ਪੰਜਾਬੀ ਲਵ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਕਣਕ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਇਕਰਾਰ

ਰੱਜੋ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕਣਕ ਦੇ ਨਰਮ ਸਿੱਟੇ ਚਰਮਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਾਢੇ ਚਾਰ ਵਜੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਅਸਮਾਨ ਹਲਕਾ ਗੁਲਾਬੀ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਚਿਹਰੇ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਰੱਜੋ ਦੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਲਵ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਉਸੇ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਡੈਵੀ ਨੂੰ ਖੇਤ ਵਾਲੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਡੈਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੋਠੇ ਦੇ ਬੂਹੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੀ ਜੈਕਟ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਟਾਰਚ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ਜੋ ਰੱਜੋ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਾਲਜ ਦੇ ਗੇਟ ਕੋਲ ਵੇਖੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹੇ ਰੱਜੋ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਕੋਠੇ ਅੰਦਰ ਪਰਾਲੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਮੰਜੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਡੈਵੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਚਾਦਰ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਡੈਵੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਚੁੰਨੀ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਡੈਵੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।

"ਤੂੰ ਆ ਗਈ," ਡੈਵੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸੀ ਤੂੰ ਡਰ ਜਾਵੇਂਗੀ।"

"ਡਰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ," ਰੱਜੋ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਚਾਅ ਡਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।"

ਡੈਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਠੰਢੇ ਸਨ ਪਰ ਰੱਜੋ ਦੇ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ। ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕੋਠੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕਣਕ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਸਰਸਰਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਰ ਕਿਤੇ ਕੁੱਕੜ ਬਾਂਗ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਰੱਜੋ ਤੇਈ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਡੈਵੀ ਪੱਚੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮੋਬਾਈਲਾਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਜੋ ਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ ਸਨ।

ਪਰ ਰੱਜੋ ਦੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕੈਨੇਡਾ ਰਹਿੰਦੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਤੈਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਹਰ ਰਾਤ ਰੁਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਡੈਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿਓ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਰੱਜੋ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਓ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।

"ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ," ਰੱਜੋ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ।

"ਕੀ?" ਡੈਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਾਲੇ ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਗਨ ਦੇਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਕੁਝ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਰੱਜੋ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।

ਡੈਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਰੱਜੋ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਹੈਂ।"

ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਡੈਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਪਲ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਮਟ ਆਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਪਰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਡੈਵੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਫਿਸਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਡੈਵੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਰੱਜੋ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ।

ਰੱਜੋ ਨੇ ਡੈਵੀ ਦੀ ਜੈਕਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਡੈਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰ। ਅੱਜ ਦੀ ਸਵੇਰ ਸਾਡੀ ਹੈ।"

ਉਸ ਨੇ ਰੱਜੋ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਤਾਰੀ। ਰੱਜੋ ਦੇ ਲੰਬੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖਿੱਲਰ ਗਏ। ਡੈਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ।

ਰੱਜੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਝੁਰਝੁਰੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਡੈਵੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਫਿਰੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ।

ਡੈਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ। ਰੱਜੋ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਡੈਵੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚਮਕ ਆ ਗਈ ਜੋ ਰੱਜੋ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਸੀ।

"ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਰੱਜੋ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਰੱਜੋ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਛਾਤੀ ਅੱਗੇ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਡੈਵੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਹਟਾਈਆਂ। "ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਾਹਦੀ ਸ਼ਰਮ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ।"

ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਰੱਜੋ ਦੇ ਗੋਲ ਮਟੋਲ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਡੈਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਝੁਕ ਕੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਰੱਜੋ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ।

"ਡੈਵੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਹੌਲੀ।"

ਡੈਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਰੱਜੋ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਡੈਵੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲਏ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਮਜ਼ਾ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਡੈਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਣ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡੈਵੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਰੱਜੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ।

ਡੈਵੀ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਰੱਜੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਛੂਹੀਆਂ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕ ਗਈ।

"ਉਫ਼," ਰੱਜੋ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?"

"ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਡੈਵੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਰੱਜੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅੰਦਰ ਪਾਈ। ਰੱਜੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਡੈਵੀ ਨੇ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਦੰਦਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬ ਲਏ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਫਿਰ ਡੈਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਰੱਜੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ। ਰੱਜੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਡੈਵੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ।

ਡੈਵੀ ਦੀ ਜੀਭ ਰੱਜੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਚੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗੀ।

"ਮੈਂ ਖੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।

ਡੈਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਦਰ ਠੰਢੀ ਸੀ ਪਰ ਰੱਜੋ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਡੈਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਜਾਮਾ ਉਤਾਰਿਆ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।

ਡੈਵੀ ਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ। ਰੱਜੋ ਨੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਦਾ ਲੰਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਡਰ ਅਤੇ ਚਾਅ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।

"ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਡੈਵੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰ ਨਾ। ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਕਰਾਂਗਾ।"

ਉਹ ਰੱਜੋ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਰੱਜੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਡੈਵੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। ਲੰਨ ਦਾ ਸਿਰਾ ਰੱਜੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।

ਰੱਜੋ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਦਰਦ ਭਰੀ ਚੀਖ਼ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਡੈਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਸ਼ਾਂਤ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਦਰਦ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।"

ਡੈਵੀ ਨੇ ਹੋਰ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੱਜੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦਾ ਗਿਆ। ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਡੈਵੀ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੌੜੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਡੈਵੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੱਜੋ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੇ। "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਰੱਜੋ।"

"ਮੈਂ ਵੀ," ਰੱਜੋ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਫਿਰ ਡੈਵੀ ਨੇ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ। ਰੱਜੋ ਦਾ ਦਰਦ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘਟਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਡੈਵੀ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ।

ਡੈਵੀ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਕੋਠੇ ਅੰਦਰ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਮੰਜੀ ਦੇ ਚਰਮਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਡੈਵੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।

"ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਡੈਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰੱਜੋ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਡੈਵੀ ਦੇ ਲੰਨ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਫਿਰ ਡੈਵੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਪਲਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਰੱਜੋ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਡੈਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਰੱਜੋ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਡੈਵੀ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਚੋਦ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੈਂ," ਡੈਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ।"

"ਹਾਂ," ਰੱਜੋ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ।"

ਡੈਵੀ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਫਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰ ਉੱਠੀ।

"ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਚੀਕਿਆ।

ਉਸੇ ਪਲ ਰੱਜੋ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਦੱਬ ਲਿਆ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਔਰਗੈਜ਼ਮ ਸੀ।

ਡੈਵੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਾਲ ਡੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਗਰਮ ਚਿੱਟਾ ਪਾਣੀ ਰੱਜੋ ਦੀ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਵਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਹੁਣ ਹੌਲੀ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਡੈਵੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਰੱਜੋ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈ। ਦੋਹੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਬਾਹਰ ਸੂਰਜ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਣਕ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਮੈਂ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ," ਡੈਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਾਂਗਾ।"

ਰੱਜੋ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਮੰਨੇ ਤਾਂ?"

"ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਭੱਜ ਜਾਵਾਂਗੇ," ਡੈਵੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਉਹ ਮੰਨ ਜਾਣਗੇ। ਮੇਰੀ ਦੁਕਾਨ ਚੰਗੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦੇਵਾਂਗਾ।"

ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੋਠੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਡੈਵੀ ਬੂਹੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।

ਰੱਜੋ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੀ ਸੀ।