ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ 2026: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਜਸਮੀਤ ਤੇ ਦੇਵਰ ਅਰਜਨ ਦੀ ਰਾਤ

ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ 2026 ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਭਾਬੀ ਜਸਮੀਤ ਅਤੇ ਦੇਵਰ ਅਰਜਨ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਛੇੜਛਾੜ ਅਚਾਨਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਜਸਮੀਤ ਉਨਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਵਿਆਹ ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਹ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਸਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਅਰਜਨ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ ਜੋ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਭਾਬੀ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਲਈ ਸਿਰਫ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਛੇੜਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਛੇੜਛਾੜ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਾ ਸੀ।

ਫਲੈਸ਼ਬੈਕ ਵਿੱਚ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿਨ ਯਾਦ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਕੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਭਾਬੀ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੋ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।

ਉਸ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਖਿੱਚਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਕੰਨ ਮਰੋੜਿਆ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਖਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ ਸੀ।

ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਗਰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਬੀ ਉਹ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਯਾਦ ਹੈ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬ ਗਿਆ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਅਰਜਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਰਜਨ ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ ਪਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਬੀ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਵੀ ਉਨੀ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਪਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਦੀ ਗਰਮੀ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਈ ਸੀ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੁੰਮਣ ਗਹਿਰਾ ਅਤੇ ਲੰਮਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬਣੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਅਰਜਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਦੀ ਜੀਭ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਰਸੋਈ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਅਰਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਪਾਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਸਿਸਕਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਉਂਗਲ ਉਸ ਗਿੱਲੇਪਣ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸੁਕੂਨ ਅਤੇ ਦਰਦ ਇਕੱਠੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।

ਅਰਜਨ ਦੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜਕੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮੇਜ਼ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਤੋਂ ਉਠਾ ਕੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਿਆਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਏ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਭਾਬੀ ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਉਤੇਜਨਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਦੀ ਜੀਭ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗ ਕੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹਿਲਾਈਆਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਅਰਜਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਵਗ ਗਿਆ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਮੌਕਾ ਗੁਆਏ ਬਿਨਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਤਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ ਸਨ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਖੁਦ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੰਟਰੋਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਫ਼ਤਾਰ ਬਦਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਦੇ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹਰਕਤ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚੂਤੜਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿੱਦੀ ਹੈਂ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਕੰਧ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਲੁੰਨ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਏ। ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾ ਗਿਆ। ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਉੱਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਦੁਬਾਰਾ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਗਹਿਰੇ ਧੱਕੇ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਚਲਾਏ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਚੂਤੜਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਸਮੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਹੋਰ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੀਂ ਨਾ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਭਾਬੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸਿਸਕੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਤੇਜ਼ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਟੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਬੀ ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਬਾਹਰ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜਨ ਦੀ ਜੀਭ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ। ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਰਜਨ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।