ਪੰਜਾਬੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੇਲਾ

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁਪਨਾ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਆਇਆ ਸੀ, ਔਰ ਹਰ ਵਾਰ ਉਹ ਪੰਜਾਬੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਮੇਲੇ ਦੀ ਭੀੜ, ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ, ਔਰ ਉਹ ਅਜਨਬੀ ਮੁੰਡਾ ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਕਲਾਈ ਤੇ ਇੰਨੀ ਗਰਮ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਹ ਫੁੱਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਔਰ ਫਿਰ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਤੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹਰ ਵਾਰ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ ਜਾਗਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਜਨਬੀ ਉਸਨੂੰ ਸਰਸੋਂ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਲਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁੱਸ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਖਰਾਟੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਛੱਤ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿੱਲਾਪਣ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉੱਠ ਕੇ ਬਾਥਰੂਮ ਜਾਂਦੀ, ਔਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ।

ਪਰ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਮੇਲਾ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਸਾਖੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਜਾਏਗਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੀ ਨਨਾਣ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਗੁਲਾਬੀ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਦੁਪੱਟਾ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢਿੱਲਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਕੱਸੇ ਹੋਏ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ?

ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਬਹੁਤ ਸੀ। ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੂੰਗਫਲੀ ਔਰ ਜਲੇਬੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨਨਾਣ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਰੁਕ ਗਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਈ।

ਔਰ ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਝੂਲਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ। ਉਹੀ ਚਿਹਰਾ। ਉਹੀ ਅੱਖਾਂ। ਸੁਪਨੇ ਵਾਲਾ ਅਜਨਬੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਜੰਮ ਗਏ।

ਉਹ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਕੁੜਤਾ ਪਜਾਮਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦਾੜ੍ਹੀ ਹਲਕੀ ਵਧੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੁਪਨੇ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਉਸ ਵੱਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ।

"ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਹੋ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਡੂੰਘੀ ਸੀ। "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਭੂਤ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।"

"ਮੈਂ... ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਈ।

ਉਹ ਹੱਸਿਆ। "ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਸੀ ਜਾਂ ਮਾੜੇ?"

"ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

"ਮਨਪ੍ਰੀਤ।" ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ। "ਔਰ ਤੁਸੀਂ?"

"ਹਰਪ੍ਰੀਤ।" ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾਇਆ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਗਰਮ ਸੀ। ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਗਰਮ। ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ ਹੱਥ ਛੁਡਾ ਲਿਆ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਲੱਗੇ। ਨਨਾਣ ਕਿੱਥੇ ਗਈ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਆਂਢੀ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸੀ। ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ। ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।

"ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਹੈ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਜਨਬੀ ਲੱਗੀ।

ਉਹ ਮੇਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਭੀੜ ਘੱਟ ਸੀ। ਸਰਸੋਂ ਦੇ ਖੇਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ।

"ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।

"ਨਹੀਂ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹੀ ਗਿੱਲਾਪਣ ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਲਾਈ ਫੜ ਲਈ। ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗਰਮ ਸਨ। "ਤੁਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹੋ।"

"ਠੰਢ ਹੈ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫਿਰ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸੀ। "ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਔਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ?"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ?"

"ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਫੜ ਲਿਆ ਔਰ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਈ। ਸੁਪਨਾ ਅਸਲੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁੱਸ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ। ਉਹ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸਲਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ।

"ਇੱਥੇ... ਕੋਈ ਵੇਖ ਲਏਗਾ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।

"ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਚਲੋ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਔਰ ਸਰਸੋਂ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਪੀਲੇ ਫੁੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੂਰ ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਹ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਗਰਮ ਜਲੇਬੀ ਖਰੀਦੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਜਲੇਬੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਕੀਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਭੜਕੀ।

"ਤੁਸੀਂ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ।

ਉਹ ਝੂਲਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੇ। ਬੱਚੇ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੰਗ ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਜਗਮਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਨਾਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਔਰ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਟਾਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

"ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਮੇਰੀ ਨਨਾਣ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਟਾਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਘਸ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਗਵਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਟਾਲ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਔਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁੱਸ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਕੱਟਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਚੀਕ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੜ੍ਹ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕੋਈ ਆ ਜਾਏਗਾ।"

"ਫਿਰ ਕਿੱਥੇ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਸਬਰੀ ਸੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। "ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸੀ... ਉੱਥੇ।"

ਉਹ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸਭ ਸੁਣ ਲੈਣਗੇ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਆਪਣੀ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ।

ਖੇਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਰੁਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। "ਆਖਰੀ ਮੌਕਾ ਹੈ। ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਜਾਓ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਫੜਿਆ ਔਰ ਉਸਨੂੰ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਚਲੋ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਤੇ ਲੱਗੀ ਔਰ ਉਹ ਤਣ ਗਏ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਝੁਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਔਰ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਰੋੜਨ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਈ।

"ਆਹ... ਮਨਪ੍ਰੀਤ..." ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਈ।

ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਚੇ ਕੀਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਜਾਮਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਲੰਬਾ, ਮੋਟਾ, ਨਾੜਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਔਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।

ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਲਿਆਂਦਾ ਔਰ ਉਸਦੀ ਟੋਪੀ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਘੁਰਘੁਰਾਹਟ ਨਿਕਲੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।

"ਬਸ... ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਿਆ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ। "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੋਦਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ।"

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।

"ਦੱਸ... ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਹਾਂ... ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ... ਮੈਨੂੰ ਚੋਦ..." ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਧਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਸੁਪਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕ ਕੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਔਰ ਮਸਲਦਾ ਹੋਇਆ ਚੋਦਦਾ ਰਿਹਾ।

"ਆਹ... ਆਹ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਚੀਕਾਂ ਦੱਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਔਰ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਕੱਟਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।

"ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਉਹ ਚੀਕੀ।

ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਔਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਸਰਸੋਂ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸੂਟ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਗੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।

"ਸੁਪਨਾ ਖਤਮ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਨਹੀਂ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। "ਸੁਪਨਾ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਤੇ ਫਿਰ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਹ ਉਸ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਔਰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਔਰ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਤੇ ਉਛਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ।

"ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਉਹ ਘਰ ਹੋਏਗਾ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਠੀਕ ਕੀਤਾ। "ਔਰ ਮੈਂ... ਮੈਂ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।" ਉਸਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। "ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਫਿਰ ਮੇਲਾ ਹੈ।"

"ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਔਰ ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਏਗੀ।"