ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਉਂ ਦੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਚਿੱਠੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

ਚਿੱਠੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੇਠੋਂ ਸਲਿੱਪ ਹੋ ਕੇ ਆਈ ਸੀ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਕੜਕ ਗਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਉਂ ਦੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਹ ਅਣਸਹੀਤ ਲਿਖਤ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੋ ਲਾਈਨਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦਾ ਦਮ ਘੁੱਟ ਗਿਆ। ਅੱਖਰ ਸਾਫ਼, ਤਾਕਤਵਰ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਸਨ।

"ਤੁਹਾਡੀ ਤੁਰਨ ਦੀ ਛਾਲ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ," ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। "ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕਿੱਦਾਂ ਦੇ ਲੱਗਣਗੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਹੇਠ।" ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।

ਉਸਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਫਿਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰ। ਅੰਦਰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਫੈਕਟਰੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। "ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੀ ਹੋ," ਚਿੱਠੀ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ। "ਤੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੋ।"

ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਚ ਸੀ। ਗਲੀ ਦੇ ਪਾਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸਕੂਲ ਮਾਸਟਰ, ਅਰਸ਼, ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਉੱਚਾ ਕੱਦ, ਚੌੜੇ ਮੋਢੇ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਝੱਟ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।

ਚਿੱਠੀ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਹਿੱਸੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੇਠੋਂ ਜਵਾਬ ਸਲਿੱਪ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਂਗਾ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਗਾ।" ਕੋਈ ਦਸਤਖ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਸਿਮਰਨ ਸੌਂ ਨਾ ਸਕੀ। ਮੀਂਹ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਤੇ ਟੱਪ ਟੱਪ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਫੋਨ ਤੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਫੈਕਟਰੀ ਵਿੱਚ ਓਵਰਟਾਈਮ ਹੈ, ਇਸ ਐਤਵਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਨਾ ਆ ਸਕੇ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਸਿਰਹਾਣੇ ਹੇਠੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਫਿਰ ਪੜ੍ਹਿਆ।

ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਪਤੀ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲਈ ਆਉਂਦਾ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦੀ ਜਵਾਨੀ ਪਿਆਸੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਬੂੰਦ ਸੀ।

ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਲਿਖਿਆ। ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਡ ਸਨ। "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮਾਸਟਰ ਜੀ," ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ। "ਪਰ ਮੈਂ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ। ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ, ਪਿਛਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਆਓ। ਮੀਂਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ।"

ਉਸਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਮੋੜ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੇਠੋਂ ਬਾਹਰ ਸਲਿੱਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਘੰਟਾ ਭਰ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਬਾਹਰ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਹਟ ਸੁਣੀ, ਕਾਗਜ਼ ਦੀ ਸਰਸਰਾਹਟ, ਤੇ ਫਿਰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ।

ਸਵੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੇਠੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਿੱਠੀ ਸੀ। "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਹੀ ਦਿਓਗੀ," ਅਰਸ਼ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। "ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਦੀ ਲਿਖਤ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਫੱਟਣ ਨੂੰ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ। ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ। ਮੈਂ ਆਵਾਂਗਾ।"

ਗਿਆਰਾਂ ਵਜਣ ਤੋਂ ਦਸ ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਪਿਛਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਮੀਂਹ ਹਲਕਾ ਹਲਕਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਰਛਾਵਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਅਰਸ਼ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਵਾਲ ਗਿੱਲੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ।

"ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਏ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਨਾ," ਅਰਸ਼ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਆ ਟਿਕਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਸਾਹ ਤੇਜ਼। ਫਿਰ ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਚੁੰਮਣ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਬੇਸਬਰਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਅਰਸ਼ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ, ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।

"ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਚਾਹਿਆ ਹੈ," ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰ ਰਾਤ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਸਕਾਰੀ ਭਰੀ।

ਉਸਨੇ ਅਰਸ਼ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਫੇਰੇ, ਉਸਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸੂਟ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਅਰਸ਼ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਭੁੱਖੀਆਂ। "ਤੁਸੀਂ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਤੇ ਆਏ, ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਦਬਾਅ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸਿਸਕਾਰੀ ਭਰੀ। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ।

ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਧਨੁਖ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਈ। "ਹੋਰ," ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।"

ਅਰਸ਼ ਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰਿਆ, ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਤੇ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਅੰਦਰ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਗਿੱਲੀ। ਉਸਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।

"ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋ," ਅਰਸ਼ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਗਰਮ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਰਸ਼ ਨੇ ਸਿਸਕਾਰੀ ਭਰੀ। "ਬੱਸ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਭਰਪੂਰਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਘੁੱਟ। "ਹਿਲੋ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਹਿਲੋ, ਰੁਕੋ ਨਾ।"

ਅਰਸ਼ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਮੰਜਾ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗੀ।

"ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਤੰਗ ਹੋ," ਅਰਸ਼ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਚੂਸਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੇਠੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਹਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਚੀਕੀ, "ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਅਰਸ਼ ਨੇ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹੇ। ਮੀਂਹ ਹੁਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਛੱਤ ਤੇ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ," ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਅਗਲੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਚਿੱਠੀਆਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਸਵੇਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੇਠੋਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਿੱਠੀ, ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਇੱਕ ਜਵਾਬ। ਅਰਸ਼ ਲਿਖਦਾ ਕਿ ਉਹ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਲਿਖਦੀ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।

ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਅਰਸ਼ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਕਣਕ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਓ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵਾਲੇ ਖੇਤ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਮੈਂ ਦੋ ਵਜੇ ਉੱਥੇ ਹੋਵਾਂਗਾ।" ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਦਿਨ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ। ਖ਼ਤਰਾ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਗਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਗਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਉਹ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲੀ ਕਿ ਉਹ ਗੁਆਂਢੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਣਕ ਦੇ ਖੇਤ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਨ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਖੇਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਣਕ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੱਕ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਤੇ ਅਰਸ਼ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।

"ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕਣਕ ਵਿੱਚ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਸਮਾਨ ਨੀਲਾ ਸੀ, ਬੱਦਲ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ। "ਕੋਈ ਵੇਖ ਲਵੇਗਾ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ।

"ਇਹੀ ਤਾਂ ਮਜ਼ਾ ਹੈ," ਅਰਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਸਿੱਧੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਤੇ ਗਏ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਹੇਠ, ਕਣਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਛੂਹਣਾ ਹੋਰ ਤੀਖਣ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਹੇਠੋਂ ਨੰਗੀ ਸੀ। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਣਕ ਦੀਆਂ ਬੱਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। "ਅਰਸ਼," ਉਹ ਸਿਸਕੀ, "ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਉੱਚਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਅਰਸ਼ ਨੇ ਸਭ ਪੀ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਗਿੱਲੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਘੁੱਟਣਿਆਂ ਭਾਰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਕਣਕ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ।"

ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ। ਇਸ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਚੀਕ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਕਣਕ ਦੀਆਂ ਬੱਲੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਝੂਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਰਸ਼ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਫਿਰ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।

"ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਹਾਂਫੀ। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਬਿਆ, ਤੇ ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਕਣਕ ਵਿੱਚ ਲੇਟੇ ਰਹੇ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ। "ਤੁਸੀਂ ਪਾਗਲ ਹੋ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਾਗਲਪਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੋ," ਅਰਸ਼ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਚੌਥੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲੇਟੀ ਅਰਸ਼ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਨਾਈਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਮੁਸਲਾਧਾਰ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਰਸ਼ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਪੂਰਾ ਗਿੱਲਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਹਰ ਰਾਤ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦਾ ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਝੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਲੰਮਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ।

ਇਸ ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ, ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ, ਉਸਦਾ ਢਿੱਡ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਮਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਫਿਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਸਿਸਕਾਰੀ ਭਰੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਸਿਮਰਨ," ਉਹ ਹਾਂਫਿਆ, "ਮੈਂ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

"ਅਜੇ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਨਾ ਗਿਆ।

ਉਸਨੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੂਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। "ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਚੀਕੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਉਹ ਉੱਪਰ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੰਜਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਰਮਰਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਹੋਰ," ਉਹ ਚੀਕੀ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਅਰਸ਼।"

ਅਰਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਉਸਦੀ ਚੀਕ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਅਰਸ਼ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਪੂੰਝਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।

"ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖੋਗੇ?" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਹਰ ਰੋਜ਼," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ, ਬੱਸ।"