ਪੰਜਾਬੀ ਮੇਡ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਰਮਨ ਦੀ ਲੰਮੀ ਸ਼ਿਫਟ

"ਸਾਹਿਬ, ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਰਮਨ ਨੇ ਮੋਪ ਰੋਕ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਉਹੀ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਸਤਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਦੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਲੈਪਟਾਪ ਦੀ ਆੜ 'ਚ ਉਸਦੀਆਂ ਗੋਰੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਘੂਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਰੰਗੇ ਹੱਥੀਂ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਪੰਜਾਬੀ ਮੇਡ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਫ਼ਾ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਹੈ, ਉਮਰ ਬੱਤੀ ਸਾਲ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਇੱਕ ਤਿੰਨ ਕਮਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਫਲੈਟ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਘਰ ਬੈਠ ਕੇ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਚਾਰ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚ ਵਿਆਹ ਸੀ। ਰਮਨ, ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦੀ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਝਾੜੂ ਪੋਚਾ ਕਰਦੀ, ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਦੀ, ਕੱਪੜੇ ਧੋਂਦੀ, ਅਤੇ ਦਸ ਵਜੇ ਤੱਕ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

ਪਰ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, "ਸਾਹਿਬ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਰੁਕਾਂਗੀ। ਘਰ 'ਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਖਾਣਾ ਕੀ ਖਾਓਗੇ, ਮੈਂ ਬਣਾ ਦਿੰਨੀ ਹਾਂ।" ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਰੁਕਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਢਿੱਲਾ, ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਗਹਿਰੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਲੈਪਟਾਪ 'ਤੇ ਕੋਡ ਲਿਖਣ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਾਰ ਬਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ 'ਚ ਮੋਪ ਲਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਝੁਕਦੀ, ਉਸਦਾ ਕਮੀਜ਼ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ 'ਤੇ ਕੱਸ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਇੱਕ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਧਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਸਾਹਿਬ, ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਬੜੀ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅੱਜਕਲ੍ਹ।" ਉਸਨੇ ਮੋਪ ਨੂੰ ਡੋਲਚੀ 'ਚ ਡੁਬੋਇਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। "ਮੈਡਮ ਦੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਬਦਲ ਗਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।"

ਮੈਂ ਹੱਕਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ।" ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ, ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਬੇਫਿਕਰ ਹੱਸੀ, ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ ਸਾਹਿਬ, ਮਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹ ਲੈਨੀ ਹਾਂ।"

ਉਸਨੇ ਮੋਪ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। "ਚਲੋ, ਮੈਂ ਦਾਲ ਸਬਜ਼ੀ ਬਣਾ ਦਿੰਨੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰੋ।"

ਮੈਂ ਰਾਹਤ ਦੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਦਸ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਰਸੋਈ 'ਚੋਂ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਸਾਹਿਬ, ਫਰਿੱਜ 'ਚੋਂ ਧਨੀਆ ਫੜਾ ਦਿਓ।" ਮੈਂ ਉੱਠ ਕੇ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਫਰਿੱਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪਿਛਵਾੜਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲ, ਸਲਵਾਰ ਉਸਦੇ ਗੋਲ ਮੋਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕੱਸੀ ਹੋਈ।

ਮੈਂ ਧਨੀਆ ਫੜਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਟਕਰਾਏ, ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਇੱਕ ਸਾਫ ਸੱਦਾ ਸੀ।

"ਸਾਹਿਬ, ਤੁਸੀਂ ਕੰਬ ਕਿਉਂ ਰਹੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਕੋਈ ਸ਼ੇਰਨੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਚ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਪੈਂਟ 'ਚ ਤਣਨ ਲੱਗਾ।

ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਡਾਇਨਿੰਗ ਟੇਬਲ 'ਤੇ ਬੈਠੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਥਾਲੀ ਲਗਾ ਲਈ ਸੀ, ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਉਸਦਾ ਹੱਕ ਹੋਵੇ। "ਸਾਹਿਬ, ਚਾਰ ਦਿਨ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੋਣਾ।" ਉਸਨੇ ਰੋਟੀ ਤੋੜਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।

"ਮੈਡਮ ਤਾਂ ਵਿਆਹ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੇ ਸੜ ਰਹੇ ਹੋ।" ਮੈਂ ਹੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, "ਐਵੇਂ ਹੀ, ਕੰਮ 'ਚ ਦਿਨ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕਿਹਾ, "ਦਿਨ ਤਾਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਣਾ, ਪਰ ਰਾਤਾਂ। ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ ਸਾਹਿਬ।"

ਮੇਰੇ ਹੱਥ 'ਚੋਂ ਚਮਚਾ ਡਿੱਗਦੇ ਡਿੱਗਦੇ ਬਚਿਆ। ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਥਾਲੀਆਂ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹੇਂ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗੀ।

ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਗਰਮ, ਕਮੀਜ਼ 'ਚੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। "ਥੱਕੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ ਸਾਹਿਬ, ਮੋਢੇ ਬੜੇ ਅਕੜੇ ਹੋਏ ਨੇ।" ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਤੱਕ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।

"ਰਮਨ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" ਮੈਂ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਝੁਕੀ ਅਤੇ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, "ਕੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਾਹਿਬ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਸ ਤੁਹਾਡੇ ਮੋਢੇ ਦਬਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ 'ਚ ਜੋ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ।"

ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਦੀ ਲੋਅ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਚੱਬਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਮੈਂ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਜੰਮ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਸੋਫੇ ਦੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।

"ਦੇਖੋ ਸਾਹਿਬ, ਮੈਂ ਸਾਫ ਸਾਫ ਕਹਿੰਨੀ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪੱਟ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਗੋਡੇ ਦੇ ਉੱਪਰ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਘੂਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਸਗੋਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।"

ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪੱਟ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ। "ਮੇਰਾ ਘਰਵਾਲਾ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ, ਕੰਮ 'ਤੇ। ਮੈਂ ਵੀ ਇਨਸਾਨ ਹਾਂ ਸਾਹਿਬ।" ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਪੈਂਟ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾੜਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁੱਠੀ ਮਾਰਨ ਲੱਗੀ।

"ਹਾਏ ਸਾਹਿਬ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ।" ਉਹ ਬੋਲੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਭੁੱਖ ਸਾਫ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਸਿਰਾ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ 'ਚੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸੀਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਸ਼ਰਾਰਤ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਉਤਾਰ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ 'ਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਗਤੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ 'ਤੇ ਕੱਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀ, ਇੱਕ ਹਲਕੀ "ਪੌਪ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੁੜ ਗਈਆਂ।

"ਰਮਨ, ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਮੈਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਗਰਮ ਧਾਰਾਂ ਉਸਦੀ ਜੀਭ 'ਤੇ, ਉਸਦੇ ਗਲੇ 'ਚ। ਉਸਨੇ ਸਭ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਡੋਲ੍ਹੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਚੱਟ ਕੇ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉੱਠੀ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਪੂੰਝੇ, ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਖਾਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵਾਂ।" ਉਹ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ, ਆਪਣੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਮਟਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਸੁੰਨ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ।

ਪਰ ਇਹ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਰਸੋਈ 'ਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੰਕ 'ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ 'ਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ।

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ 'ਤੇ ਆ ਗਏ, ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਹਾਏ ਸਾਹਿਬ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਰੀ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾ ਦਿੱਤਾ।"

ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਗਿੱਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਗਹਿਰਾ, ਗਿੱਲਾ ਚੁੰਮਣ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸੁਆਦ ਚੱਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸੁਆਦ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚੋਂ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੋਈ ਬ੍ਰਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਗੋਲ, ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੰਗੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਭੂਰੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ।

ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ 'ਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਚ ਮਰੋੜਦਾ ਹੋਇਆ। ਰਮਨ ਦੀਆਂ ਸੀਸਕਾਰੀਆਂ ਰਸੋਈ 'ਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। "ਹਾਏ ਸਾਹਿਬ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।" ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।

ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਕੱਛੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ, ਗਿੱਲੀ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਸਿੰਕ ਫੜ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੀਕ ਨਾਲ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ।

ਉਹ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਅਜੇ ਭੁੱਖ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਦ ਸਿੰਕ 'ਤੇ ਝੁਕ ਗਈ, ਆਪਣਾ ਪਿਛਵਾੜਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਕਰਕੇ। "ਆਓ ਸਾਹਿਬ, ਹੁਣ ਅਸਲੀ ਕੰਮ ਕਰੋ।" ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੈਂਟ ਥੱਲੇ ਕੀਤਾ, ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ 'ਚ ਅੱਧਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਰਮਨ ਦੀ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸੀਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲੀ, "ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ।" ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਰਮ ਸੀ, ਕੱਸੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਚੁੰਘ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼।

ਰਸੋਈ 'ਚ ਸਿਰਫ ਸਾਡੀਆਂ ਸੀਸਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿਛਵਾੜੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ, "ਹੋਰ ਮਾਰੋ ਸਾਹਿਬ, ਹੋਰ।"

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ। ਮੇਰੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਗਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹਰ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ ਸਾਹਿਬ।" ਉਹ ਚੀਕੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ 'ਤੇ ਕੱਸ ਗਈ।

ਉਹ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਝੜਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਚਮਕ।

"ਬੈੱਡਰੂਮ 'ਚ ਚਲੋ ਸਾਹਿਬ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਹੀ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਰਸੋਈ ਦੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਸਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ।

ਬੈੱਡਰੂਮ 'ਚ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੈਠ ਗਈ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸੀਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲੀ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠਣ ਬੈਠਣ ਲੱਗੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ 'ਤੇ ਉਛਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਫੜ ਲਿਆ। "ਹਾਏ ਸਾਹਿਬ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ।" ਉਹ ਬੋਲੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਨਸ਼ਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ 'ਤੇ ਕੱਸਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਫਿਰ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਉਹ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੀਕ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ 'ਚ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਆਸਣ 'ਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਧੱਕੇ 'ਤੇ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹਾਏ ਸਾਹਿਬ, ਬਸ, ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।"

ਮੇਰੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਗਹਿਰੇ ਹੁੰਦੇ ਗਏ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ 'ਚ ਭਿੱਜਿਆ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਅੱਖਾਂ ਅੱਧੀਆਂ ਬੰਦ।

"ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ ਰਮਨ।" ਮੈਂ ਹਾਂਫਿਆ। "ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜੋ ਸਾਹਿਬ, ਅੰਦਰ ਹੀ।" ਉਹ ਚੀਕੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਲੰਮੀਆਂ ਗਰਮ ਧਾਰਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵਗਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਹ ਉੱਠੀ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਪਿਆ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।

ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜੀ, ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੀ, "ਸਾਹਿਬ, ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਹੋਰ ਲੰਮਾ ਰੁਕਾਂਗੀ। ਮੈਡਮ ਤਾਂ ਚਾਰ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਆਉਣਗੇ।" ਉਸਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੈਪਟਾਪ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਜ ਦਾ ਕੰਮ ਤਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।