ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਸਾਲੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ (ਭਾਗ 2)

ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਨ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਅਜੇ ਵੀ ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਦੂਜਾ ਭਾਗ ਹੈ, ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਛੱਤ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਅਜੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਸਟੋਰਰੂਮ ਦੇ ਬਾਹਰ ਰੁਕੇ ਹੋਏ ਕਦਮਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਹ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਕਦਮ ਸਟੋਰਰੂਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰੁਕ ਗਏ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਗੁਲਾਬੀ ਚੁੰਨੀ ਅੰਦਰ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਪਈ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਹੱਥ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇੱਕੋ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ, ਦੋ ਸਕਿੰਟ, ਤਿੰਨ ਸਕਿੰਟ, ਸੰਨਾਟਾ ਇੰਨਾ ਗਹਿਰਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਚਰਮਰਾ ਕੇ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਹਰਮਨ? ਤੂੰ ਅੰਦਰ ਹੈਂ?" ਉਸੇ ਪਲ ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਠੋਕਰ ਨਾਲ ਚੁੰਨੀ ਨੂੰ ਚਾਰਪਾਈ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਅਮਨਦੀਪ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬਕਸਿਆਂ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੁਝ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਸੰਵਾਰੇ, ਸਾਹ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਹਾਂ ਦੀਦੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਵਾਲਾ ਐਲਬਮ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ।"

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੰਦਰ ਝਾਕਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਘੁੰਮੀਆਂ, ਚਾਰਪਾਈ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਰੁਕੀਆਂ, ਫਿਰ ਅਮਨਦੀਪ ਤੇ ਆਈਆਂ। "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਲਕਾ ਸ਼ੱਕ ਸੀ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਘਬਰਾਏ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹਾਰਮੋਨੀਅਮ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੰਗੀਤ ਵਾਲੇ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਸਨ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। "ਚਾਹ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਆ ਜਾਓ," ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਗਈ।

ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। "ਡਰ ਗਈ?" ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਹਰਮਨ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, "ਡਰ ਗਈ ਨਹੀਂ, ਮਰ ਗਈ ਸੀ ਮੈਂ ਤਾਂ! ਜੇ ਦੀਦੀ ਨੇ ਚੁੰਨੀ ਵੇਖ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ?" ਅਮਨਦੀਪ ਹੱਸਿਆ, ਉਸ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ। "ਪਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਨਾ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੜੀ ਚਲਾਕ ਨਿਕਲੀ, ਸਾਲੀ ਸਾਹਿਬਾ।"

ਨਾਸ਼ਤੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਪਰੌਂਠੇ ਪਰੋਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੀਦੀ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ। ਅਖੀਰ ਸਿਮਰਨ ਬੋਲੀ, "ਹਰਮਨ, ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਤੂੰ ਛੱਤ ਤੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਇੰਨੀ ਦੇਰ?" ਹਰਮਨ ਦਾ ਨਿਵਾਲਾ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਅਟਕ ਗਿਆ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸੰਭਾਲਿਆ, "ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਬਾਰੇ। ਹੈ ਨਾ ਹਰਮਨ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਸਨ। "ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਫੋਨ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਕਿਸ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਸੀ?" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਮਨਦੀਪ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਾਨ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ।"

ਮੇਜ਼ ਤੇ ਸੰਨਾਟਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਭਰਿਆ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕੋਈ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ। "ਉਹ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਹਰਮਨ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਦੀਦੀ ਇੰਨੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਅਮਨਦੀਪ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਾਂਗ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਰੰਟ ਦੌੜ ਗਿਆ।

ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਭਾਂਡੇ ਸਮੇਟ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਅਮਨਦੀਪ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਮਰ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। "ਜੀਜਾ ਜੀ!" ਹਰਮਨ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ!" ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦਿੱਤਾ, "ਆਉਣ ਦੇ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਡਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਸਾਲੀ ਸਾਹਿਬਾ।" ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।

"ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦੱਸੋ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਰੋਕਿਆ, "ਉਹ ਫੋਨ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਕੌਣ ਸੀ? ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਜਾਨ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ?" ਅਮਨਦੀਪ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਕੁਝ ਚਮਕਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਹੱਸਿਆ। "ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਾਸੂਸ ਬਣ ਗਈ ਹੈਂ।" ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਰਫ਼ ਘੁਮਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲ ਗਈ।

ਅਮਨਦੀਪ ਦੇ ਹੱਥ ਹੁਣ ਹਰਮਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ, ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਲਦਾ ਹੋਇਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ, "ਜੀਜਾ ਜੀ, ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ..." ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਕੱਟਿਆ, "ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਾਂ ਮਜ਼ਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬੇਸਬਰੀ ਸੀ।

ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਬਾਹਰ ਗੇਟ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਠੀਕ ਕੀਤੀ, ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਫਰਿੱਜ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਮਾਸੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਈ, "ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ! ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹੋ?" ਹਰਮਨ ਦਾ ਦਿਲ ਅਜੇ ਵੀ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮੀ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਹਰਮਨ ਛੱਤ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਣ ਗਈ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅਮਨਦੀਪ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਇਆ ਵੀ। "ਹੁਣ ਦੱਸੋ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਮੁੜੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਕੁੜੀ ਕੌਣ ਹੈ?" ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, "ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਤਾਂ ਹੈਂ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਜਾਨ।" ਹਰਮਨ ਮੁੜੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਹਵਸ ਦੋਵੇਂ ਸਨ। "ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕੱਲ੍ਹ ਮਿਲਦੇ ਆਂ।"

ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਬੜੀ ਜ਼ਿੱਦੀ ਹੈਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਲਈ, "ਜਵਾਬ ਦਿਓ ਪਹਿਲਾਂ।" ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਜਵਾਬ ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਆਂਗਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।" ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੇ ਚੂਤੜਾਂ ਤੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਪੈਂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਰਮ।

"ਛੱਤ ਤੇ ਨਹੀਂ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਸਟੋਰਰੂਮ ਵਿੱਚ ਚਲੋ। ਹੁਣੇ।" ਅਮਨਦੀਪ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕੀਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰੇ। ਸਟੋਰਰੂਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਹਰਮਨ ਅਮਨਦੀਪ ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡਦੀ ਹੋਈ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਏ।

ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਚੂਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੱਟਦਾ ਹੋਇਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, "ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਜੀਜਾ ਜੀ।" ਅਮਨਦੀਪ ਦਾ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਮਲਿਆ, ਫਿਰ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਮਨ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਤੂੰ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਹੈਂ, ਸਾਲੀ ਸਾਹਿਬਾ," ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਅਮਨਦੀਪ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾੜਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਘੁੱਟਣਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਟੋਪੇ ਨੂੰ ਚੱਟਦੀ ਹੋਈ। "ਬਸ, ਬਸ," ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।"

ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਚੀਖ਼ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਬਾ ਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗਹਿਰੇ।

ਮੇਜ਼ ਚਰਮਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਦੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ। "ਬੋਲ, ਕੌਣ ਹੈ ਤੇਰਾ ਜੀਜਾ?" ਉਸਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ। "ਤੁਸੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਮਜ਼ੇ ਦੇ ਮਾਰੇ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅਮਨਦੀਪ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ।

ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਹਰਮਨ ਦੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਝੜਿਆ, ਗਰਮ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ, ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ। "ਹੁਣ ਦੱਸੋਗੇ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ, "ਰਾਤ ਨੂੰ। ਵਾਅਦਾ।" ਉਹ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਫ਼ਲ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਲਾਲ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਮਨਦੀਪ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਤੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਹਰਮਨ ਕੋਲ ਆਈ, "ਤੂੰ ਤਾਂ ਅੱਜ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ।" ਹਰਮਨ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੀ ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦਾ ਵਹਿਮ ਸੀ?

ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਮਨਦੀਪ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫੋਨ ਤੇ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਬਹਾਨੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਲੈ ਕੇ। ਅਮਨਦੀਪ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਫੋਨ ਮੰਜੇ ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ। ਸਕਰੀਨ ਜਗਮਗਾਈ, ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਭੇਜਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ, ਮੀਰਾ। ਮੈਸੇਜ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਮਿਲਦੇ ਆਂ, ਉਸੇ ਜਗ੍ਹਾ। ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਾਨ।"

ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਗਿਲਾਸ ਛੁੱਟਦੇ ਛੁੱਟਦੇ ਬਚਿਆ। ਮੀਰਾ। ਤਾਂ ਇਹ ਸੀ ਉਹ ਨਾਮ। ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਫੋਨ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਿੱਥੇ ਸੀ। ਅਮਨਦੀਪ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, "ਹਰਮਨ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਗਿਲਾਸ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, "ਪਾਣੀ ਲਿਆਈ ਸੀ, ਜੀਜਾ ਜੀ।" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੌਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। "ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, "ਮੀਰਾ ਕੌਣ ਹੈ?"

ਅਮਨਦੀਪ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। "ਤੂੰ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਫੋਨ ਵੇਖਿਆ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। "ਉਹ ਮੇਰੀ ਦੂਰ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ," ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। "ਭੈਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, "ਹਰਮਨ, ਤੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਰਹੀ ਹੈਂ।" ਪਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਥ ਛੁਡਾ ਲਿਆ।

"ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ, "ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿਆਂਗੀ। ਸਟੋਰਰੂਮ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵੀ।" ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, "ਤੂੰ ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗੀ।" ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਕ ਲੰਮਾ, ਗਹਿਰਾ ਚੁੰਮਣ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਅਮਨਦੀਪ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਈਆਂ। ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਹਵਸ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਉਬਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹੀ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੈਂ, ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਹਰਮਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਮੀਰਾ, ਮੀਰਾ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉਹ ਧੱਕਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਗੋਂ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਅਮਨਦੀਪ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਚਮਕ ਸੀ। "ਬੋਲ, ਤੂੰ ਕਿਸਦੀ ਹੈਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਤੇਰੀ, ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਚੀਖ਼ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਝੜ ਗਈ। ਇਸ ਵਾਰ ਅਮਨਦੀਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚੇ ਹੋਏ।

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਅਮਨਦੀਪ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟੀ ਸੀ। "ਹੁਣ ਤਾਂ ਦੱਸ ਦਿਓ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਛੱਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, "ਮੀਰਾ, ਮੀਰਾ ਮੇਰੀ ਚਾਚੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਦੀ ਦੋਸਤ। ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਸੀ? ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਉਸੇ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿਲਣਾ?" ਅਮਨਦੀਪ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਸੁਣੋ, ਮੀਰਾ ਭੂਆ ਕੱਲ੍ਹ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਮਨਦੀਪ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਏਅਰਪੋਰਟ ਤੋਂ ਲੈ ਆਉਣਾ।" ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚਮਚਾ ਛੁੱਟ ਗਿਆ। ਮੀਰਾ ਭੂਆ। ਤਾਂ ਮੀਰਾ ਭੂਆ ਸੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੈਂਬਰ। ਫਿਰ ਉਹ ਜਾਨ ਵਾਲੇ ਮੈਸੇਜ? ਹਰਮਨ ਨੇ ਅਮਨਦੀਪ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਫ਼ੈਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਡਰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਸੱਚਾ ਡਰ।

"ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਕੁਝ ਨਹੀਂ," ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਬਸ, ਬਸ ਐਵੇਂ ਹੀ।" ਪਰ ਹਰਮਨ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਜੇ ਮੀਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਭੂਆ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਅਮਨਦੀਪ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਕਿਉਂ ਉੱਡਦਾ? ਜੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਸਤ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਨ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦਾ? ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਵਾਲ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਉਸੇ ਜਗ੍ਹਾ ਕਿਉਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ?

ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਭਰਿਆ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਅਮਨਦੀਪ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇਗੀ। ਉਹ ਵੇਖੇਗੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸੇ ਜਗ੍ਹਾ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੇਗੀ। ਅਮਨਦੀਪ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਖੇਡ ਹੁਣ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਅਗਲਾ ਭਾਗ ਜਲਦ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ...