ਪੰਜਾਬੀ ਮੁੰਡਾ ਕੁੜੀ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ

ਮੇਲੇ ਦੀ ਰੌਲੀ ਵਿੱਚ ਡੀਜੇ ਦਾ ਗਾਣਾ ਅਚਾਨਕ ਇੰਨਾ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫੋਨ ਲਗਭਗ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਮੁੰਡਾ ਕੁੜੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਪਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਲਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੈਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਬਣਾ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰਫ ਮੇਲੇ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਲਈ ਆਈ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਛੇੜਛਾੜ ਸੁਣਨ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਗੁੱਸਾ ਠੰਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਕੱਪ ਲੈ ਲਿਆ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅੱਠਾਈ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਟਰੈਕਟਰਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਸੰਭਾਲਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਪੱਚੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਲੇ ਲਈ ਪਿੰਡ ਆਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਲਾਬੀ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਸੀ।

ਦੋਵੇਂ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਝੂਲਿਆਂ ਕੋਲ, ਫਿਰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਕੋਲ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲੇਬੀ ਖਵਾਈ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਚਾਸ਼ਨੀ ਲੱਗੀ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪੂੰਝ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦਾ ਛੋਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੇਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸਿਰਫ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਜਗੀਆਂ ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖੇਤ ਵਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰ ਜਤਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਲਹਿਜੇ ਤੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਈ। ਖੇਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਦੂਰੋਂ ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਪਿੱਛੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਾਹਤ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਖੇਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੋਢਾ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੀਭਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਗਈਆਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋਣ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਲਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰੌਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਇਸ ਲਈ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤੁਰੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੀਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਬਿਸਤਰਾ ਸਾਫ ਸੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸੂਟ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਪੱਟਾ, ਫਿਰ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਏ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਛੇੜਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਹ ਗਰਮ ਤੇ ਸਖਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਲੱਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੱਟੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਸਕੀਆਂ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਦ ਤੇ ਸੁੱਖ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਦਾ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸਿਸਕੀ ਲਈ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਚੂਸਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਹ ਫੁੱਲ ਗਏ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟਾ ਕੇ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਚੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਰੁਕੋ ਨਾ।

ਜਦੋਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਝੜਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਗਈਆਂ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਰੁਕੇ ਬਿਨਾਂ ਧੱਕੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਗੰਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਝੜਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਧੱਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ, ਸਾਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਠੀਕ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਰਾਤ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਲਾ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਕਹਾਣੀ ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਮਿਲੇ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਸਮਝ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਖੇਤ ਵੱਲ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਚੁੰਮੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।

ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਫੁੱਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਚਾਹਤ ਫਿਰ ਜਾਗ ਪਈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਸਖਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਿਛੀ ਚਾਦਰ ਤੇ ਲੇਟ ਗਏ, ਆਸਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਪਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਘਾਹ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠ ਚੁਦਾਈ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਨਵਾਂ ਸੀ, ਡਰ ਤੇ ਮਜ਼ਾ ਇਕੱਠਾ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਦੂਰੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਰੁਕ ਗਏ, ਫਿਰ ਹੱਸ ਕੇ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾਈ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜੇ, ਚੀਕਾਂ ਦੱਬ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੱਤ ਤੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਛੱਤ ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਛੱਤ ਤੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਸੀ, ਹੇਠਾਂ ਮੇਲੇ ਦਾ ਰੌਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਉੱਪਰ ਸਿਰਫ ਦੋਵੇਂ ਸਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਸਿਸਕੀਆਂ ਲਈਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੁੱਕ ਲਈਆਂ।

ਛੱਤ ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਚੁੰਮੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੱਟਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਮੇਲੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਰਾਤ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਝੜੇ ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਛੱਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਹੇਠਾਂ ਮੇਲੇ ਦੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਟਿਮਟਿਮਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਅਗਲੇ ਮੇਲੇ ਤੱਕ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਲਾ ਹਰ ਸਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲਿਖੀ ਜਾਵੇਗੀ।

ਮੇਲੇ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੁਧਿਆਣੇ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੱਕ ਛੱਡਿਆ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਸਨ, ਹੱਥ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਹਫਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗੀ, ਫੋਟੋਆਂ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇਗਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕਮਰਾ, ਖੇਤ ਤੇ ਛੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਗੇ।

ਟਰੇਨ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਚਮਕ ਦੋਵੇਂ ਸਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਹਰ ਰਾਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਕੋਈ ਦੂਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਟਰੇਨ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਹੱਥ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮੇਲੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ।