ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹੋ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੁਪਹਿਰ

ਸਟਾਰਚ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਬੁਟੀਕ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੂਲਰ ਦੀ ਘਰਘਰਾਹਟ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮ ਦੀ ਛੋਹ ਇੱਕ ਖੁਜਲੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਦਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹੋ ਵਾਲੇ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਸੂਟ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਧੀਮੇ ਫਿਸਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਬਾਹਰੋਂ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ। ਫੋਨ ਵਿੱਚੋਂ। ਦਬੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਸਾਫ਼। ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਅਵਾਜ਼, ਧੀਮੀ, ਭਾਰੀ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਧਾ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਸਮਝਿਆ। ਉਹ ਠਿੱਠਕ ਗਈ। ਪਰਦਾ ਹਿਲਾ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਝਾਕਿਆ। ਜਸਕਰਨ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਈਅਰਫੋਨ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ, ਫੋਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਪਰਦਾ ਇੱਕਦਮ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। "ਓਏ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੋਈ ਗਾਣਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।" ਜਸਕਰਨ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਈਅਰਫੋਨ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕੱਢੇ, ਫੋਨ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਠੋਕਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।

"ਕੁਛ... ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਭਾਬੀ," ਉਹ ਹਕਲਾਇਆ। "ਬਸ... ਪੋਡਕਾਸਟ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਬਾਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ। "ਪੋਡਕਾਸਟ? ਉਹ ਅਵਾਜ਼ ਤਾਂ ਪੋਡਕਾਸਟ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਦੀ।" ਉਹ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆਈ। "ਸੱਚ ਦੱਸ, ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ ਨਾ? ਉਹ... ਵਾਲੀ?"

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ। "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ..." ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ, ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਬੇਫਿਕਰ ਹਾਸੀ। "ਸ਼ਰਮਾ ਕਿਉਂ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਵੀ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ ਕਦੇ ਕਦੇ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। "ਚੱਲ, ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਲਾਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੁਣਾਂਗੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਹਾਰਿਆ।"

"ਭਾਬੀ, ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋ?" ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਫੋਨ ਉਸਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਜੇਬ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸਦੀ ਜਾਂਘ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਠਿੱਠਕ ਗਏ। "ਲੈ," ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਫੜਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ।"

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਕਰੀਨ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਨੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਵਾਜ਼ ਧੀਮੀ ਅਤੇ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ। ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਰਦ ਸੀ, ਇੱਕ ਬੰਦ ਕਮਰਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸੋਫੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਲੱਤਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। "ਉੱਚੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ।"

ਉਸਨੇ ਅਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਬਦ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰਨ ਲੱਗੇ, ਗਰਮ, ਭਾਰੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਤੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਗਿੱਲੇ ਕੀਤੇ। "ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ। ਡੂੰਘੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਰਦ ਨੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਜਸਕਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੋਨ ਤੇ ਕੱਸ ਗਈਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਰਕਾਇਆ। ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ।

"ਭਾਬੀ..." ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ। "ਕੀ ਹੋਇਆ? ਡਰ ਗਿਆ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਸੂਟ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ। "ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਸਕਰਨ? ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ ਨਾ?"

ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਸੀ, ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ। "ਭਾਬੀ, ਇਹ... ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਫੇਰਿਆ। "ਚੁੱਪ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਬਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ।"

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਧੀਮੇ, ਫਿਰ ਭੁੱਖੇ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਹੀ ਕਿਨਾਰਾ ਹੋਵੇ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨੰਗੀ ਹੋਈ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਫੇਰੇ, ਹਲਕੇ, ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ। "ਭਾਬੀ..." "ਹਰਪ੍ਰੀਤ," ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਟੋਕਿਆ। "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ।"

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਫੇ ਤੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਉਸ ਤੇ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। "ਛੂਹ," ਉਸਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਕਰਨ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਉਸਦੀ ਨਰਮ ਚਮੜੀ ਤੇ ਫਿਸਲੀਆਂ, ਕੰਬਦੀਆਂ, ਭੁੱਖੀਆਂ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਸਦੇ ਜਬਾੜੇ ਤੇ। ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਵੱਧੇ, ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਤੱਕ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ, ਦਬਾਏ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਦੰਦ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਸਿਸਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। "ਇਵੇਂ ਹੀ।"

ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਮੰਮੇ ਨੰਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਫੈਲੀਆਂ। "ਛੂਹ ਨਾ, ਚੱਟ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਧੀਮੇ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਗਈਆਂ। "ਹਾਂ, ਜਸਕਰਨ, ਹਾਂ..." ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਕੂਲਰ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਉਸਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਮ। ਜਸਕਰਨ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਲੰਬਾ, ਮੋਟਾ, ਨਸਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਦੇ ਸਿਰ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਗਈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਚੂਸਿਆ, ਚੱਟਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ, ਇੱਕ ਤਾਲ ਵਿੱਚ।

"ਹਰਪ੍ਰੀਤ... ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ..." ਜਸਕਰਨ ਹੱਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਗਰਮ, ਗਾੜ੍ਹਾ। ਉਸਨੇ ਸਭ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਪੂੰਝੇ।

"ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਤਾਲਾ ਲਾਇਆ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਪਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛਣ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੱਦਾ ਪਿਆ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੱਦੇ ਤੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵੇਖੀ, ਗਿੱਲੀ, ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ, ਫਿਰ ਦੋ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕੀ। "ਹਾਂ! ਅੰਦਰ... ਹੋਰ ਅੰਦਰ..." ਜਸਕਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜਦੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਗਈਆਂ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉੱਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਫਿਰੀ, ਉਸਦਾ ਰਸ ਚੱਟਦੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੱਦੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਈ। "ਜਸਕਰਨ... ਓ ਰੱਬਾ... ਜਸਕਰਨ..." ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਬਾਹਰ ਆਈ, ਦਾਣੇ ਤੇ ਘੁੰਮੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਝੜਨਾ ਆਇਆ, ਤੇਜ਼, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੁੜਿਆ।

ਉਹ ਹੱਫਦੀ ਹੋਈ ਪਈ ਰਹੀ, ਪਰ ਜਸਕਰਨ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਫਿਰ ਤਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਵੇਖ ਮੈਨੂੰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਹਿਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਧੀਮੇ, ਡੂੰਘੇ ਝਟਕੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਸਨੇ ਮੰਗਿਆ। "ਮੈਨੂੰ... ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦ।"

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਗੱਦਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮੜੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਸੀਨਾ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਬਸ ਇਵੇਂ... ਨਾ ਰੁਕੀਂ..."

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਾਇਆ। ਹੁਣ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਘੋੜੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ। ਜਸਕਰਨ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਗੱਦੇ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਚੀਕਦੀ ਹੋਈ।

ਉਸਦੇ ਝਟਕੇ ਹੁਣ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇਜ਼, ਬੇਰਹਿਮ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੈਂ," ਉਸਨੇ ਹੱਫਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। "ਹਾਂ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਸਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। "ਤੇਰੀ... ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ..."

ਉਸਦਾ ਦੂਜਾ ਝੜਨਾ ਆਇਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਝਟਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਡੂੰਘਾ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੱਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੱਫਦੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ।

ਸ਼ਾਮ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਨੰਗੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਦੀ। "ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਕਰਨ ਹੱਸਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਵੀ।" ਉਹ ਉੱਠੇ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗਏ।

ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਸਕਰਨ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। "ਰੋਟੀ ਸੜ ਜਾਏਗੀ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਹਟੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫਿਸਲ ਗਏ।

ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਹੁਣ ਕੋਈ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚੀ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਗਰਦਨ ਤੋਂ, ਛਾਤੀ ਤੋਂ, ਢਿੱਡ ਤੋਂ, ਹੇਠਾਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਧੀਮੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। "ਹਾਂ, ਉੱਥੇ... ਉੱਥੇ..." ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਝਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਕਦੀ ਹੋਈ ਕੰਬ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ। "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਪਰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦਿਆਂ, ਅਤੇ ਹਿਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਲਰੇ ਹੋਏ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਰੱਖੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੰਤਰਮੁਗਧ। "ਤੂੰ... ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ।

ਉਸਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ, ਦਬਾਏ, ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਮਰੋੜੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ, ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਝੜੀ, ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਚੀਕਿਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਾਇਆ, ਹੁਣ ਉਹ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਝਟਕੇ ਮਾਰੇ, ਡੂੰਘੇ, ਤੇਜ਼, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਧੱਸਿਆ ਹੋਇਆ।

ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜਾਗੀ। ਜਸਕਰਨ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਾਂਤ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਜੋ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅੱਧਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਚਾਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫਿਸਲ ਗਈ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਧੀਮੇ। ਜਸਕਰਨ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲਿਆ, ਫਿਰ ਜਾਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ..." ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਬਸ ਚੂਸਦੀ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰਾ ਤਣ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਈ।

ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਸੀ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ, ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਅਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਏ। ਗੁਆਂਢੀ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਪਰ ਕੰਧਾਂ ਪਤਲੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸਦੇ ਝਟਕੇ ਧੀਮੇ ਸਨ, ਡੂੰਘੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਉਸਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਫਿਸਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਦਾਣਾ ਰਗੜਿਆ, ਤਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦਿਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਸੀਨਾ, ਸਾਹ, ਚਮੜੀ ਦੀ ਅਵਾਜ਼।

ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ, ਉਸਦੀ ਚੀਕ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬੀ ਹੋਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਭਾਰੀ, ਗਰਮ। "ਸੌਂ ਜਾ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੇਰਦਿਆਂ। "ਸਵੇਰੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ।"

ਪਰ ਉਹ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਉਹ ਛੱਤ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਕਹੇਗੀ, ਫਿਰ ਸੋਚਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ।

ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਈ ਤਾਂ ਜਸਕਰਨ ਜਾਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। "ਕੱਲ੍ਹ..." ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। "ਕੱਲ੍ਹ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅੱਜ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?"

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਡੂੰਘਾ, ਲੰਬਾ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। "ਫਿਰ ਦੇਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਕਮਰਾ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।