ਪੰਜਾਬੀ ਗੰਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਪਟਿਆਲੇ ਦੀ ਸ਼ਗੁਨ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗੁੱਟ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਖਾਲੀ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਬਾਹਰ ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸ਼ਗੁਨ ਦੀ ਰਸਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਾਹ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਗੰਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਗੁਨ ਨੇ ਦੋ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।

“ਤੁਸੀਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਏ ਹੋ?” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁੱਟ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।

“ਹਾਂ, ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ। “ਤਿੰਨ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਘੂਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ। ਹੁਣ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਲਈਏ।”

ਜਸਮੀਤ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਪਟਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਸਿਰਫ ਫੋਨ ਤੇ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਅਰਜੁਨ ਸਤਾਈ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਮ ਕੈਮਰਾ ਲੈ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।

“ਕੈਮਰਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

“ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਅਰਜੁਨ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। “ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕੋਈ ਫੋਟੋ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਣੀ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।”

“ਕੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ।

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਮ ਲੁਕਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦਬਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।”

ਜਸਮੀਤ ਹੱਸ ਪਈ। “ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ, ਦਿੱਲੀ ਵਾਲਿਓ।”

“ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੋ, ਪਟਿਆਲੇ ਵਾਲਿਓ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। “ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਮ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਇੰਨੇ ਨਰਮ ਕਿਉਂ ਹਨ।”

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਕਾਲਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਬਕਸਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ।

“ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੈ?” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਹਟਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।

“ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਤਾਂ ਕੁੰਡੀ ਲਗਾਈ ਹੈ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। “ਹੁਣ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।”

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ। ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਕਮੀਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰ ਰਹੇ ਸਨ।

“ਵਾਹ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ਗੁਨ ਦੀ ਰਾਤ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹੋ।”

“ਇਹ ਤਿਆਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। “ਪਰ ਹੁਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੋਇਆ।”

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ। “ਹੌਲੀ।।। ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ।”

“ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇਗਾ, ਢੋਲ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਹੈ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨੰਗੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਨੋਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ।

“ਅਰਜੁਨ।।।” ਉਸਨੇ ਸਰਗੋਸ਼ੀ ਕੀਤੀ। “ਇਹ ਬਹੁਤ ਗਲਤ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।”

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਕਸਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਉਸਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਸਲਵਾਰ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਨਮੀ ਨਾਲ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। “ਅੰਦਰ।।। ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ।।।” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਸਖਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਨੋਕ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ।

“ਬੱਸ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਕਸਿਆਂ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।

“ਆਹ।।। ਅਰਜੁਨ।।। ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ।।।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ।

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਗਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਧੀਰੇ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਬਕਸੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਡੱਬਾ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

“ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।।।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।।।”

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। “ਮੈਂ।।। ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ।।।” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ।

ਉਸਦੇ ਝੜਦੇ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ।

“ਇਹ ਜੋ ਹੋਇਆ।।।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। “ਇਹ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੈ ਨਾ?”

ਅਰਜੁਨ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। “ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।” ਉਸਨੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਡੱਬਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਪਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। “ਅੱਜ ਰਾਤ ਛੱਤ ਤੇ? ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸੌਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ?”

“ਅੱਜ ਰਾਤ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਪਰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ।”

ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਵਾਲ ਸੰਵਾਰੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਕਾਲਰ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਇਹ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਬਾਹਰ ਢੋਲ ਹੁਣ ਵੀ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਸਮੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਗੁਨ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਧੜਕਣ ਸੀ ਜੋ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਸੌਂ ਗਏ ਸਨ, ਜਸਮੀਤ ਚੁੱਪਚਾਪ ਛੱਤ ਤੇ ਗਈ। ਅਰਜੁਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ। ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਤ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੈਂਕੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।

“ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਏ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

“ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਨਾ, ਆਵਾਂਗੀ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਚੰਦ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਟੈਂਕੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਧੱਕੇ ਹੌਲੀ ਸਨ, ਡੂੰਘੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਨਰਮ ਆਹ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ, ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ।

ਛੱਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਇੱਕ ਨੰਬਰ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ। “ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿੱਜੀ ਨੰਬਰ ਹੈ। ਇਸ ਤੇ ਕੋਈ ਫੋਟੋ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਦਾ, ਕੋਈ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੰਬਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਨੰਬਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।

“ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤਾਂ?” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਡਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।

“ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। “ਅਸੀਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਾਂਗੇ। ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ।”

ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਘਰ ਜਾਗਿਆ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਲਾਈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੂਰਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਲੁਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਸਮੀਤ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਭਰਾ ਦੀ ਸ਼ਗੁਨ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵਾਂ?” ਪਰ ਅਸਲੀ ਜਵਾਬ ਸਿਰਫ ਉਹ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਦਿੱਲੀ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਸਮੀਤ ਉਸਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਗਈ। ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਬਾਅ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਇੱਕ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁਪਤ ਵਾਅਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

“ਹੁਣ?” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

“ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਲੀ ਵਾਪਸ ਜਾਓਗੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸੀ। “ਪਰ ਇਹ ਰਾਤ, ਇਹ ਸ਼ਗੁਨ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ।”

“ਨਾ ਮੈਂ ਭੁੱਲਾਂਗਾ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੇ। “ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਸਮੀਤ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।”