ਪੰਜਾਬੀ ਅਡਲਟ ਸਟੋਰੀ: ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਡਾਇਲ ਹੋਇਆ ਨੰਬਰ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਅਡਲਟ ਸਟੋਰੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਜਿਸ ਨੇ ਗਲਤ ਨੰਬਰ ਡਾਇਲ ਕੀਤਾ ਸੀ ਪਰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਾਢੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ ਸਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਸਰਦੀ ਦੀ ਧੁੰਦ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਮੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਟਰੱਕ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।

ਉਸ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤ ਦਾ ਨੰਬਰ ਡਾਇਲ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਅੰਕ ਗਲਤ ਦੱਬ ਗਿਆ। ਟ੍ਰੀਂਨ ਟ੍ਰੀਂਨ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਗਹਿਰੀ, ਨੀਂਦੜੀ ਜਿਹੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਹੈਲੋ, ਕੌਣ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਕੱਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦੋਸਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਮੈਂ ਸੁਖਮਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਕਾਵਟ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਥਕਾਵਟ ਜੋ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੈਂ ਗਲਤ ਨੰਬਰ ਮਿਲਾ ਲਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫ਼ੋਨ ਦੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਬਟਨ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਸੀ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਨਹੀਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਘਰ ਖਾਲੀ ਹੈ। ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਰਿਸੈਪਸ਼ਨਿਸਟ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਨਾਈਟ ਸ਼ਿਫਟ। ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਲੌਬੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਲੱਭਦਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਦੂਜੀ ਰਾਤ ਇੱਕ ਘੰਟਾ। ਤੀਜੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕੀਤਾ, ਸੋਚਿਆ ਸਮਝਿਆ ਨੰਬਰ, ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।

ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਚੌਥੀ ਰਾਤ ਕਿਹਾ, ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਕਰਕੇ। ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਪਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਜਵਾਬ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਹ ਵਾਲੀ ਜੋ ਮਰਦ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।

ਲੇਟੀ ਹਾਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਾਹ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਬਿਸਤਰ ਵਿੱਚ। ਇਕੱਲੀ। ਤੁਸੀਂ।

ਬੈਠਾ ਹਾਂ। ਲੌਬੀ ਵਿੱਚ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਕ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਪਹਿਨਿਆ ਹੈ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਸੂਟ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਕੰਬਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਫ਼ੋਨ ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਰੱਖਿਆ।

ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਹੋਰ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਹ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ।

ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਨੰਗੀ ਹਾਂ। ਅੱਧੀ ਨੰਗੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵੌਇਸ ਨੋਟ। ਫ਼ੋਨ ਸੈਕਸ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ, ਕਿੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਸੁਖਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰਦਾ।

ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਾਂਗਾ ਪਹਿਲਾਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ। ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੀ ਗਰਦਨ। ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਮੰਮੇ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਵਾਂਗਾ, ਦੱਬਾਂਗਾ, ਚੂਸਾਂਗਾ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮੰਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਰੋੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹੋਰ ਦੱਸੋ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ।

ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਚੀਕੋਗੇ। ਮੈਂ ਰੁਕਾਂਗਾ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਝੜ ਜਾਂਦੇ।

ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਐਸਾ ਕੰਬਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਦਸਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ। ਸੱਚ ਵਿੱਚ। ਮੇਰੀ ਨਾਈਟ ਸ਼ਿਫਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਕਮਰਾ ਖਾਲੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆ ਜਾਓ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਗਲਤ ਸੀ। ਇਹ ਖਤਰਨਾਕ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਵਾਂਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਰਾਤ।

ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਾ ਸੂਟ ਪਹਿਨਿਆ, ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਲ ਲਿਆ। ਧੁੰਦ ਇੰਨੀ ਸੰਘਣੀ ਸੀ ਕਿ ਸੜਕ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਟੋ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਟਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਗੇਟ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਉਹ ਲੌਬੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਲੰਬਾ। ਚੌੜੇ ਮੋਢੇ। ਦਾੜ੍ਹੀ ਹਲਕੀ ਵਧੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਥਕਾਵਟ ਸੀ ਜੋ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਸੁਣਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਮਕ ਵੀ ਸੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਗੋਡੇ ਕੰਬ ਗਏ। ਆਓ। ਕਮਰਾ ਤਿਆਰ ਹੈ।

ਕਮਰਾ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰਾ। ਬਿਸਤਰ ਚਿੱਟਾ। ਖਿੜਕੀ ਬੰਦ। ਹੀਟਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਾਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧੀ, ਉਸ ਦੇ ਕਾਲਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਹਰਕਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਭੁੱਖੇ, ਬੇਸਬਰੇ।

ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਰੇ, ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਦੱਬਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਤਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੰਗੀ ਹੋਈ, ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਚੁੰਮਿਆ, ਚੱਟਿਆ।

ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੜਤਾ। ਫਿਰ ਸਲਵਾਰ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾ ਅਤੇ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਹੀਟਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।

ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ। ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਜੀਭ ਫੇਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।

ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਦੱਬੋ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੱਬਿਆ, ਮਰੋੜਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਚੂਸਦਾ ਰਿਹਾ।

ਫਿਰ ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕੱਛੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ, ਲੰਮੀ ਚੱਟ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਬਾਹਰ ਆਈ, ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਝੁਕ ਗਈ। ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਨਾ ਰੁਕੀਂ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ।

ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਬਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਪਰ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈ।

ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਲੰਬਾ, ਮੋਟਾ, ਨਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਿਰਾ ਗਿੱਲਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ।

ਉਹ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਾ, ਚੂਸਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਫਿਰੀ।

ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਬੱਸ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਝੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਰਗੜਿਆ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਅੰਦਰ ਪਾਓ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹੁਣ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਇੰਚ ਇੰਚ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਤੰਗ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੁਕ ਗਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧੱਕਾ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੌਲੀ, ਗਹਿਰਾ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਗਏ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅੱਗ ਜਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਬਿਸਤਰ ਚਰਚਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਦੱਬਿਆ, ਨਿੱਪਲ ਮਰੋੜਿਆ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਦਦਾ ਰਿਹਾ।

ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਗੜੀ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੰਬਿਆ।

ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕੁੱਤੀ ਵਾਲੀ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਚਿੱਤੜ ਉੱਪਰ।

ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ।

ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਚਿੱਤੜਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ, ਕਮਰਾ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਹੋ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਹੋ।

ਹਾਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਤੁਹਾਡੀ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦੋ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ, ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿ ਬਿਸਤਰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਫਿਰ ਸੁੰਗੜਨ ਲੱਗੀ। ਤੀਜੀ ਵਾਰ। ਉਹ ਚੀਕੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸੁਖਮਨ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਧੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਆਖਰੀ ਬੂੰਦ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ।

ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਲੇਟੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਧੁੰਦ ਹੋਰ ਸੰਘਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਇਹ ਗਲਤ ਨੰਬਰ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਗਲਤੀ ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕੀਤੀ।

ਸੁਖਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਫਿਰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਿਓ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਸਹੀ ਨੰਬਰ ਡਾਇਲ ਕਰਿਓ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਨੰਬਰ ਸੇਵ ਕੀਤਾ, ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ, ਸਹੀ ਵਾਲਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜੀ।

ਰਾਤ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਜੋ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਫਿਰ ਤਣਨ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ। ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਰਹਾਂਗੀ।