ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਰਾਤ ਅਮਰਿੰਦਰ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ੇ ਪਰੌਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲ ਗਈ। ਘਿਓ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਹਰੇ ਧਨੀਏ ਦੀ ਤਾਜ਼ਗੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕੰਧ ਟੱਪ ਕੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਸੋਈ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਹਵਾ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿੱਠੀ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਜਾਗੀ, ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਤਾਂਘ ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਵਿਧਵਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਇੱਕ ਤੰਗ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਾਈਕਲਾਂ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁਜ਼ਰੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਦਿਨ ਭਰ ਘਰ ਸੰਭਾਲਦੀ, ਕੱਪੜੇ ਧੋਂਦੀ, ਸਬਜ਼ੀ ਕੱਟਦੀ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਛੱਤ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਵੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਅਮਰਿੰਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਚੌਂਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਰਸੋਈਆ। ਉਹ ਗਲੀ ਦੇ ਮੋੜ ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਢਾਬਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਲ ਮੱਖਣੀ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੀ ਕੁਲਚਾ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਲੰਮਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਹੱਸਮੁੱਖ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਦੇਖਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪਰੌਂਠੇ ਬਣਾਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਲੂ ਦੇ ਪਰੌਂਠੇ ਤੇ ਮੱਖਣ ਦੀ ਡਲੀ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਹਰੀ ਚਟਣੀ ਅਤੇ ਅੰਬ ਦਾ ਅਚਾਰ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਬੂ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ। ਉਹ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਕੰਧ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ਼ੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ।

ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਭੈਣ ਜੀ, ਅੱਜ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਸ ਹਵਾ ਲੈਣ ਆਈ ਸੀ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੇਟ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ, ਆਓ, ਦੋ ਪਰੌਂਠੇ ਖਾ ਕੇ ਜਾਓ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਗਰਮਜੋਸ਼ੀ ਸੀ ਕਿ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਇਨਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਮੰਜੀ ਵਿਛੀ ਸੀ ਅਤੇ ਤੇ ਇੱਕ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਪਰੌਂਠੇ ਰੱਖੇ ਸਨ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਚਾਹ ਬਣਾਈ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਇਲਾਇਚੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਰੌਂਠਾ ਤੋੜਿਆ, ਮੱਖਣ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਂਗਲ ਚੱਟੀ ਤਾਂ ਅਮਰਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ।

ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਢਾਬੇ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਗਾਹਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਰਾਜ਼। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹਲਕਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਜਾਦੂ ਹੈ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਜਾਦੂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਮ ਢਲਣ ਲੱਗੀ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤਰੀ ਰੰਗ ਫੈਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗਲੀ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਜਗ ਪਈਆਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਠਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਰੁਕੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਖਾਸ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੁਲਾਬ ਜਾਮੁਨ ਦੀ ਪਲੇਟ ਲੈ ਆਇਆ। ਗੁਲਾਬ ਜਾਮੁਨ ਗਰਮ ਸੀ, ਚਾਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਚਾਸ਼ਨੀ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਲੱਗ ਗਈ।

ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੋਲ ਉਂਗਲ ਵਧਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਚਾਸ਼ਨੀ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਹਵਾ ਰੁਕ ਗਈ ਜਾਪੀ, ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰਹਿ ਗਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਸ਼ਨੀ ਚੱਟੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਦਾ ਸਾਹ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਪਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਰੁਕ ਜਾਵਾਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਨਹੀਂ, ਰੁਕੋ ਨਾ।

ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ। ਪਹਿਲੀ ਚੁੰਮੀ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਸਵਾਦ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਚੁੰਮੀ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਇੱਕੋ ਸ਼ਾਮ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਪਈ ਸੀ।

ਦੋਵੇਂ ਅੰਦਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਕਮਰਾ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰਾ ਸੀ, ਬਿਸਤਰਾ ਚਿੱਟੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਵਿਛਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਤਾਰੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨੰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਨਰਮ ਸੀ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਮਰਿੰਦਰ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੰਘੀ, ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ਬੂ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਏ, ਗਰਮੀ ਵਧਣ ਲੱਗੀ।

ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦੇ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੱਕ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਾ ਖੁਦ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਗੋਲ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਲਿਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਮਰਿੰਦਰ, ਇੰਨਾ ਸਾਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪਿਆਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੂਸਿਆ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਅਮਰਿੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੁਣ ਨੰਗੀ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਹਰੋਂ, ਫਿਰ ਅੰਦਰ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਮਰਿੰਦਰ ਦਾ ਪਜਾਮਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ, ਨਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਹੈ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸਿਆ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਫਿਰ ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਕਿਹਾ, ਰੁਕੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ।

ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਜੀਭ ਪਾਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਅਮਰਿੰਦਰ, ਬਸ, ਹੋਰ, ਹੋਰ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਚਰਮ ਸੀਮਾ ਨੇੜੇ ਸੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਹੋ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਅਮਰਿੰਦਰ।

ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਰ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੰਗ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ, ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਗਏ।

ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੋਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਅਮਰਿੰਦਰ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਗਤੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ।

ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਡੂੰਘਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅਮਰਿੰਦਰ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਅਮਰਿੰਦਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੋਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਤੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮਾਈ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਮਰਿੰਦਰ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੰਬਦਾ ਰਿਹਾ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਪਏ ਰਹੇ, ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ।

ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿਹੜੇ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਗਰਮ ਸੀ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਚੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲਦੇ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।

ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਲਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਲੁੰਨ ਵੀ, ਅਮਰਿੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਗਤੀ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ। ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਢਹਿ ਪਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ।

ਰਾਤ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਝੀਂਗਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਕਿਸੇ ਢਾਬੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਅਮਰਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਫਿਰ ਆਓਗੇ, ਪਰੌਂਠੇ ਫਿਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਰੌਂਠਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਆਵਾਂਗੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਈ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਵੀ ਪਰੌਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਅਮਰਿੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵੀ ਜੁੜ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਅਮਰਿੰਦਰ, ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਵਾਂਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਣਾ।