ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਡੇਰੀ ਫਾਰਮ ਦੀ ਮਲਕਿਨ

ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਾਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਰਦ ਦੇ ਹੱਥ ਔਰਤ ਦੇ ਬਦਨ 'ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਅੱਗ ਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੇਈ ਸਾਲ ਦੀ ਲਾੜੀ ਲਾਲ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਪਲੰਘ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਘੁੰਘਟ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਸੀ।

ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਗੱਲ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਝੁਕਾਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਸਿੱਧਾ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਡਰ ਨਾ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਆਂ... ਕੋਈ ਪਰਾਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਆਂ।" ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਔਰਤ ਦੇ ਬਦਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਬਲਦੇਵ ਦਾ ਸੀਨਾ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਸੀ ਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਦਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਉਸ ਰਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਦੇ ਸ਼ਰਮਾਈ ਨਹੀਂ। ਛੇ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਦੇਵ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪੈਣ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਅੱਗ ਉਸਦੇ ਬਦਨ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਬਲਦੀ ਸੀ, ਬਸ ਕੋਈ ਬੁਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਪਰ ਉਹ ਰਾਤ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਮੱਝ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਦੁੱਧ ਚੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥ ਥਣਾਂ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਸਧੇ ਹੋਏ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਚਾਚੇ ਦਾ ਮੁੰਡਾ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਤੋਂ ਆਇਆ ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰੀ ਮੁੰਡਾ ਜੋ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਪਿੰਡ ਰਹਿਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਝੁਕੇ ਬਦਨ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

"ਓਏ ਸ਼ਹਿਰੀ ਬਾਬੂ," ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਦੇਖੇ ਕਿਹਾ, "ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀ ਦੇਖਦੈਂ? ਅੰਦਰ ਆ, ਕੰਮ ਕਰ।" ਹਰਮਨ ਹੜਬੜਾ ਗਿਆ। "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਸ..." "ਬਸ ਬੁਸ ਛੱਡ," ਉਹ ਹੱਸੀ, "ਪਿੰਡ ਆਇਐਂ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਸਿੱਖ। ਇੱਥੇ ਮੁਫ਼ਤ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।"

ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਥਣ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਇੰਝ... ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਦਬਾ, ਫੇਰ ਖਿੱਚ।" ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮੋਢਾ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।

"ਹੱਥ ਕਿਉਂ ਕੰਬਦੈ ਤੇਰਾ?" ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। "ਨਹੀਂ... ਗਰਮੀ ਐ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਚੁਰਾਈਆਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਜਾਮੇ ਵੱਲ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਤੰਬੂ ਬਣਾਈ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। "ਗਰਮੀ ਤਾਂ ਹੈਗੀ ਐ," ਉਸਨੇ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਤੇਰੀ ਗਰਮੀ ਕਿਤੇ ਹੋਰੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਐ, ਮੁੰਡਿਆ।"

ਹਰਮਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉੱਠਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੁੱਟ ਫੜ ਲਈ। ਉਸਦੀ ਪਕੜ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਡੇਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਪਕੜ। "ਬੈਠ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਜ ਪਹਿਲਾ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਂਨੀ ਆਂ।" ਉਹ ਉੱਠੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤੂੜੀ ਵਾਲੇ ਕੋਠੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ।

ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਤੂੜੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪਰਾਲੀ ਦੇ ਗੱਠੇ ਲੱਗੇ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਧੜਕਨ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। "ਡਰਦੈਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਨਹੀਂ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ, ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਬੇਫ਼ਿਕਰ ਹਾਸੀ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਹਰਮਨ ਸਾਹ ਰੋਕੀ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਭਰਵੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ, ਭਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਉਮਰ ਨੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਸੀ। "ਦੇਖ ਲੈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ ਐਂ। ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਉਹੀ ਕਰੇਂਗਾ।"

ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। "ਹੌਲੀ... ਇੰਝ ਦਬਾ। ਹਾਂ, ਬਸ ਇੰਝ।" ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। "ਮੂੰਹ ਲਾ," ਉਸਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਦਾ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ। "ਹੌਲੀ ਚੂਸ... ਜੀਭ ਫੇਰ... ਹਾਂ, ਬਸ ਇੰਝ।" ਉਸਦੇ ਬਦਨ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉੱਠੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਸਿਰ ਦੂਜੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ। ਹਰਮਨ ਹੁਣ ਸਿੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਫੇਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਲਵਾਰ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਸਰਕ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। "ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।

"ਚੱਟ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀ। "ਅੰਦਰ... ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਪਾ... ਹਾਂ..." ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

"ਬਸ... ਬਸ ਇੰਝ... ਰੁਕੀਂ ਨਾ..." ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਬਦਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਵਗ ਤੁਰਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਹੀ ਝੜ ਗਈ।

ਹਰਮਨ ਹੱਕਾ ਬੱਕਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਉਸਦਾ ਰਸ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣਾ ਹੀ ਸਵਾਦ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੀ ਹੋਈ। "ਪਹਿਲਾ ਸਬਕ ਪੂਰਾ," ਉਸਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਔਰਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਤੂੰ। ਹੁਣ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲੈ, ਮੱਝਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਪਾਉਣਾ ਐ।"

ਦਿਨ ਭਰ ਹਰਮਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਆਮ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। "ਅੱਜ ਤੂੰ ਜਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਾਕੀ ਅਸੀਂ ਆਪ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ।" ਹਰਮਨ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਸਬਕ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਖੇਤ ਵਾਲੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਮੰਜਾ ਪਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕੰਧ 'ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਟੰਗਿਆ ਸੀ। "ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ," ਉਸਨੇ ਸਿੱਧਾ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੁੜਤਾ ਲਾਹਿਆ, ਫੇਰ ਪਜਾਮਾ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। "ਵਾਹ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਹਿਰੀ ਮੁੰਡਿਆਂ ਕੋਲ ਵੀ ਕੁਝ ਹੁੰਦੈ।" ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕ ਦੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਦੱਬੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ।

ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਫੇਰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। "ਬੀਬੀ... ਮੈਂ..." "ਚੁੱਪ," ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਹਟਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅਜੇ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਤਦ।"

ਉਸਨੇ ਫੇਰ ਮੂੰਹ ਲਾ ਲਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ। ਹਰਮਨ ਹੋਰ ਨਾ ਰੋਕ ਸਕਿਆ। "ਬਸ... ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲਾ..." ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਨਾ ਹਟਾਇਆ।

ਹਰਮਨ ਦਾ ਮਾਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟਿਆ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਗਾੜ੍ਹਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਰਾ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਪੂੰਝ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। "ਦੂਜਾ ਸਬਕ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਰਦ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ। ਹੁਣ ਤੀਜਾ ਸਬਕ... ਅਸਲੀ ਚੁਦਾਈ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਸੁੱਟੇ ਅਤੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ।

"ਆ," ਉਸਨੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਹਰਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਹੌਲੀ... ਅੰਦਰ ਪਾ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸਰਕ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। "ਹੁਣ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਹਾਂ... ਇੰਝ..." ਹਰਮਨ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੰਜਾ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਛਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।

"ਰੁਕ," ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਹਾਂਫਦਾ ਹੋਇਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫੇਰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਨੀਚੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। "ਦੇਖ," ਉਸਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਔਰਤ ਜਦੋਂ ਉੱਪਰ ਹੁੰਦੀ ਐ, ਤਦ ਅਸਲੀ ਮਜ਼ਾ ਆਉਂਦੈ।"

ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਆ ਗਏ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਫੜ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਅਤੇ ਬਦਨਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆਂ..." ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕੀ। ਉਸਨੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਬਦਨ ਅਕੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰਮਨ 'ਤੇ ਹੀ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ। ਹਰਮਨ ਵੀ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਛੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਫੇਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਹੈਂਡਪੰਪ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਧੋਤਾ। "ਚੱਲ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਦੁੱਧ ਚੋਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਜ਼ਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਚੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੋਟੀ ਬਣਾਈ। ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਵੇਲੇ ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਸਰਕਾਇਆ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ। "ਬੀਬੀ..." "ਖਾ ਲੈ," ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਚਾਹੀਦੀ ਐ।"

ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜਾ ਡਾਹਿਆ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਸਨ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਇੱਕ ਪਤਲੇ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੇ ਬਦਨ ਦੀ ਹਰ ਲਕੀਰ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। "ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ। ਤੂੰ ਬਸ ਲੇਟਿਆ ਰਹਿ।"

ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਆਪ ਲਾਹੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ। ਫੇਰ ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਝੁਕੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸਨ, ਫੇਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ 'ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਲਾਹ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਨੰਗੀ ਹੀ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਚਾਨਣੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਬਦਨ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। "ਦੇਖ ਮੈਨੂੰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ।"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਭੁੱਖ ਸੀ, ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਰਮਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ।

"ਹਾਂ... ਇੰਝ ਹੀ... ਤੂੰ ਸਿੱਖ ਗਿਐਂ..." ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਮੰਜਾ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਰਮਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਰਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਚਾਨਕ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਰੁਕੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਪਲਟਾ ਕੇ ਢਿੱਡ ਭਾਰ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। "ਹੁਣ ਪਿੱਛੋਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਵਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਟੇਕੇ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।

ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹੁਣ ਦੱਬੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਹਾਂ... ਫਾੜ ਦੇ ਮੈਨੂੰ..." ਉਸਨੇ ਚੀਕਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਬਦਨ ਅਕੜਨ ਲੱਗਾ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਆਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ..." ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗ ਤੁਰੀ। ਉਹ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੜੀ ਕਿ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੇ ਸਾਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਵੀ ਛੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਉਤਰ ਗਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਸੁਣੀ। "ਕੈਸਾ ਲੱਗਾ ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਹਰਮਨ ਹੱਸ ਪਿਆ। "ਬੀਬੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ... ਪਰ ਹੁਣ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਠੋਡੀ ਫੜ ਕੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ। "ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਪਏਗਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ... ਤੂੜੀ ਵਾਲੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ। ਚੌਥਾ ਸਬਕ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, "ਅਤੇ ਹਾਂ... ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਏਂਗਾ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰੀ ਮੁੰਡੇ ਕੀ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਨੇ।"