ਟਰੱਕ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵੀਹ ਦਿਨ ਹਾਈਵੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।"

ਤਰਨ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਈ। "ਮਤਲਬ ਤੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਇਕੱਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।" "ਘਰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਲਜ ਦੀਆਂ ਸੌ ਯਾਦਾਂ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਬੋਲ ਪਈਆਂ।

ਡੀਜੇ ਨੇ ਗਾਣਾ ਬਦਲਿਆ ਤੇ ਭੀੜ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀ। ਤਰਨ ਕੈਮਰਾ ਲੈ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਲੈਂਜ਼ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੁਰਲੀਨ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸਦੇ ਫਰੇਮ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਸੀ।

"ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਇੱਧਰ ਆ," ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਲਾਈ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਲਕਨੀ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। "ਇੱਥੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਦੋ ਤਿੰਨ ਤਸਵੀਰਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਪੋਜ਼ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ," ਤਰਨ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। "ਬਕਵਾਸ ਨਾ ਕਰ, ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਏਗਾ।" "ਦੇਖਣ ਦੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦਸ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਨੇ, ਗੁਰਲੀਨ। ਦਸ ਸਾਲ।"

ਉਸ ਰਾਤ ਗੁਰਲੀਨ ਘਰ ਆ ਕੇ ਸੌਂ ਨਾ ਸਕੀ। ਪਤੀ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ, ਉਹ ਹਾਈਵੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਅਗਲੇ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਕੋਈ ਚਾਂਸ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹਾਂ ਹੂੰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਤਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅਗਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਤਰਨ ਦਾ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ। "ਮੇਰਾ ਸਟੂਡੀਓ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪੋਰਟਫੋਲੀਓ ਲਈ ਕੁਝ ਪੋਰਟਰੇਟ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆ ਜਾ, ਬਸ ਇੱਕ ਘੰਟਾ।" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਮੈਸੇਜ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਲਿਖਿਆ, ਮਿਟਾਇਆ, ਫਿਰ ਲਿਖਿਆ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਛੇ ਵਜੇ।"

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਨੀਲਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ, ਉਹੀ ਰੰਗ ਜੋ ਤਰਨ ਨੂੰ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕਦਮ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਹੀ ਗਏ।

ਸਟੂਡੀਓ ਛੋਟਾ ਸੀ ਪਰ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰਾ, ਇੱਕ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ। "ਆ ਗਈ?" ਤਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਗਿੱਲੇ ਸਨ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਹੁਣੇ ਨਹਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਗੁਰਲੀਨ ਅੰਦਰ ਆਈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

"ਬੈਠ, ਚਾਹ ਪੀਏਂਗੀ?" "ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ," ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਸੀ। ਤਰਨ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, "ਜਲਦੀ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਹੈ? ਪਤੀ ਤਾਂ ਹਾਈਵੇ ਉੱਤੇ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਿਆ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। "ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੱਬੇ ਮੁੜ... ਹਾਂ, ਬਸ... ਠਹਿਰ।" ਕੈਮਰਾ ਕਲਿੱਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੁਪੱਟਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢਿੱਲਾ ਕਰ, ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਦੇ।" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਦੁਪੱਟਾ ਢਿੱਲਾ ਕੀਤਾ।

ਤਰਨ ਨੇ ਕੈਮਰਾ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। "ਹੁਣ ਕੈਮਰਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਆਏ, ਗਰਮ ਸਾਹ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਤਰਨ..." ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਹੀ ਕਹਿ ਸਕੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਫੈਸਲਾਕੁੰਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।

ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਗਈਆਂ, ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਤਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਸੂਟ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਫਿਸਲ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਤਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ, "ਆਹ... ਤਰਨ..."

ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਈ ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਰਕਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਦੇਖ, ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਤਿਆਰ ਹੈਂ," ਉਸਨੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫਾੜ ਹੀ ਦਿੱਤੀ।

ਤਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। "ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ... ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ," ਉਹ ਹੱਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ।

ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਤਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। "ਬਸ... ਬਸ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਨਿਕਲ ਜਾਏਗਾ," ਤਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਚੀਖ ਪਈ, "ਆਹ! ਤਰਨ!" ਦਸ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਉਹ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸਨ।

ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾਂਦਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਹਾਂ... ਬਸ ਉਵੇਂ," ਉਹ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਤੇ ਬਿਸਤਰ ਦੀ ਚਰਮਰਾਹਟ ਸੀ।

ਤਰਨ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਨੋਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ..."

"ਇਕੱਠੇ," ਤਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਝੜ ਗਏ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਚੂਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹੇ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਗੁਰਲੀਨ ਉੱਠੀ ਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਗਈ। ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਉਸਨੇ ਤਰਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਾ ਲਈ। "ਚਾਹ ਹੁਣ ਬਣਾ ਦੇ," ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਤਰਨ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਦੋ ਕੱਪ ਚਾਹ ਲੈ ਆਇਆ।

"ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਗਈ ਸੀ?" ਤਰਨ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪੁੱਛਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਫਿੱਕੀ ਪੈ ਗਈ। "ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਤੈਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਕੌਣ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।" "ਤੇ ਹੁਣ?" "ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਤਰਨ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ?" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਵਾਰ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਭੁੱਖ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਨੰਗੀ ਸੀ। ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟ ਕੇ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। "ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਲਵਾਂਗਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿਰਹਣ ਦੌੜ ਗਿਆ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ ਲਿਆ। "ਆਹ... ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ..." ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚੇ।

ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਹਾਂ... ਹੋਰ... ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ..."

ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟ ਕੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। "ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਰ।" ਗੁਰਲੀਨ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਰਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪਸੀਨਾ ਤਰਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਤਰਨ... ਮੈਂ ਫਿਰ... ਆਹ..." ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗ ਗਿਆ।

ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਪਏ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਬੁਝਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਤ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। "ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ," ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤਰਨ ਹੱਸਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਪਰ ਖਾਣੇ ਦੀ ਨਹੀਂ।"

ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਮੰਗਵਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਬੈਠੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿਲਾਉਂਦੇ। "ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹੇਂਗੀ?" ਤਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ," ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ।"

ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਤਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਸਨ। "ਸਵੇਰੇ ਜਾਣਾ ਪਏਗਾ," ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। "ਸਵੇਰ ਅਜੇ ਦੂਰ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਹਰ ਛੋਹ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਨ।

ਤਰਨ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਹੌਲਾ ਸੀ, ਡੂੰਘਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ।

"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤਰਨ," ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਵੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।

ਇਸ ਵਾਰ ਝੜਨਾ ਹੌਲੀ ਆਇਆ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਿਘਲ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਏ ਪਏ ਰਹੇ, ਹਿੱਲਣ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਦਰ ਆਈ। ਗੁਰਲੀਨ ਉੱਠੀ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਵਾਲ ਸੰਵਾਰੇ। ਤਰਨ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। "ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਏਂਗੀ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਗੁਰਲੀਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰੁਕੀ, ਮੁੜੀ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਪਤੀ ਪਰਸੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਇਸੇ ਵਕਤ।" ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਹਲਚਲ ਸੀ।