ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਟ੍ਰੇਨ ਚ ਸਹਿ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਲਿਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਯਾਰ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਮੁੰਡਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਕਾਸ਼ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵੀ ਇੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਸਨੇ ਮੈਸੇਜ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਸੇਜ ਉਸਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਉਮਰ ਉਨਤੀ ਸਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਟ੍ਰੇਨ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਰਜਨ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਮਰ ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ, ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਭਾਰੀ ਅਟੈਚੀ ਉੱਪਰ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਫੋਨ ਵਿੱਚ ਸੇਵ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।

ਮੈਸੇਜ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਛੁਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਮੈਡਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੈਸੇਜ ਗਲਤ ਨੰਬਰ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਮਾਫ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਸੇਜ ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਲਈ ਸੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਵਾਰ ਗਲਤ ਮੈਸੇਜ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਹੋ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਮੈਸੇਜ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।

ਗੱਲਬਾਤ ਲੰਮੀ ਚੱਲੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਕੱਲਾਪਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ, ਮੈਡਮ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਧਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਡੱਬੇ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਮੱਧਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਯਾਤਰੀ ਸੌਂ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਉੱਪਰਲੀ ਬਰਥ ਸੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਹੇਠਲੀ। ਸਿਮਰਨ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਨ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਉੱਪਰਲੀ ਬਰਥ ਤੇ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਫੋਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੈਸੇਜ ਲਿਖਿਆ, ਯਾਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਸੇਜ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨੰਬਰ ਦੋ ਵਾਰ ਚੈੱਕ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਓ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦਿਲ ਧੜਕਦੇ ਹੋਏ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਆਈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੰਬਲ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕੇ।

ਕੰਬਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਮੈਸੇਜ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਸੇਜ ਗਲਤੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕਈ ਗਲਤੀਆਂ ਕਿਸਮਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੱਲਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਏਗਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੰਬਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ, ਡਰੋ ਨਾ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕੁੜਤੀ ਉੱਪਰ ਉਠਾਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ ਅਰਜਨ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਅਰਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਹੋ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਖ਼ਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਜਾਦੂ ਹੈ।

ਸਿਮਰਨ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਲੁੰਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਅਟਕ ਅਟਕ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਬਰਥ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੰਬਲ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿੰਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਬੱਸ ਹੁਣ ਮਤ ਤੜਪਾਓ, ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿਓ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਚੀਖ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਟਕ ਗਈ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਗਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਟ੍ਰੇਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉਠਾ ਕੇ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।

ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਰਜਨ, ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਰੁਕਣਾ ਨਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਬੱਸ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਝੜਦੇ ਹਾਂ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜੇ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਐਵੇਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹੇਗੀ, ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਸ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਹਰ ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਹੈ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਰਵਟ ਬਦਲੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਲੇਟੇ ਰਹੋ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਹੀ ਪਾ ਲਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ ਹਰ ਉਛਾਲ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵੱਧਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਅਹਿਸਾਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।

ਇਸ ਵਾਰ ਝੜਨਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਕਿਨਾਰੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਖਰੀ ਧੱਕੇ ਲਗਾਏ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਅਰਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੀ ਢਹਿ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲੱਗੇ।

ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਟ੍ਰੇਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਏ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਰਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕਰ ਦੇਣਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਾਰਡ ਆਪਣੇ ਪਰਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਸੇਜ ਸਹੀ ਨੰਬਰ ਤੇ ਜਾਏਗਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਤੇ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਸਿਮਰਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਟ੍ਰੇਨ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਅਰਜਨ ਉਸੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਖੇਡ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਚੱਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਮਰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਹੇਲੀ ਵੀ ਇਸ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਉਹ ਹੀ ਤਾਂ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਮੈਸੇਜ ਜਾਣਾ ਸੀ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਸੇਜ ਸਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੱਲ ਉਹੀ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਗਲਤ ਮੈਸੇਜ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ ਸੀ, ਸਹੀ ਮੈਸੇਜ ਸਾਨੂੰ ਜੋੜੀ ਰੱਖੇਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੋਨ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਗਲਤ ਮੈਸੇਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਸਹੀ ਕਿਸਮਤ ਲੁਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।