ਸਾਲੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ Part 1: ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ

ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਛੱਤ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੀ ਇੱਕ ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ। ਜੀਜਾ ਅਮਨਦੀਪ ਫ਼ੋਨ ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਾਈ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸਨਸਨੀ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤੀ। "ਹਾਂ ਜਾਨ... ਕੱਲ ਮਿਲਦੇ ਆਂ... ਤੂੰ ਬਸ ਤਿਆਰ ਰਹੀਂ।" ਮੈਂ ਹਰਮਨ, ਵਿਆਹਾਂ ਦੇ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਟਿਆਲੇ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਦੀਦੀ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਘਰ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਸਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ ਜੋ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।

ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਜੰਮ ਗਏ। ਅਮਨਦੀਪ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਿਠਾਸ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਦੀਦੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਹਿੱਲੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਿਆ ਕਿਤੇ ਉਹ ਸੁਣ ਨਾ ਲੈਣ।

"ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ... ਮੈਂ ਸਭ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂਗਾ... ਬਸ ਕੱਲ ਮਿਲਦੇ ਆਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੈਂਕੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੁਬਕ ਗਈ, ਮੇਰੇ ਸੂਟ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਨਾ ਨਿਕਲੇ।

ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੇਬ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਗਰਟ ਕੱਢੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਸ਼ ਲਾਇਆ। ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੌੜੀਆਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਾਹ ਰੋਕੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕ ਗਈ।

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੀਦੀ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਛੱਤ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਾਨ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਉੱਠਿਆ, ਇਹ ਔਰਤ ਕੌਣ ਸੀ, ਕੱਲ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੀ ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦੀ, ਅਮਨਦੀਪ ਦੀ ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ। ਮੈਂ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੀ ਇੱਕ ਆਮ ਕੁੜੀ ਸਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਡਰਦੀ ਸਾਂ।

ਸਵੇਰੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਦੀਦੀ ਪਰਾਂਠੇ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਆਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹਰਮਨ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ ਏਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਮੁੰਡਾ ਲੱਭਣਾ ਪਵੇਗਾ," ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੀ। ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਾਰ ਬਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਤਦ ਹੀ ਅਮਨਦੀਪ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਵਾਲ ਗਿੱਲੇ, ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹੇ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅਚਾਨਕ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, "ਜੀਜਾ ਜੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਛੱਤ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ੍ਹਾ ਕੱਪ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਹੱਸ ਪਏ, ਉਹ ਹਾਸਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਲਦੀ ਆਇਆ ਸੀ। "ਓਹ... ਉਹ ਤਾਂ ਠੇਕੇਦਾਰ ਸੀ, ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਦੀਦੀ ਪਰਾਂਠਾ ਪਲਟਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਮਨਦੀਪ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੋਢਾ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਛੋਹ ਇੱਕ ਸੈਕਿੰਡ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ, ਕੁਝ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਮੈਂ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸਾਂ।

ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਭੱਜ ਦੌੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਲੜੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਦੀਦੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਟੋਰਰੂਮ ਵਿੱਚੋਂ ਸਜਾਵਟ ਦਾ ਸਮਾਨ ਕੱਢਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। "ਹਰਮਨ, ਉੱਪਰਲੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਿਰੀ ਲੜੀਆਂ ਨੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੱਢੀਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।

ਸਟੋਰਰੂਮ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਧੂੜ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਡੱਬਾ ਖੋਲ੍ਹ ਹੀ ਰਹੀ ਸਾਂ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪਿਆ। ਅਮਨਦੀਪ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਛਾਤੀ ਤੇ ਬੱਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। "ਮੈਂ ਮਦਦ ਕਰ ਦਿਆਂ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੱਧਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

"ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੀ ਸੁਣਿਆ ਸੀ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਧਮਕੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਡੱਬਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ," ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਕਦਮ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸਾਂ।

ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਡਰ, ਸਭ ਇੱਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਚੁੰਮਣ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਗਈਆਂ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਰਕ ਗਏ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਮਸਲਣ ਲੱਗੇ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਕੁੜਤੀ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ।

ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਦੇ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਗਰਮ, ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਫੇਰਿਆ।

ਮੈਂ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁਮਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅਮਨਦੀਪ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ, ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਅਤੇ ਕੱਛੀ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਡੱਬਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਝੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿੱਛਿਓਂ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਨ, ਪੂਰੇ ਦੇ ਪੂਰੇ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਚੀਖ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛਿਓਂ ਚੋਦਦੇ ਰਹੇ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਡੱਬੇ ਹਿੱਲਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਤੇ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਝੜ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਦੋ ਚਾਰ ਧੱਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵੀ ਛੁੱਟ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਗਿਆ।

ਅਸੀਂ ਹੱਸਦੇ ਹੱਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖਿੱਲਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤਦ ਹੀ ਹੇਠੋਂ ਦੀਦੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਹਰਮਨ। ਲੜੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ।" ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਘਬਰਾ ਗਏ। ਅਮਨਦੀਪ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਡੱਬਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਈ। ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਦੁਪੱਟਾ ਸਟੋਰਰੂਮ ਦੇ ਫ਼ਰਸ਼ ਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਤੇ ਸਭ ਆਮ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਹੇਠੋਂ ਅਮਨਦੀਪ ਦਾ ਪੈਰ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਦੀਦੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਰੋਟੀ ਦਾ ਨਿਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਬਾਕੀ ਸੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੀਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸੌਂ ਗਈ। ਮੈਂ ਦਬੇ ਪੈਰੀਂ ਛੱਤ ਤੇ ਗਈ। ਮੰਜਾ ਵਿਛਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਮਨਦੀਪ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਵਾਂਗੀ। "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਤੂੰ ਆਵੇਂਗੀ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।

ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕੁੜਤੀ ਆਪ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾ ਵੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਧਾਂ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਮਸਲਿਆ, ਚੂਸਿਆ, ਹਲਕਾ ਹਲਕਾ ਕੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਨਸਨੀ ਦੌੜ ਗਈ।

ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਚੂਸਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਤੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ। ਅਮਨਦੀਪ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ, "ਬਸ... ਇੰਝ ਹੀ... ਰੁਕੀਂ ਨਾ।" ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੀ ਹੋਈ ਚੂਸਦੀ ਰਹੀ।

ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਮੰਜੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੀੰਚ ਲਈ। ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਦੱਬੀ ਚੀਖ਼ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਜਾ ਚਰਮਰਾਇਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲੇ, ਫਿਰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਹਿੱਲਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਕੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਮੋ ਲਿਆ।

ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ। ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜੇ, ਮੇਰੀ ਚੀਖ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਗਈ।

ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਟੇ ਰਹੇ, ਸਾਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ ਅਤੇ ਫੁਸਫੁਸਾਏ, "ਕੱਲ ਮਿਲਦੇ ਆਂ।" ਮੈਂ ਹੱਸ ਪਈ, ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਸੁਣੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ਼ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕੱਲ ਸਵੇਰ ਮੇਰਾ ਰਾਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।

ਮੈਂ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਸੀ। ਤਦ ਹੀ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਪਈ, ਖਾਲੀ ਮੋਢਾ। ਮੇਰਾ ਦੁਪੱਟਾ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਗਿਆ।

ਦੁਪੱਟਾ ਸਟੋਰਰੂਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਫ਼ਰਸ਼ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ... ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਪੌੜੀਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜੀ। ਜੇ ਦੀਦੀ ਨੇ ਉਹ ਦੁਪੱਟਾ ਉੱਥੇ ਦੇਖ ਲਿਆ ਤਾਂ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਜਿਹੇ ਸਵਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗਲਿਆਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਸਟੋਰਰੂਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਕਦਮ ਦੂਰ ਹੀ ਸਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਦੀਦੀ। ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਸਜਾਵਟ ਦਾ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਲੈਣ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਥੰਮ੍ਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੁਬਕ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਕਦਮ ਸਟੋਰਰੂਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਰੁਕ ਗਏ। ਮੇਰਾ ਦੁਪੱਟਾ ਅੰਦਰ ਫ਼ਰਸ਼ ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਕੱਲ ਦੁਪਹਿਰ ਦੋ ਜਿਸਮ ਇੱਕ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਹੈਂਡਲ ਫੜਿਆ...

ਅਗਲਾ ਭਾਗ ਜਲਦ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਕੀ ਦੀਦੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹੇਗੀ।