ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਸਾਲੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ (ਭਾਗ 3, ਆਖਰੀ)

ਆਟੋ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠੀ ਮੈਂ ਅਮਨਦੀਪ ਦੀ ਸਵਿਫਟ ਤੋਂ ਸੌ ਮੀਟਰ ਪਿੱਛੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣ ਉਸ ਮੋੜ ਤੇ ਆ ਗਈ ਸੀ ਜਿੱਥੋਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਨਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਮੀਰਾ ਭੂਆ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਮਨਦੀਪ ਏਅਰਪੋਰਟ ਜਾਏਗਾ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਪਲ ਅਮਨਦੀਪ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਿੱਟਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਚਿੱਟਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਦਾ ਖੂਨ ਕੱਢ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।

ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਤ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕੀ। ਸਟੋਰਰੂਮ ਵਾਲੀ ਦੁਪਹਿਰ, ਉਸਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਮੀਰਾ ਦਾ ਮੈਸੇਜ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਮਿਲਦੇ ਆਂ, ਉਸੇ ਜਗ੍ਹਾ, ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਾਨ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਮੈਂ ਉੱਠੀ, ਸਿਮਰਨ ਹਲਦੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਮਨਦੀਪ ਸਾਢੇ ਛੇ ਵਜੇ ਗੱਡੀ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਮੈਂ ਗਲੀ ਦੇ ਮੋੜ ਤੋਂ ਆਟੋ ਫੜ ਲਿਆ। ਭਈਆ, ਉਸ ਚਿੱਟੀ ਸਵਿਫਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੋ, ਦੂਰੀ ਬਣਾ ਕੇ।

ਏਅਰਪੋਰਟ ਦੇ ਅਰਾਈਵਲ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਸੀ। ਮੈਂ ਕੌਫੀ ਵਾਲੇ ਖੋਖੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਥੰਮ੍ਹਲੇ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਦੁਪੱਟਾ ਸਿਰ ਤੇ ਖਿੱਚ ਕੇ। ਅਮਨਦੀਪ ਐਗਜ਼ਿਟ ਗੇਟ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਫੋਨ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਇੰਨਾ ਘਬਰਾਇਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਉਸ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਸਟੋਰਰੂਮ ਦੇ ਬਾਹਰ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਨਾ ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਫੋਨ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ।

ਫਿਰ ਉਹ ਆਈ। ਲਾਲ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ, ਅੱਠਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਲੰਬੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਸਨਗਲਾਸ ਮੱਥੇ ਤੇ। ਮੀਰਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਫੋਟੋ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਅਮਨਦੀਪ ਦੇ ਫੋਨ ਦੀ ਗੈਲਰੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਫੋਟੋ ਵਿੱਚ। ਉਸਨੇ ਅਮਨਦੀਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਦੌੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੱਫੀ, ਰੱਬ ਦੀ ਸੌਂਹ, ਉਹ ਜੱਫੀ ਕਿਸੇ ਭੂਆ ਵਾਲੀ ਜੱਫੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿੰਚ ਗਏ। ਨਹੁੰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ। ਮੈਂ ਥੰਮ੍ਹਲੇ ਦੀ ਓਟ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਪਾਰਕਿੰਗ ਵੱਲ ਵਧ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਨਦੀਪ ਉਸਦਾ ਬੈਗ ਡਿੱਗੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੀਰਾ ਗੱਡੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਲਿਪਸਟਿਕ ਠੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਅਮਨਦੀਪ ਜੀ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਠੰਢੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ।

ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬੈਗ ਛੁੱਟਦੇ ਛੁੱਟਦੇ ਬਚਿਆ। ਮੀਰਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਅਮਨਦੀਪ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਈ, ਉਹ ਮੁਸਕਾਨ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਹਰਮਨ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਸਾਲੀ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਇੰਝ ਕਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸਭ ਜਾਣਦੀ ਹੋਵੇ।

ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ।

ਕਿਉਂਕਿ ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸਭ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਮੀਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਥਕਾਵਟ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਹਰਮਨ। ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ।

ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਈ। ਹਰਮਨ, ਪਲੀਜ਼, ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ। ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੰਨਤ ਸੀ, ਉਹੀ ਅੱਖਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੱਲ੍ਹ ਸਟੋਰਰੂਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ ਸੀ।

ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੱਗੇ। ਪਾਰਕਿੰਗ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਏਸੀ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੀਰਾ ਨੇ ਸਨਗਲਾਸ ਉਤਾਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਮੁੜੀ। ਮੈਂ ਅਮਨਦੀਪ ਦੀ ਚਾਚੀ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਾਡੇ ਦਾਦਾ ਦਾਦੀ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਖੇਡ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮੰਗਣੀ ਵਰਗਾ ਕੁਝ। ਫਿਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਬਦਲੇ, ਅਤੇ ਅਮਨਦੀਪ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਤੇ ਜਾਨ ਵਾਲੇ ਮੈਸੇਜ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਬਚਪਨ ਦੇ ਨਾਂ ਹਨ, ਮੀਰਾ ਨੇ ਮੋਢੇ ਉਚਕਾਏ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚਿੜਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਮਿਲਦੇ ਆਂ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਏਅਰਪੋਰਟ ਤੇ ਮਿਲਣਾ, ਇਸ ਵਿਆਹ ਤੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿਣਾ। ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹਰਮਨ। ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ। ਮੇਰਾ ਮੰਗੇਤਰ ਦੁਬਈ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਮੈਂ ਅਮਨਦੀਪ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੀ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਥੱਲੇ। ਦਿੱਲੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ। ਇੱਕ ਰਾਤ। ਮੈਂ ਸ਼ਰਾਬੀ ਸੀ, ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।

ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ, ਇੰਨੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਕਿ ਏਸੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਉੱਚੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਫੋਨ ਤੇ ਉਹ ਫੋਟੋਆਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ ਮੈਂ ਅਰਾਈਵਲ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਜੱਫੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਬੂਤ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ।

ਮੀਰਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਸਥਿਰ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਟੈਕਸੀ ਫੜ ਲਵੋ। ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦਾ ਪਤਾ ਮੈਂ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਵੋ, ਅਮਨਦੀਪ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਨਾ ਬਚਪਨ ਦਾ, ਨਾ ਅੱਜ ਦਾ। ਇਹ ਚੈਪਟਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਬੰਦ।

ਮੀਰਾ ਨੇ ਅਮਨਦੀਪ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਹਾਂ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਸਹੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਚੈਪਟਰ ਬੰਦ, ਮੀਰਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿਆਂਗਾ। ਜਾ।

ਮੀਰਾ ਗੱਡੀ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ, ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਟੈਕਸੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦਿੱਤੀ, ਹਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ। ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ, ਸਾਲੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਟੈਕਸੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ।

ਹੁਣ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸੀ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਇੰਜਣ ਸਟਾਰਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬਸ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ, ਹੱਥ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਹੋਈ, ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਕੰਬ ਗਿਆ।

ਸੁਣ, ਮੈਂ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਸਨ। ਮੈਂ ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਨਾ ਮੀਰਾ ਬਾਰੇ, ਨਾ ਦਿੱਲੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਬਾਰੇ, ਨਾ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ। ਪਰ ਇਸਦੀ ਕੀਮਤ ਹੈ, ਅਮਨਦੀਪ।

ਕੀ ਕੀਮਤ, ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਵੇਖੇ।

ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ। ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ। ਰਾਜ਼ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਡਾ ਹੈ। ਸਮਝਿਆ।

ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਅੱਗ ਜੋ ਸਟੋਰਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਪਿਆਸ ਜੋ ਛੱਤ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੜਕੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਸਮਝ ਗਿਆ।

ਘਰ ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਆਟੋ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਗੱਡੀ ਪਾਰਕਿੰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਚਲਾਉਣ ਦਾ। ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪੱਟ ਤੇ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਸਰਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਬਾੜਾ ਭਿੰਚਿਆ ਹੋਇਆ। ਘਰ ਚੱਲ ਕੇ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਰਾਜ਼ ਰੱਖਣਾ ਕਿੰਨਾ ਮਹਿੰਗਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹੀ ਮਿਲੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੋਨ। ਭੂਆ ਦੀ ਫਲਾਈਟ ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਡਿਲੇ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਏਅਰਲਾਈਨ ਦਾ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ ਹੈ। ਅਮਨਦੀਪ, ਤੂੰ ਏਅਰਪੋਰਟ ਗਿਆ ਹੀ ਕਿਉਂ ਸੀ ਫਿਰ।

ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਆ ਜਾਵੇ, ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਪਤਾ ਕਰਨ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੋਢੇ ਉਚਕਾਏ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਹਲਦੀ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ, ਡਰ, ਰਾਹਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਜਿਹੀ ਨੇੜਤਾ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਹਲਦੀ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਦੇਣ ਗਈ, ਮੈਂ ਅਮਨਦੀਪ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਟੋਰਰੂਮ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਹੀ ਸਟੋਰਰੂਮ ਜਿੱਥੇ ਕੱਲ੍ਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਚੁੰਨੀ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਕੁੰਡੀ ਲਾਈ।

ਹੁਣ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ। ਰਾਜ਼ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕਿਵੇਂ ਚੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।

ਹਰਮਨ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਸੀ। ਪਲੀਜ਼।

ਪਲੀਜ਼ ਕੀ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈਂ, ਯਾਦ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੂੰ ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਵੇਂਗਾ।

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਮੰਜੀ ਤੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਮੰਜੀ ਜਿਸਦੇ ਥੱਲੇ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਲੁਕਾਈ ਸੀ। ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਹੈਰਾਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਸੂਟ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਘਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਈ, ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿ ਉਸਦੇ ਹੇਠਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ, ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਏ।

ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ, ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗਾ। ਸਿਰਫ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਂਗਾ।

ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਪਜਾਮਾ ਥੱਲੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡਾ, ਨਸਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁੱਠੀ ਫੇਰੀ, ਉਸਦੇ ਸਿਖਰ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਘੁਮਾਇਆ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਮੰਜੀ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿੰਚ ਲਈ। ਹਰਮਨ, ਉਹ ਕਰਾਹਿਆ। ਬਸ ਕਰ, ਮੈਂ।

ਬਸ, ਮੈਂ ਹੱਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਤੇ ਥੁੱਕਿਆ, ਫਿਰ ਮੁੱਠੀ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਜੀਜਾ ਜੀ। ਕੀਮਤ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਝੁਕੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਪੂਰਾ, ਗਲੇ ਤੱਕ। ਉਸਦਾ ਸਵਾਦ, ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ, ਉਸਦਾ ਕੰਬਣਾ, ਸਭ ਮੇਰਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਚੂਸਦੀ ਰਹੀ, ਤੇਜ਼, ਹੌਲੀ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਖਰ ਤੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁਮਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਕੱਸਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੁੱਟਣ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਰੁਕ ਗਈ।

ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉੱਠ ਕੇ। ਅੱਜ ਛੁੱਟਣਾ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ।

ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸਰਕਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ। ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਬੈਠੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ, ਇੰਚ ਇੰਚ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸਿਸਕੇ।

ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ, ਤੇਜ਼, ਮੇਰੇ ਚੂਚੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਥਪੇੜੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪਰੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਨਾ, ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਝੁਕੀ, ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, ਹੁਣ ਦੱਸ, ਕੌਣ ਕਿਸਦਾ ਹੈ।

ਤੇਰਾ, ਉਹ ਕਰਾਹਿਆ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੇਰਾ ਹਾਂ, ਹਰਮਨ।

ਉਸਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਟੁੱਟਿਆ, ਕੁਝ ਭੜਕਿਆ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਮੰਜੀ ਚਰਚਰਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਹਰ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੁਕਤੇ ਤੇ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਨਹੁੰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਛੁੱਟੀ, ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੀਖ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਦੰਦ ਗੱਡਣੇ ਪਏ।

ਮੇਰੇ ਛੁੱਟਦੇ ਹੀ ਉਸਦਾ ਸਬਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਲਟਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਮੰਜੀ ਤੇ ਢਹਿ ਲਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਗਹਿਰਾ, ਤੇਜ਼, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਉਸਦਾ ਪਸੀਨਾ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਚੂਚੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਏ, ਚੂਸੇ, ਕੱਟੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਥੱਲੇ ਤੜਫਦੀ ਰਹੀ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਛੁੱਟਣ ਦੇ ਕੰਢੇ।

ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਗਰਜਿਆ।

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ, ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਸਭ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੁੱਟਿਆ, ਗਰਮ, ਗੂੜ੍ਹਾ, ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ। ਅਸੀਂ ਮੰਜੀ ਤੇ ਹੀ ਢੇਰ ਹੋ ਗਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ, ਸਾਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ। ਬਾਹਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਉਹ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਟੋਰਰੂਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਜ਼ੋਰਾਂ ਤੇ ਸਨ। ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਔਰਤਾਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਮਨਦੀਪ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹਾ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਤੇ ਆ ਟਿਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਡੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੀ ਗਰਮੀ ਦੌੜ ਜਾਂਦੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ, ਹਰਮਨ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬੁਖਾਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।

ਬਸ ਗਰਮੀ ਹੈ, ਦੀਦੀ, ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਅਤੇ ਅਮਨਦੀਪ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ, ਇੰਨੀ ਹੌਲੀ ਕਿ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬਿਆ, ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਛੁੱਟਦੇ ਛੁੱਟਦੇ ਬਚਿਆ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈ। ਦਿਨ ਭਰ ਦੀ ਭੱਜ ਦੌੜ, ਹਲਦੀ, ਮਹਿਮਾਨ, ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਸਾਰ ਸੌਂ ਗਈ। ਮੈਂ ਛੱਤ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀਆਂ ਰੰਗ ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਜਗਮਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਪਿੰਡ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਅਮਨਦੀਪ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ, ਛੱਤ।

ਉਹ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ, ਵਾਲ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਮੁੰਡੇਰ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਦੁਪੱਟਾ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ, ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਤੇ।

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਹਰਮਨ।

ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜੀ। ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਇੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਭਰ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਰਹਿ ਨਾ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਨਰਮ ਸੀ, ਗਹਿਰਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਅਦੇ ਵਰਗਾ ਸੀ।

ਅਸੀਂ ਛੱਤ ਦੇ ਉਸ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੈਂਕੀ ਦੀ ਓਟ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਗ 1 ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਵਿਛਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਅਮਨਦੀਪ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਬਟਨ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਚੂਚਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਚੂਸਿਆ, ਮੇਰੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੀ ਰਹੀ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਤਾਰੇ ਝਿਲਮਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ, ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ। ਮੈਂ ਕਰਾਹੀ, ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠੀ।

ਉਸਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ, ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ, ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਹੀ ਛੁੱਟ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇ।

ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਪੂਰਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਹਿੱਲਿਆ, ਗਹਿਰਾ, ਹਰ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੁਕਤੇ ਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੋਈ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਸਾਹ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ।

ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਲਟਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਮੁੰਡੇਰ ਤੇ ਝੁਕਾਇਆ, ਪਿੱਛੋਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਚੂਚਿਆਂ ਤੇ, ਮੂੰਹ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਤੇ। ਹੇਠਾਂ ਪਿੰਡ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਪਰ ਤਾਰੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਛੱਤ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵਧੀ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਛੁੱਟੀ, ਚੀਖ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘੁੱਟ ਗਈ, ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੁੰਡੇਰ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਉਹ ਵੀ ਛੁੱਟਿਆ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਗਰਮ ਧਾਰ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਡੇ ਸਾਹ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਏ।

ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਆਈ, ਸਕਰੀਨ ਜਗਮਗਾਈ, ਮੀਰਾ, ਇੱਕ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਇਮੋਜੀ ਦੇ ਨਾਲ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਫੋਨ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਸਕਰੀਨ ਵੇਖੀ, ਫਿਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਫੋਨ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮੁੰਡੇਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੂਰ ਸਰਕਾਇਆ।

ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਕੋਈ ਮੀਰਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ। ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਸਿਰਫ ਮੈਂ।

ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ, ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਚਰਚਰਾ ਗਈਆਂ। ਹੇਠਾਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਜਗਮਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸਿਮਰਨ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਛੱਤ ਤੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਥੱਲੇ, ਅਮਨਦੀਪ ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਸੀ। ਰਾਜ਼ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਸਾਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ਼ ਹੁਣ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ ਸੀ।