ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਸਿਮਰਨ

ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ੁਬਾਨੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਾਂ ਸਿਮਰਨ, ਚੌਂਤੀ ਸਾਲ ਦੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਇੱਕ ਘਰੇਲੂ ਔਰਤ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਰਾਤ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ ਮੇਰਾ ਫ਼ੋਨ ਵਾਈਬ੍ਰੇਟ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਨੰਬਰ ਤੋਂ ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਆਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਈਅਰਫ਼ੋਨ ਲਾ ਕੇ ਪਲੇ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਉੱਠਿਆ। "ਸਿਮਰਨ? ਮੈਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਯਾਦ ਹੈ ਕਾਲਜ? ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ। ਮੇਰਾ ਕਾਲਜ ਦਾ ਕਰੱਸ਼। ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜਿਸ ਵੱਲ ਮੈਂ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਦੇਖਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਦੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ ਟਾਈਪ ਕੀਤਾ, "ਹਰਪ੍ਰੀਤ! ਤੂੰ? ਇੰਨੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ? ਨੰਬਰ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲਿਆ?" ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ, "ਫੇਸਬੁੱਕ ਤੋਂ। ਤੇਰੀ ਫੋਟੋ ਦੇਖੀ, ਉਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਹੈ।" ਮੈਂ ਬਿਸਤਰ ਵਿੱਚ ਲੇਟੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹੋਵਾਂ।

ਅਸੀਂ ਉਸ ਰਾਤ ਦੋ ਵਜੇ ਤੱਕ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਉਹ ਹੁਣ ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਲਾਕ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਇਕੱਲੀ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।" ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ, "ਹੱਸਣਾ ਤਾਂ ਆਦਤ ਹੈ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ।" ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗਹਿਰੀ ਸੀ, "ਸਿਮਰਨ, ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੇ ਫੰਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ। ਮਿਲੇਂਗੀ?"

ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ, "ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਸਿਰਫ਼ ਹਾਂ? ਇੰਨੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਂ?" ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਭੇਜਿਆ, "ਹਾਂ, ਹਾਂ, ਹਾਂ। ਤਿੰਨ ਵਾਰ। ਹੁਣ ਖੁਸ਼?" ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗੁਦਗੁਦੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਮੈਂ ਬਾਰ ਬਾਰ ਉਸ ਦੀ ਫੋਟੋ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਚੌਂਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਹੀ ਕੁੜੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ ਜੋ ਕਾਲਜ ਦੇ ਕੋਰੀਡੋਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਹਫ਼ਤਾ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਲੱਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਰੋਜ਼ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਮੈਸੇਜ ਭੇਜਦਾ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਇਰੀ, ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਤੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਸਿਮਰਨ।" ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਫੋਟੋ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ ਉਹੀ ਹਨ।" ਮੇਰੇ ਗੱਲ ਸੁर्ख ਹੋ ਗਏ। ਮੈਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਵਾਕਈ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਚਮਕ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਆਉਣਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਨਵਾਂ ਸੂਟ ਪਾਇਆ, ਵਾਲ ਬਣਾਏ, ਹਲਕਾ ਮੇਕਅੱਪ ਕੀਤਾ। ਸੱਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅੱਜ ਇੰਨੀ ਤਿਆਰੀ?" ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਕਾਲਜ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ, "ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਫੰਕਸ਼ਨ ਕੱਲ੍ਹ ਹੈ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ, "ਕਿੱਥੇ?" ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਤੂੰ ਦੱਸ। ਤੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ।"

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਸੱਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੈਸਟ ਰੂਮ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੌਂ ਵਜੇ ਆ ਜਾ। ਪਿੱਛਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ।" ਉਹ ਹੱਸਿਆ, "ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ?" ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਚੁੱਪਚਾਪ।" ਨੌਂ ਵਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਦਸਤਕ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਉਹ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ।

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਤ 'ਤੇ ਲੈ ਗਈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਰਾਤ ਠੰਡੀ ਸੀ, ਤਾਰੇ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਚਾਰਪਾਈ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਕਾਲਜ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ, ਅਧੂਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਿਮਰਨ, ਮੈਂ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਝੂਠ।" ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੱਚ।"

ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਮੈਂ ਹੱਥ ਖਿੱਚਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਫੜੀ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਨਾ ਖਿੱਚ। ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਖਿੱਚ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ।" ਮੈਂ ਹੱਸ ਪਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ। ਅਸੀਂ ਚਾਰਪਾਈ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਏ, ਤਾਰਿਆਂ ਹੇਠਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਫਿਰ ਕਿੱਥੇ?" ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉੱਠੀ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ।"

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੈਸਟ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਬੇਝਿਜਕ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਕਮੀਜ਼। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾ ਅਤੇ ਸਲਵਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਮੈਂ ਕਰਾਹ ਉੱਠੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰੀ। ਉਸ ਦਾ ਸੀਨਾ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੂਸਦੀ ਰਹੀ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਟੋਪੀ 'ਤੇ ਗੋਲ ਘੁਮਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜੀ ਕਰਾਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਉਸ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਫੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਛਲ ਪਈ।

ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਝੁਕਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਸੀ। ਮੈਂ ਚੀਖ਼ ਪਈ, ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਦਬਾ ਲਿਆ, ਸੱਸ ਅਗਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਚੱਟਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼। ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਝੜ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਰਿਹਾ।

ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਦੀ ਟੋਪੀ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਰਗੜੀ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਪਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰਦਾ ਗਿਆ, ਇੰਚ ਦਰ ਇੰਚ। ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰੁਕ ਕੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ।" ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਖਤਮ।"

ਉਸ ਨੇ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜੀ ਰੱਖੀ, ਮੇਰੇ ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ।" ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਬਿਸਤਰ ਹਿੱਲਦਾ। ਮੈਂ ਦੋ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ।

ਉਸ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਟਿਕਾ ਕੇ ਉੱਛਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜੀ। ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਵਜੇ ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਦੁਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਰਾਤ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਫੰਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਇਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਅੱਠ ਵਜੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੈਸਟ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਰਾਤ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਿਮਰਨ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ।" ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਝੂਠਾ ਹੈਂ।" ਉਹ ਹੱਸਿਆ, "ਝੂਠਾ ਸਹੀ, ਪਰ ਤੇਰਾ।"

ਤੀਜੀ ਸਵੇਰ, ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੱਸ ਅਜੇ ਸੁੱਤੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸੂਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਸੱਸ ਉੱਠ ਜਾਵੇਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੰਜ ਮਿੰਟ।" ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ।

ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਈ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਧੱਕੇ 'ਤੇ ਸੁੰਗੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਝੜ ਗਏ। ਮੈਂ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਚਾਹ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਉਹ ਹਫ਼ਤਾ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਫ਼ਤਾ ਸੀ। ਹਰ ਰਾਤ ਉਹ ਆਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੇ। ਕਦੇ ਛੱਤ 'ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਹੇਠਾਂ, ਕਦੇ ਗੈਸਟ ਰੂਮ ਦੇ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ, ਕਦੇ ਸਵੇਰੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਛਿਪੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮੈਂ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲੀ ਬੈਠੀ ਸੀ।

ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸੀਂ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਗੈਸਟ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ। ਸੱਸ ਗੁਆਂਢ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਵਿਦਾਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ, ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਰੋ ਨਾ। ਇਹ ਹਫ਼ਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਖੋਹ ਸਕਦਾ।" ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਝੜਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜੀ ਰੱਖਿਆ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਗੈਸਟ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤਾਂ ਬੈੱਡਸਾਈਡ ਟੇਬਲ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਘੜੀ ਪਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਉਹ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਘੜੀ ਚੁੱਕੀ, ਆਪਣੀ ਗੁੱਟ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੁੱਟ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਘੜੀ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਫ਼ਤਾ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ।