ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸੀ ਕਹਾਣੀ: ਘਰ ਖਾਲੀ, ਦਿਲ ਭਰਿਆ

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇਗੀ। ਮੁੱਖ ਗੇਟ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੀ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇੱਕਦਮ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋ ਦਿਨ। ਪੂਰੇ ਦੋ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਅਤੇ ਸੁਖਮਨ। ਬਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੁਖਮਨ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੁੰਡੀ ਵੱਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸੁਖਮਨ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਉਸਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਖਾਲੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। "ਅੱਜ ਤੋਂ ਦੋ ਦਿਨ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬਣੀ ਸੀ, "ਇਹ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡਾ ਹੈ।" ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਆ ਟਿਕੇ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ। "ਪੰਜ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ," ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅਸੀਂ ਦੋ ਦਿਨ ਇਕੱਲੇ ਹੋਵਾਂਗੇ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸੁਖਮਨ ਵੀ ਉਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

"ਰੋਟੀ ਬਣਾ ਲਵਾਂ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। "ਰੋਟੀ ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਣ ਦੇ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ, ਉਹ ਹਾਸਾ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਉਤਾਰ ਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸਲੀਵਲੈੱਸ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਟਾ ਗੁੰਨਣ ਲਈ ਝੁਕੀ, ਸੁਖਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਆਟੇ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਸੁਖਮਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਸੀ।

"ਤੂੰ ਤਾਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ," ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦੇ ਹੋਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ। "ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਅੱਜ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦੰਦ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ।

ਖਾਣੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਸੁਖਮਨ ਦੀ ਲੱਤ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਸਰਕਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਰੋਟੀ ਦਾ ਨਿਵਾਲਾ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ। "ਮਨਪ੍ਰੀਤ..." ਉਸਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਭਰੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

"ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪੈਰ ਹੋਰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦਾ ਪੈਰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਹੈਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੱਟੇ। "ਤਾਂ ਬੁਝਾ ਦੇ ਨਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਰਮੀ ਸੀ ਜੋ ਸੁਖਮਨ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।

ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਥਾਲੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਮੇਜ਼ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। "ਅੱਜ ਰਾਤ," ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ।"

ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁਟਣਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਏ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਸੋਫੇ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਖਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ 'ਤੇ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।

"ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ," ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨ, "ਮੈਂ ਹਰ ਰਾਤ ਇਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਾਸ਼ ਅਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੁੰਦੇ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਰੋਕੇ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ।

ਜਦੋਂ ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਵੀ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਗਈਆਂ। "ਹੋਰ... ਹੇਠਾਂ..." ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।

ਸੁਖਮਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਜਦੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਛੂੰਹੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੋੜ ਲਿਆ। ਸੁਖਮਨ ਦੀ ਜੀਭ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਸੁਖਮਨ... ਮੈਂ... ਮੈਂ..." ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਗਏ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਲਹਿਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਲੰਘੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੁਖਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸੁਆਦ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਸੁਖਮਨ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਰਿਆ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਚਲਾਏ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੁਖਮਨ ਦਾ ਪਜਾਮਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਫਿਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਝੁਕੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸੁਖਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਸੁਖਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀਆਂ ਗੇਂਦਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। "ਬੱਸ... ਬੱਸ ਕਰ... ਨਹੀਂ ਤਾਂ..." ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੁਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। "ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੂਰਾ।" ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਸੁਖਮਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਧੱਸ ਗਏ। "ਹੋਰ ਤੇਜ਼," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਾਂ।" ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਸੋਫਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸੁਖਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਉਸਨੇ ਚੀਕਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਝਟਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਰਹੇ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਨਾਈਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਖਮਨ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਲੇਟਾ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਇੱਧਰ ਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ।

ਇਸ ਵਾਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਪਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੁਖਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਉਸਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੋੜਦਾ ਹੋਇਆ।

"ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੈਂ," ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੱਟੇ। "ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲਾਪਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਗਰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੀ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ।

ਇਸ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮਨ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਹਰ ਝਟਕਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਖਿੱਚਿਆ। "ਕਹਿ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੈਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਾਂ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਾਂਫਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਕਿਹਾ, "ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ। ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ... ਮੈਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ।"

ਸੁਖਮਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੁਣ ਪਾਗਲਪਨ ਦੀ ਹੱਦ 'ਤੇ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। "ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਮੇਰਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ..." ਉਸਨੇ ਚੀਕਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਢਹਿ ਗਈ। ਸੁਖਮਨ ਵੀ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਢਹਿ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਝੜਦਾ ਹੋਇਆ।

ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੁਖਮਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਦਿਲ ਬਣਾਇਆ। "ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।" ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। "ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਦਿਨ ਵੀ ਸਾਡਾ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਜੇ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ।"

ਸਵੇਰੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸੁਖਮਨ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਲੈਬ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। "ਚਾਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਸਲੈਬ ਠੰਡਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਸੀ। ਸੁਖਮਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਇਸ ਖੁੱਲ੍ਹੇਪਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਨਸ਼ਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਪਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਹਰ ਝਟਕਾ ਗਹਿਰਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਖਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਰੱਖੀਆਂ। "ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਖ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜੇ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਨਹਾਉਣ ਵੇਲੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਬਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖਮਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਮਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਦੋਵੇਂ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਏ।

ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਠੰਡੀ ਟਾਈਲ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸੁਖਮਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਦੱਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸੁਖਮਨ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। "ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਸਭ ਆ ਜਾਣਗੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸੀ ਸੀ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ। "ਤਾਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਾ ਛੱਡੀਏ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਦੀ ਬਜਾਏ ਬਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਾਦਰ ਵਿਛਾ ਲਈ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਹੇਠ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੁਖਮਨ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ਕੋਨਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਰੁਕ ਗਈ ਹੋਵੇ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਵਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਹਿਰਾ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਾਗਲ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੁਖਮਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਜੋ ਉਹ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਲਿਆ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ।

ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਬੱਸ ਗੇਟ 'ਤੇ ਰੁਕੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੰਸਕਾਰੀ ਨੂੰਹ ਬਣ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਸੱਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਸਹੁਰਾ ਸਮਾਨ ਉਤਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੁੱਪਕੇ ਸੁਖਮਨ ਦਾ ਹੱਥ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, "ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਸਭ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨੰਗਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।" ਸੁਖਮਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹੋਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।