ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਹੋਟਲ ਵਾਲੀ ਸੁਹਾਗ ਰਾਤ

ਉਹਦੀ ਲਹਿੰਗੇ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਅਟਕ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਮੰਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵਕਤ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਰਾਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।

ਮੈਂ ਹਰਮਨ, ਉਮਰ ਸੱਤਾਈ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਟਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਈਡਲ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਦੁਲਹਨ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦੀ, ਗੋਰੀ, ਭਰਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ। ਸਾਡਾ ਅਰੇਂਜਡ ਮੈਰਿਜ ਸੀ, ਅੱਜ ਹੀ ਫੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਹੇਠਾਂ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਰਿਸੈਪਸ਼ਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਰਾਤ ਲੇਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਖਾਣਾ ਲੇਟ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੇਟ। ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਉੱਪਰ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, "ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਓ" ਕਹਿ ਕੇ। ਪਰ ਆਰਾਮ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਉਣਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਸੁਹਾਗ ਰਾਤ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਲਾਲ ਲਹਿੰਗੇ ਵਿੱਚ ਬੈੱਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਭਾਰੀ ਲਹਿੰਗਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਢਾਈ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹਾਰ, ਮੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਦੂਰ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਵੀ। ਉਹਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਲਹਿੰਗੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਹਰਮਨ ਜੀ..." ਉਹ ਬੋਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਝੁਕਾਈ। "ਹਾਂ?" "ਮੇਰੀ ਜ਼ਿਪ... ਪਿੱਛੇ... ਅਟਕ ਗਈ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਟਾਈਟ ਹੈ। ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਦਿਓ?" ਉਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਲਹਿੰਗੇ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਟਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖਿੱਚੀ। ਜ਼ਿਪ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿਖਣ ਲੱਗਾ। ਉਹਦੀ ਚਮੜੀ ਗੋਰੀ, ਨਰਮ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੀ।

ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਕੰਬ ਗਈ। "ਸੌਰੀ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ," ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਜ਼ਿਪ ਖਿੱਚੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਅਤੇ ਲਹਿੰਗਾ ਉਹਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਉਹਨੇ ਲਹਿੰਗਾ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਹੱਥ ਲਾਏ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ। "ਰੁਕੋ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਘੁਮਾਇਆ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਵੀ। "ਸਿਮਰਨ, ਡਰੋ ਨਾ। ਮੈਂ ਹਾਂ।"

ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰਾ। ਉਹਦਾ ਮੂੰਹ ਮਿੱਠਾ ਸੀ, ਪਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ। ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ। ਉਹਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਬ ਗਏ।

ਮੈਂ ਉਹਦਾ ਲਹਿੰਗਾ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਬਲਾਊਜ਼ ਅਤੇ ਪੈਟੀਕੋਟ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਮੰਮੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੱਸੇ ਹੋਏ, ਭਾਰੇ, ਗੋਲ। ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।

"ਮੈਂ... ਮੈਂ ਕਦੇ..." ਉਹ ਬੋਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ। "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਵੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ... ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਰਾਂਗੇ।" ਉਹਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਮੈਂ ਉਹਦਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਹੁੱਕ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ। ਉਹਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਗੋਰੇ, ਭਾਰੇ, ਨਿੱਪਲ ਗੁਲਾਬੀ, ਖੜ੍ਹੇ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗੀ।

"ਆਹ... ਹਰਮਨ..." ਉਹ ਕਣਕੀ। ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਮਲਿਆ। ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਹੇਠ ਪਿਘਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਪੈਟੀਕੋਟ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਨਿਕਲ ਗਈ।

ਉਹ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਕੱਛੀ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਈ ਸੀ। ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਹਲਕੇ ਵਾਲ ਸਨ, ਗਿੱਲੇ ਹੋਏ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

"ਢੱਕੋ ਨਾ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਹਟਾ ਕੇ। "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਓ।" ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਲੰਮਾ, ਮੋਟਾ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।

"ਇੰਨਾ... ਵੱਡਾ..." ਉਹ ਡਰੀ। "ਦਰਦ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ," ਮੈਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਫਿਰ ਮਜ਼ਾ ਆਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ।" ਉਹਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਮੰਮਿਆਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਚੂਸਦਾ, ਦਬਾਉਂਦਾ, ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਕੱਟਦਾ। ਉਹ ਕਣਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ, ਉਹਦੇ ਢਿੱਡ 'ਤੇ, ਧੁੰਨੀ ਵਿੱਚ ਜੀਭ ਪਾਈ।

ਮੈਂ ਉਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਗੁਲਾਬੀ, ਗਿੱਲੀ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹਦਾ ਰਸ ਮੇਰੀ ਜੀਭ 'ਤੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੱਟਾ ਮਿੱਠਾ।

ਮੈਂ ਉਹਦਾ ਦਾਣਾ ਲੱਭਿਆ ਅਤੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਾਨ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਿਆ। "ਉੱਥੇ ਹੀ! ਉੱਥੇ ਹੀ ਚੱਟੋ!" ਉਹ ਚੀਕੀ। ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੰਬੀ ਅਤੇ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹਦਾ ਪਹਿਲਾ ਆਰਗੈਜ਼ਮ।

ਉਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ। "ਹੁਣ... ਹੁਣ ਅੰਦਰ..." ਉਹ ਹਾਂਫਦੀ ਬੋਲੀ। ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ।

ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸੀ। ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਕੁਰਲਾਈ। "ਰੁਕੋ... ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕੋ..." ਮੈਂ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹਦੇ ਮੰਮੇ ਦਬਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।

ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਟੁੱਟੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ, ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। "ਬਸ... ਬਸ ਹੋ ਗਿਆ," ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਹੁਣ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।"

ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ, ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਦਰਦ ਘਟਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ।

"ਹੋਰ... ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਉਹ ਬੋਲੀ, ਹੈਰਾਨ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਗਤੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਬੈੱਡ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਹਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ ਸੀ।

"ਮੈਨੂੰ ਚੋਦੋ... ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦੋ..." ਉਹ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੀ। ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਘੁਟਨਿਆਂ 'ਤੇ ਆਈ। ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਇਹ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਡੂੰਘੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਉਹ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਆਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਆਂ..." ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਗੜ ਗਈ। ਉਹਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ।

ਉਹਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਵੀ ਨਾ ਰੁਕ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਝੜ ਗਿਆ। ਚਿੱਟਾ ਵੀਰਜ ਉਹਦੀ ਗੋਰੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਢਹਿ ਪਏ, ਹਾਂਫਦੇ।

ਉਹ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪਈ ਸੀ। "ਦਰਦ ਹੋਇਆ, ਪਰ... ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ," ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਅੱਛੇ ਓ, ਹਰਮਨ ਜੀ।" ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ।

ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਬਾਥਰੂਮ ਗਏ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸ਼ਾਵਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਹਦੇ ਗਿੱਲੇ ਮੰਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਉਹਦੇ ਢਿੱਡ 'ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਲੱਗਾ। ਉਹਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੱਸੀ। "ਫਿਰ?" ਉਹ ਬੋਲੀ। "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ..." "ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ।

ਉਹ ਘੁੰਮੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁਟਨਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਸ਼ਾਵਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਹੇਠ ਉਹਨੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਉਹਦਾ ਮੂੰਹ, ਦੋਵੇਂ ਗਰਮ। ਉਹ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ, ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ। ਮੈਂ ਕੰਧ ਫੜ ਲਈ।

ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਉਹਨੇ ਚੂਸਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਕੰਧ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਝੁਕ ਗਈ। "ਪਿੱਛੋਂ... ਕਰੋ," ਉਹ ਬੋਲੀ। ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਵਰ ਹੇਠ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਦੱਬ ਗਈਆਂ।

ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਵਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜੇ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਗਲ ਲੱਗ ਗਈ। "ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇੰਨਾ... ਅੱਛਾ ਲੱਗੇਗਾ," ਉਹ ਬੋਲੀ। ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। "ਹੁਣ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ ਸੋਚੇਂਗੀ," ਮੈਂ ਹੱਸਿਆ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਰਿਸੈਪਸ਼ਨ ਖਤਮ ਹੋਇਆ। ਕੋਈ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਸਭ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠੀ ਅਤੇ ਖੁਦ ਉੱਛਲਣ ਲੱਗੀ।

ਉਹਦੇ ਮੰਮੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਨਿੱਪਲ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹੁਣ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਮਜ਼ਾ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਦਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। "ਸਹੇਲੀਆਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਮੁੰਡੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਦੇ ਨੇ," ਉਹ ਬੋਲੀ। "ਪਰ ਤੁਸੀਂ... ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰਾਣੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।"

ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਓ, ਸਿਮਰਨ। ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ। ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ?" ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ। ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲੰਮੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ।

"ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ?" ਉਹ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਬੋਲੀ। ਮੈਂ ਹੱਸ ਪਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਈ।" ਉਹ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ।

ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉੱਠੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਸਤਕ ਹੋਈ। "ਹਰਮਨ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਸ਼ਤਾ ਤਿਆਰ ਹੈ!" ਮੰਮੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਸਿਮਰਨ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਸੂਟ ਪਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਮੈਂ ਕੁੜਤਾ।

"ਰੁਕੋ," ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜੇ ਅੱਧ ਨੰਗੀ ਸੀ। "ਇੱਕ ਮਿੰਟ।" ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਕੰਬ ਗਈ। "ਮੰਮੀ ਬਾਹਰ ਹੈ!" ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, ਪਰ ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ। ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ।

ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮੰਮੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਜਾਣਦੀ ਹੋਵੇ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਸੀ। ਨਾਸ਼ਤੇ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੀ, ਪਰ ਸਾਡੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਸਨ।

ਟੇਬਲ ਹੇਠਾਂ ਮੈਂ ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਹਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਦਬਾਇਆ। ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਰਾਤ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ, ਇਹ ਵਿਆਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਛਾ ਫੈਸਲਾ ਸੀ।

ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉੱਠੇ, ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹੀ। "ਮੰਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਰਾਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ।" ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਸੀ, ਸਿਮਰਨ। ਅਜੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਪਈ ਹੈ।" ਉਹ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਹਰ ਸਵੇਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਡੀ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਵੇਰ।

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹਰ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਸੁਹਾਗ ਰਾਤ ਬਣ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਹੁਣ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਮੈਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਵਾਰ ਉਹਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ।

ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਉਹ ਜ਼ਿਪ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਅਟਕਾਈ ਸੀ?" ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, "ਸ਼ਾਇਦ।" ਉਹ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਗਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।