ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ 2026: ਬੁਟੀਕ ਵਾਲੀ

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਅਟਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਜਦੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਨੰਗੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਸੀ। ਸੂਟ ਦਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਫਿਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪਿੰਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫਿਸਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦਾ ਦਬਾਅ ਸੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਾ ਘੱਟ। ਇਹੀ ਉਹ ਪਲ ਸੀ ਜਿੱਥੋਂ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ 2026 ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਟਾਲ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਹਾ ਹਾ, ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਸ ਨੇ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕਾਂਪਦੇ ਹਨ ਪਿੰਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਹੱਸੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਛਿਪ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਛੂਹ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡ ਗਈ ਹੋਵੇ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਪਲ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਮਾਣਾ ਜਿਹਾ ਡਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਡਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਬੇਚੈਨੀ ਵੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੈਂਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤਲਾਕ ਨੂੰ ਦੋ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਕਦੋਂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹੱਥ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਫਿਸਲਿਆ ਸੀ।

ਉਸ ਦੀ ਬੁਟੀਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਲਹਿੰਗਿਆਂ ਤੇ ਸੂਟਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਕੈਂਚੀਆਂ ਦੀ ਕੱਚ ਕੱਚ, ਤੇ ਸਿਲਾਈ ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਟਕਟਕੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਕਮਾਲ ਦੇ ਸਿੱਖੜੇ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਕਾਰੀਗਰ ਸੀ।

ਪਰ ਉਸ ਇੱਕ ਛੂਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇੋਂ ਲੰਘਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ, ਪਰ ਜੁਆਨੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਦੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀਆਂ।

ਹਫ਼ਤੇ ਲੰਘ ਗਏ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਬਸ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਸੀ। ਮਈ ਦੀ ਗਰਮੀ ਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤੇ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ।

ਬੁਟੀਕ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਅੱਧਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਪੱਖੇ ਦੀ ਹਵਾ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਾਹਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਅਣਕਹੀ ਗੱਲ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕਟਿੰਗ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸੂਟ ਦੇ ਨਾਪ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਟਕ ਗਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਜ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੱਗ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਜਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।

ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਟਾਈਮ ਲੱਗੇਗਾ ਇਸ ਸੂਟ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੇਡ ਜਿਹੀ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਬਸ ਦਸ ਮਿੰਟ ਦੀਦੀ, ਫਿਰ ਡਿਲੀਵਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਦੀਦੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤਿਰਛੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਈ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਦੀਦੀ ਕਹਿਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕਹਿ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਾਪ ਦੀ ਫੀਤੀ ਫੜੀ ਹੋਈ।

ਜੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ। ਬਸ ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਇੰਨੀ ਨੇੜੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।

ਉਸ ਨੇ ਕਟਿੰਗ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਇੱਕ ਕੱਪੜਾ ਉਠਾਇਆ, ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਰਗੜਦੀ ਹੋਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਕੀ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਵਾਜ਼ ਨੀਵੀਂ ਕਰ ਕੇ। ਰੁਕ ਕਿਉਂ ਗਿਆ।

ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਮੁੰਡਾ ਸਭ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਸ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਝਿਜਕ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ਟਰ ਅੱਧਾ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਬਾਜ਼ਾਰ ਸੁੰਨਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਸਥਿਰ ਸਨ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁੰਡੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਕੁੰਡੀ ਦੀ ਖੜਕ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜੀ, ਤੇ ਉਹ ਠਠਕ ਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚਮਕ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਮਾਲਕਣ ਵਾਲਾ ਰੋਅਬ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਬਸ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੁੱਛਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਨਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਰਖ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮੈਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹਕਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਇੰਨੀ ਨੇੜੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਟਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਗਿੱਲੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਡਰ ਨਾ, ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਸੀ।

ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਸੀਸੇ ਵਾਂਗ ਉੱਤਰੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੇਚੈਨੀ ਫਿਰ ਜਾਗ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਉਸ ਦਿਨ ਦਿਖੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਸਵਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨਰਮ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਨ ਦੀ ਹਲਕੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਅਟਕੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਹੱਥ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ, ਪਤਾ ਹੈ ਨਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਝਿਜਕਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਹੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਰੰਟ ਦੌੜ ਗਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੜਕਨਾਂ ਇੱਕ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਪਿੱਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚੱਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਬੁਟੀਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਮਰਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਥਾਨ ਤੇ ਸਿਲੇ ਹੋਏ ਸੂਟ ਲਟਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਧੁੱਪ ਦੀ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ।

ਹੁਣ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਲੇ ਸਨ, ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ। ਬਾਹਰ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਜਵਾਬ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਨਾ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅੱਜ ਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਦੇ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀਆਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਤੱਕ।

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਪੱਟਾ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਫਿਸਲ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਕੁੜਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਇੱਕ ਥਾਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।

ਦੇਖ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੇ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੋਈ। ਅੱਜ ਸਭ ਤੇਰਾ ਹੈ। ਬਲਾਊਜ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਧੁੱਪ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਦਬਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਡਰ ਨਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।

ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਕੇ ਦੂਜੀ ਛਾਤੀ ਵੀ ਫੜ ਲਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਰੋੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਛੂਹ ਉੱਤੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਦੱਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਸੇ ਤਿਣਕੇ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਰਮ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਉਸ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਜ਼ਿੱਪ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੱਛੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਧੜਕਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਘੁੱਟੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਉਸ ਨੇ ਕਰਾਹਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਚੁੱਪ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਚੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਤੇ ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਚੱਟਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੋਈ।

ਬਸ, ਬਸ ਕਰ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਕਿਉਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਹਟੇ ਬਿਨਾਂ। ਮਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਬਹੁਤ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਸੇ ਲਈ। ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸੀ ਤੇ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਪੂੰਝਦੀ ਹੋਈ। ਅਜੇ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅਜੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਗਿੱਲੀ ਤੇ ਤਿਆਰ, ਉਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਟਕ ਗਈਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਛੂਹ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫਿਸਲੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਟਕਾ ਦੌੜ ਗਿਆ।

ਦੇਖ, ਕਿੰਨੀ ਗਿੱਲੀ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਚੱਟਦੀ ਹੋਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਧੱਕੀਆਂ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ।

ਹਾਂ, ਅੰਦਰ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਕਰਾਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲਿਆ।

ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਗੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਪਿਘਲ ਗਿਆ।

ਫਿਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਟਿੰਗ ਟੇਬਲ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਟੇਬਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਟੇਬਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲਾਪਣ ਵਿੱਚ ਰਗੜਦੀ ਹੋਈ। ਤਿਆਰ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਣੌਤੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਉਂਦੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਫਿਸਲਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਹਿੱਲ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਫੜ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੋੜਦਾ ਹੋਇਆ। ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਦਬਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰਾਅ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ।

ਪਸੀਨਾ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚਿਪਕ ਗਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਘੁਮਾਉਂਦੀ ਹੋਈ।

ਮੈਂ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਝੜ ਗਈ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੁੰ ਧੱਸਦੀ ਹੋਈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਰੁਕ ਨਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਾਹ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਭਰੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ। ਅਜੇ ਤੂੰ ਬਾਕੀ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗਿੱਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਪਿੱਠ ਭਾਰ ਲੇਟਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰ ਕੇ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਦੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੋਇਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਟੇਬਲ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਹਰ ਹਿੱਲ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਬਹੁਤ ਟਾਈਟ ਹੈ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸੀ, ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਕੇ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਥਪਥਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਪਿੱਠ ਭਾਰ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਹਿੰਮਤ ਸੀ, ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਗਈ। ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ ਕਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਫਿਰ ਅੰਦਰ। ਟੇਬਲ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਕੈਂਚੀਆਂ ਤੇ ਨਾਪ ਦੀ ਫੀਤੀ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਖੜਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗੀ।

ਹਾਂ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਫੜੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਦਾ ਸੀ।

ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਵਾਰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਉਹ ਰੋਕਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਠੰਢੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ। ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਰ ਧੱਕਾ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਚੀਕਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਚੋੜਦੀ ਹੋਈ।

ਮੈਂ ਵੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਨਾਲੋਂ ਡੂੰਘਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ।

ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਇਹ, ਇਹ ਸਹੀ ਸੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹੇਗਾ। ਸਮਝਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਨਹੀਂ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਚੰਗਾ ਮੁੰਡਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਹਲਕੀਆਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਟਰ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੁੰਡੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਬਾਹਰ ਧੁੱਪ ਅਜੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਉਹੀ ਸੁੰਨ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕਟਿੰਗ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਸੂਟ ਦੀ ਡਿਲੀਵਰੀ ਦਾ ਕੀ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਮ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਲਕਣ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਬਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਟਾਈਮ ਲੱਗੇਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗਾਹਕਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਲੱਤ ਉੱਤੇ ਲੱਤ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ।

ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਟਰ ਅੱਧਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿਰ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ ਜੋ ਉਹ ਲੁਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।