ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਪਿੰਡ ਦੀ ਚੋਰੀ

ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਵੇਖੀ, ਜਦੋਂ ਡੀਜ਼ਲ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਮਹਿਕ, ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਠੰਢੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦੇ ਪੰਪ ਦੀ ਘੜਘੜਾਹਟ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਗਏ। ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਉਸਦੀ ਕੁੜਤੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਲੁੜਕਦੀਆਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ ਬਾਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਚੌਂਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਅੱਠ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਅਮਰੀਕ ਦੁਬਈ ਵਿੱਚ ਟਰੱਕ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਖੇਤ, ਘਰ, ਬੱਚੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਲੋਕ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੁੱਖ ਜਾਗਦੀ ਸੀ ਜੋ ਅੱਠ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖੀ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਅਮਰੀਕ ਦਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਯਾਰ ਸੀ। ਸੈਂਤੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਚੌੜੇ ਮੋਢੇ, ਕਾਲੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋ ਲੋਹਾ ਮੋੜ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦਾ ਪੰਪ ਠੀਕ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੋ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬੰਦ ਪਿਆ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਥੈਲਾ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪੰਪ ਖੇਤ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕੋਠੜੀ ਦੇ ਅੰਦਰ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰ ਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਬਨਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੰਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਸੀਨਾ ਉਸਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੱਸੀ ਦਾ ਗਲਾਸ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਟਾਈਮ ਲੱਗੇਗਾ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਰਾਸ਼ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਪੰਪ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਬਸ ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ, ਭਾਬੀ। ਪਿਸਟਨ ਜਾਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਰੀਸ ਲੱਗਾ ਇੱਕ ਪੁਰਜ਼ਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤਿਲਕ ਗਈਆਂ। ਭਿੱਜੀ ਕੁੜਤੀ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਪਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੁਕ ਗਈ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹਟਾਈ। ਉਸਨੇ ਲੱਸੀ ਦਾ ਗਲਾਸ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਹਰਮਨ ਨੇ ਗਲਾਸ ਫੜਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈਆਂ। ਇੱਕ ਚਿਣਗਾਰੀ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਗਈ।

"ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ ਅੱਜ, ਭਾਬੀ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਗਲਾਸ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

"ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਗਏ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ," ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿੱਧੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ। "ਤੂੰ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਆਦਮੀ ਹੈਂ।"

ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਟਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਪੰਪ ਦੀ ਘੜਘੜਾਹਟ ਦੀ ਯਾਦ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਗਰੀਸ ਨਾਲ ਸਣੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਂਗਲ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ।

"ਭਾਬੀ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ..." ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਸੀ।

"ਚੁੱਪ," ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਨਹੀਂ।"

ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੀ ਬਨਿਆਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤਿਲਕ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਗਰਮ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹੋਏ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਿਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਭੁੱਖੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਹੇਠਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ।

ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਹੁਣ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸਲਦੇ ਹੋਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਗहरी ਸਾਹ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਧੱਕਦੇ ਹੋਏ। "ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਹਾਫ਼ਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। "ਇੰਝ ਹੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕੁੜਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ, ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਭੂਰੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਦੇ ਹੋਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ।

"ਚੂਸ, ਹਰਮਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੂਸ," ਉਹ ਬੋਲੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਸੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਤਿਲਕ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਪਜਾਮੇ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਗहरी ਗਰਜ ਕੱਢੀ।

"ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈਂ ਤੂੰ," ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ।

ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਸਿਰਾ ਗਿੱਲਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿੰਨਾ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਭੁੱਖਾ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਭਾਬੀ, ਮੈਂ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਉਸਨੇ ਹਾਫ਼ਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।

"ਅਜੇ ਨਹੀਂ," ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਹਟਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ। "ਅਜੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।" ਉਹ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣਾ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋਏ। ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਤਿਲਕ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਕੱਛੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ।

ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ ਅਤੇ ਪੰਪ ਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਠੰਢਾ ਲੋਹਾ ਉਸਦੀ ਗਰਮ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਲੱਗਾ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਦਾ ਹੋਇਆ।

"ਲੈ ਲੈ ਮੈਨੂੰ, ਹਰਮਨ," ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਚੂਤੜ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਧੱਕਦੇ ਹੋਏ। "ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ।"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਚੀਖ਼ ਰੋਕੀ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ। ਅੱਠ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਗहਰੇ।

ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ, ਚਮੜੀ ਦੀ ਥਪਥਪਾਹਟ ਅਤੇ ਪੰਪ ਦੇ ਪੁਰਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਖੜਖੜਾਹਟ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਕੰਧ ਉੱਤੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹਰਮਨ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਹਰਮਨ ਦੇ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ।

ਇਸ ਕੱਸਣ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੁੱਟ ਗਿਆ। ਦੋਹੇਂ ਹਾਫ਼ਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ।

ਪਰ ਰਾਤ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਪੰਪ ਕੱਲ੍ਹ ਠੀਕ ਕਰ ਲਈਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਭੁੱਖ ਸੀ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਖਾਣਾ ਖਾਏਂਗਾ।"

ਹਰਮਨ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋਹੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਫਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਬੱਚੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਾਹਰਲੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁੜਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਹੇਠਾਂ ਤਿਲਕਦੇ ਹੋਏ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਏ, ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ, ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਜੀਭ ਹੇਠਾਂ ਤਿਲਕਦੀ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ।

"ਆਹ," ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲ ਗਈ ਜਦੋਂ ਹਰਮਨ ਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਘੁਸੇੜਦੇ ਹੋਏ, ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਈਆਂ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਦੱਬਦੇ ਹੋਏ।

"ਹਾਂ, ਇੰਝ ਹੀ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟ, ਹਰਮਨ," ਉਹ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਬੋਲੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਇਆ, ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ। "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਭਾਬੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਧਸ ਗਿਆ।

ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਆਹਿਸਤਾ ਆਹਿਸਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਿਲੇ ਹੋਏ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਗहरा ਅਤੇ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

"ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈਂ, ਹਰਮਨ," ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਹੈਂ।"

"ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੈਂ," ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਮੰਜਾ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ। ਹੁਣ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਚਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਧਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਮਸਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚੂਤੜ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਮਾਰ ਮੈਨੂੰ, ਹਰਮਨ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ," ਉਹ ਚੀਕੀ। "ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾ ਦੇ।"

ਉਹ ਦੋਹੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੀਖ਼ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਗਈ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਗਰਜ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਗਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਰ।

ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਵਜੇ ਹਰਮਨ ਜਾਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਿਆ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਜਾਗ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਾਦਰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ। "ਪੰਪ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਹਰਮਨ ਹੱਸਿਆ। "ਪੰਪ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਭਾਬੀ।" ਉਹ ਇੱਕ ਕਦਮ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਚੁੰਮਿਆ। "ਪਰ ਤੇਰੀ ਪਿਆਸ, ਉਹ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਬੁਝਾਉਣ ਆਵਾਂਗਾ।"

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਆਪਣੇ ਗੱਲ੍ਹ ਨਾਲ ਲਾਇਆ। "ਵਾਅਦਾ ਕਰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਵਾਅਦਾ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤਸੱਲੀ ਵਾਲੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਦਰਦ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਹਰਮਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਏਗਾ।