ਪੰਜਾਬੀ ਸਹੇਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨ

ਮੈਂ ਘਰ ਵੜਿਆ ਤਾਂ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚੋਂ ਭਾਫ਼ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸ਼ੈਂਪੂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਨਵਦੀਪ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਹਫ਼ਤਾ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰਮ ਪੰਜਾਬੀ ਸਹੇਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਲੁਧਿਆਣਾ ਗਈ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਡਿਲਿਵਰੀ ਸੀ। ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, “ਰਾਜਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਨਵਦੀਪ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੋਸਟਲ ਵਿੱਚ ਰਿਪੇਅਰ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੀਂ।” ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਨਵਦੀਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਾਲਜ ਦੀ ਸਹੇਲੀ, ਨਰਸ, ਅੱਠਾਈ ਸਾਲ ਦੀ, ਤਿੱਖੇ ਨੈਣ-ਨਕਸ਼ ਵਾਲੀ।

ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਦਿਨ ਸਭ ਆਮ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ, ਟੀਵੀ ਵੇਖਦੇ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਿਮ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਬਾਥਰੂਮ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਨਵਦੀਪ ਸੀ, ਤੌਲੀਏ ਵਿੱਚ।

ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਮ ਗਏ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਗਿੱਲੇ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਲੁੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤੌਲੀਆ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ, ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ, ਸਭ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। “ਸੌਰੀ!” ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦਾ। “ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ,” ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਸੀ।

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਠੀਕ ਸੀ, ਡਿਲਿਵਰੀ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੇਲਾ ਸੀ। ਫੋਨ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਮੀਂਹ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੌਲੀਏ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਝਿੜਕਿਆ, ਪਰ ਦਿਲ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ।

ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਂ ਸੋਫੇ ਤੇ ਬੈਠਾ ਫਿਲਮ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਦੀਪ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਨੇੜੇ। ਉਸਨੇ ਨਾਈਟੀ ਪਾਈ ਸੀ, ਹਲਕੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਜੇ ਵੀ ਚਮੇਲੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। “ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਤੇਰਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੀਂ,” ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। “ਰੱਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।”

ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪੱਟ ਤੇ ਆ ਟਿਕਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਹਿਜ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਕਰੀਨ ਤੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਮੇਰੀ ਪੱਟ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੋਈ।

“ਨਵਦੀਪ...” ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਸੀ। “ਹੂੰ?” ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਭੋਲੇਪਣ ਨਾਲ। ਪਰ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਸਨੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ। “ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ,” ਮੈਂ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। “ਤਾਂ ਰੋਕ ਦੇ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੋਠ ਚੁੰਮ ਲਏ।

ਉਸਦਾ ਚੁੰਮਣ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਬੇਤਾਬ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਲੜੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਫਿਰੇ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੇ ਤੁਰੀਆਂ, ਉਹ ਕੰਬ ਗਈ।

ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਗੋਲ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਨਿਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦਬਾਈ। “ਹਾਂ... ਐਦਾਂ ਹੀ...” ਉਹ ਕਰਾਹੀ। ਮੀਂਹ ਖਿੜਕੀ ਤੇ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ, ਮੇਰੇ ਨਿਪਲ ਮਰੋੜੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕੀ, ਮੇਰੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾੜਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਮੈਂ ਸੋਫੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਢਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ। “ਨਵਦੀਪ... ਬੱਸ...” ਮੈਂ ਕਰਾਹਿਆ। ਉਹ ਰੁਕੀ, ਮੁਸਕਰਾਈ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਗਿੱਲਾਪਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਆਈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਕਰਾਹੇ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼।

ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਤੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਦਬਾਇਆ, ਨਿਪਲ ਚੂਸੇ। ਉਸਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਨਹੁੰ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਗਏ। “ਰਾਜਵੀਰ... ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ...”

ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਝੁਕੀ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਤੇ। “ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਦੇ ਤੈਨੂੰ ਐਦਾਂ ਕੀਤਾ?” ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਦੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੱਸੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਹਾਸੀ। “ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦੁੱਗਣੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਟੁੱਟੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਉਸਦੀ ਚੀਕ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ, ਸੋਫੇ ਤੇ ਪਾ ਲਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚੀਕੀ। ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੁੱਟਿਆ।

ਅਸੀਂ ਸੋਫੇ ਤੇ ਹੀ ਸੌਂ ਗਏ, ਨੰਗੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ। ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। “ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?” ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ। “ਸੁਪਨਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਚਾਹ ਕੌਣ ਬਣਾਉਂਦਾ?” ਉਸਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਅਸੀਂ ਆਮ ਵਾਂਗ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਲੱਤ ਮੇਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਮੇਰੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। “ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਬਣਾਵਾਂਗੀ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। “ਤੂੰ ਜਿਮ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਆ ਜਾਵੀਂ।” ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਇਹ ਸੱਦਾ ਸੀ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਿਮ ਤੋਂ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦਾਲ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਪਿੱਛੋਂ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦਬੋਚ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕੀਤਾ, “ਦਾਲ ਜਲ ਜਾਵੇਗੀ!” “ਜਲਣ ਦੇ,” ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਾ ਕੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਲੈਬ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।

ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਲਾਹ ਸੁੱਟੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ। ਮੈਂ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦਾ ਦਾਣਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਸਲੈਬ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਢਹਿ ਗਈ। “ਰਾਜਵੀਰ... ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ...” “ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ,” ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੀ ਛੁੱਟੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਉੱਠਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਸਲੈਬ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਲੈਬ ਤੇ ਹੀ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ, ਭਾਂਡੇ ਖੜਕ ਰਹੇ ਸਨ।

“ਹੌਲੀ... ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਫੋਨ ਆ ਜਾਵੇਗਾ...” ਉਹ ਬੋਲੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਨਹੁੰ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਧੱਸੇ ਹੋਏ ਸਨ। “ਆਉਣ ਦੇ,” ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ। ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਟੁੱਟੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੁੱਟਿਆ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਲੈਬ ਤੇ ਹੀ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਹਾਂਫਦੇ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ। ਦਾਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਲ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹੱਸ ਪਏ।

ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਸੀ। ਨਵਦੀਪ ਦਾ ਸਮਾਨ ਬੱਝ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸਵੇਰੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਸਟਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਪਰ ਕੋਈ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਭਾਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਮੇਰੇ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। “ਆਖਰੀ ਰਾਤ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। “ਆਖਰੀ ਨਹੀਂ,” ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਤੇ, ਉਹ ਘੋੜੀ ਬਣੀ। ਹਰ ਪੋਜ਼, ਹਰ ਤਰੀਕਾ। ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ।

ਇੱਕ ਵੇਲੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੋਈ, ਪਿੱਠ ਮੇਰੇ ਵੱਲ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਚੁੰਮੀ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ। ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। “ਇਹ ਰਾਤ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ,” ਉਹ ਬੋਲੀ। “ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ,” ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇਗੀ।

ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। “ਰਾਜਵੀਰ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂ?” “ਹੂੰ।” “ਮੈਂ ਇਹ ਹਫ਼ਤਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।” ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿਰਫ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਡਰਦੇ ਸੀ।

“ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਐਨਾ ਮਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ,” ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਹੋਏ। “ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ,” ਮੈਂ ਕਿਹਾ। “ਕਦੇ ਨਹੀਂ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। “ਇਹ ਸਾਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ।” ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬੀਆਂ।

ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਰੁਕੀ, ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। “ਰਾਜਵੀਰ...” ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਕੁਝ ਰੱਖਿਆ। ਇੱਕ ਚਾਬੀ। “ਹੋਸਟਲ ਦਾ ਕਮਰਾ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਮਰਾ ਨੰਬਰ ਸੱਤ। ਜਦੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਘਰ ਹੋਵੇ... ਤਾਂ ਵੀ।”

ਮੈਂ ਚਾਬੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭੀਚ ਲਈ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਮੇਰੇ ਗੱਲ ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਆਟੋ ਗਲੀ ਦੇ ਮੋੜ ਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਚਮੇਲੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ। ਮੈਂ ਚਾਬੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵੱਲ। ਇਹ ਹਫ਼ਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕਹਾਣੀ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਸੀ।