ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਢਾਬੇ ਦੀ ਗਰਮੀ

ਇਹ ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਢਾਬੇ ਦੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੱਖਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੜਛੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਤਵੇ ਉੱਤੇ ਰੋਟੀ ਸੇਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਦਿੱਲੀ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਕਬੀਰ ਬਟਰ ਚਿਕਨ ਚੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾ ਚਮਚਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।

ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਰੈਸਿਪੀ ਕਿੱਥੋਂ ਸਿੱਖੀ, ਸਿਮਰਨ ਜੀ, ਕਬੀਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ। ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਵਜੇ ਉੱਠ ਕੇ ਮਸਾਲੇ ਪੀਸਦੀ ਸੀ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਕੈਮਰਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਦਾ ਵੀਡੀਓ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੂਰਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਣਾ, ਫਿਰ ਕੈਮਰਾ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਕਬੀਰ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਢਾਬਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ਸੀਰੀਜ਼ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਢਾਬਾ ਉਸਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਹ ਢਾਬੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਾਮ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦਾ ਸਾਗ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਚਖਾਈ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਚੱਟੀਆਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਢਾਬਾ ਉਸਨੇ ਇਕੱਲੀ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਕੱਲਾਪਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੈਠਾ ਸੀ।

ਦੂਜੀ ਸ਼ਾਮ ਕਬੀਰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਆਟਾ ਗੁੰਨਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆਟਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਆਟਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਆਟਾ ਮਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੱਸਦੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਟਕਰਾਈਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਤੀਜੀ ਸ਼ਾਮ ਢਾਬਾ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਉੱਪਰ ਕਬੀਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਗਈ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਕੁੜਤਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਲਈ। ਚਾਹ ਪੀ ਲਓ, ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਫੜਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਈਆਂ।

ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਬੀਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਢਾਬਾ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇ ਸਕਦੀ। ਕਬੀਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ।

ਚੌਥੀ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਮੋਮਬੱਤੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਕਬੀਰ ਮੋਮਬੱਤੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਕਬੀਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਸਵਾਲ ਸੀ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਵੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਕਬੀਰ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਗਾਇਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਡੂੰਘਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਬੀਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਮੋਮਬੱਤੀ ਦੀ ਲਾਟ ਹਿੱਲੀ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਬੀਰ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਕਬੀਰ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਨੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉੱਥੇ ਚੁੰਮਣ ਲਗਾਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬ੍ਰਾ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਦੇ ਮੁੰਮੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮੁੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਬੀਰ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਥੱਲੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮੀ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ।

ਰਸੋਈ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਸਿਮਰਨ ਲੇਟ ਗਈ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕਬੀਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠੀ।

ਕਬੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਉਹ ਚੀਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਕਬੀਰ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਿਮਰਨ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚਰਮ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਕੰਬ ਗਈ।

ਸਿਮਰਨ ਅਜੇ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਬੀਰ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਿਆ। ਕਬੀਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕੇ। ਫਿਰ ਕਬੀਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਮੇਜ਼ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ।

ਕਬੀਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰੇ। ਉਸਦੇ ਮੁੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਲਿਆ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਗਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਚਰਮ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਢਾਬਾ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ। ਸਿਮਰਨ ਹੁਣ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਕਬੀਰ ਨੂੰ ਖੁਦ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਕਬੀਰ ਉਸਦੇ ਲਈ ਨਵੀਆਂ ਡਿਸ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਉਸਨੂੰ ਚੱਖਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਕਬੀਰ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੰਗੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਵੇਖਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੋ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਕਬੀਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੁੰਮੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਚੂਸੇ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਥੱਲਿਓਂ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਚਰਮ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛਿਓਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ। ਉਸਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਫੜ ਲਈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜੇ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।

ਆਖ਼ਰੀ ਰਾਤ ਕਬੀਰ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਖਾਣਾ ਬਣਾਇਆ। ਸਰ੍ਹੋਂ ਦਾ ਸਾਗ, ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ, ਅਤੇ ਗੁੜ। ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਰਾਤ ਠੰਡੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਬੀਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਆਓਗੇ, ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਆਵਾਂਗਾ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਬੀਰ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਗਾਇਆ। ਛੱਤ ਉੱਤੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਥੱਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੋ ਗਏ।

ਕਬੀਰ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਕੀਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੀ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਿੱਲਦੇ ਰਹੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਦੰਦੀ ਵੱਢੀ। ਦੋਵੇਂ ਝੜੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।

ਸਵੇਰੇ ਕਬੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਪਰਾਂਠੇ ਅਤੇ ਅਚਾਰ ਪੈਕ ਕੀਤੇ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਮੈਂ ਵੀਡੀਓ ਐਡਿਟ ਕਰਦੇ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ।

ਕਬੀਰ ਦੀ ਗੱਡੀ ਢਾਬੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣਿਓਂ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਬੀਰ ਦਾ ਰੁਮਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਉਹ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਰੁਮਾਲ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਬੀਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਰੁਮਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।

ਦਿੱਲੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕਬੀਰ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਕੀਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸ ਪਈ। ਤੁਹਾਡਾ ਢਾਬਾ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਬੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ। ਦੋਵੇਂ ਦੇਰ ਰਾਤ ਤੱਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਕਬੀਰ ਫਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਇਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਢਾਬੇ ਦੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕੜਛੀ ਥੱਲੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਕਬੀਰ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਢਾਬੇ ਦੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਹੱਸ ਪਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਢਾਬਾ ਜਲਦੀ ਬੰਦ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਭ ਸਮਝ ਗਏ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਮਿਲੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਬੀਰ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲੀ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੁੰਮੇ ਚੂਸੇ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜੇ ਅਤੇ ਹੱਸ ਪਏ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਬੀਰ ਲਈ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੀ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਆਵਾਂਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਢਾਬਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਹੈ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਗਾਇਆ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸ ਦਿਨ ਢਾਬੇ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਬੋਰਡ ਲੱਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਬੀਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬੋਰਡ ਲਗਵਾਇਆ। ਬੋਰਡ ਉੱਤੇ ਢਾਬੇ ਦਾ ਨਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਗਾਹਕਾਂ ਨੇ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਬੀਰ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵੀ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਬੀਰ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਡੱਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਪਾਇਲ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਾਇਲ ਪਾਈ ਅਤੇ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਦੋ ਕਦਮ ਚੱਲੀ। ਪਾਇਲ ਦੀ ਛਣਕਾਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਗਈ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਛਣਕਾਰ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਪਛਾਣ ਹੈ।