ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਮੁਕ ਕਹਾਣੀ: ਗਲਤ ਨੰਬਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਮੈਸੇਜ

ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਵਟਸਐਪ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਨੰਬਰ ਤੋਂ ਆਏ ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਉਂਗਲੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਪਲੇ ਤੇ ਲੱਗ ਗਈ। ਇਹ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਮੁਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਗਲਤ ਨੰਬਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ।

"ਸੌਰੀ ਬੇਬੀ, ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸੀ... ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਮਰਦ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਪੀਕਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਹਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਭੁਵਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਤੇ ਦਿੱਲੀ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਉਸਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਗਲਤ ਨੰਬਰ ਤੇ ਮੈਸੇਜ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਮੈਸੇਜ ਡਿਲੀਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਂਗਲੀ ਵਧਾਈ, ਪਰ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੋਹਿਆ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੰਮ, ਕੰਮ, ਤੇ ਬਸ ਕੰਮ। ਉਸ ਰਾਤ, ਇਕੱਲੇ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣਿਆ। ਤੇ ਫਿਰ ਤੀਸਰੀ ਵਾਰ।

ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਜਵਾਬ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ, "ਗਲਤ ਨੰਬਰ ਹੈ ਜੀ। ਪਰ ਆਵਾਜ਼ ਚੰਗੀ ਹੈ।" ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਕੀ ਸੋਚੇਗਾ ਉਹ ਬੰਦਾ? ਪਰ ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਆਇਆ, ਇੱਕ ਹੱਸੇ ਵਾਲੀ ਇਮੋਜੀ ਨਾਲ, "ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਜੀ। ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਟਾਈਪਿੰਗ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਾਨਵ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਤੋਂ।"

ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਰਸਮੀ, ਫਿਰ ਦੋਸਤੀ, ਫਿਰ ਕੁਝ ਹੋਰ। ਮਾਨਵ ਵੌਇਸ ਓਵਰ ਆਰਟਿਸਟ ਸੀ, ਫਿਲਮਾਂ ਲਈ ਡਬਿੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੀ ਉਸਦਾ ਕਮਾਲ ਸੀ। ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੋਟੋ ਨਹੀਂ ਭੇਜੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀ। ਲੰਮੇ ਕੱਦ ਦਾ ਮੁੰਡਾ, ਹਲਕੀ ਦਾੜ੍ਹੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ।

ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਤੱਕ ਵੌਇਸ ਨੋਟ। ਮਾਨਵ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਸ਼ਾ ਹੈ?" ਹਰਲੀਨ ਹੱਸ ਪਈ, "ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ।" "ਸੱਚੀ," ਉਹ ਬੋਲਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਨਸ਼ਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ।"

ਹਰਲੀਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਾਥਰੂਮ ਗਈ, ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਥਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਚੰਗਿਆੜੀ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਜਾਗ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਭੇਜਿਆ, ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, "ਤੇ ਦੱਸੋ, ਨਸ਼ਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?"

ਮਾਨਵ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ, ਉਸਦੀ ਗਹਿਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, "ਤੁਹਾਡੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ..." ਉਹ ਰੁਕਿਆ, ਫਿਰ ਬੋਲਾ, "ਬਾਕੀ ਮੈਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।"

ਹਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਹਿੱਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ, ਮਾਨਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਨ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਹ ਝੜੀ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਲੈ ਕੇ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮਾਨਵ ਨੇ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ, "ਕੱਲ੍ਹ ਲੁਧਿਆਣਾ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਲਈ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਹੈ। ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੋਗੇ? ਕੌਫੀ ਲਈ?" ਹਰਲੀਨ ਦਾ ਦਿਲ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਇਹ ਗਲਤ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਗ ਗਈ ਸੀ। "ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ।

ਉਸਨੇ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸਲਵਾਰ ਕੱਢੀ, ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਨੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਬਣ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਸੀ।

ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਜੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਕੈਫੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ। ਮਾਨਵ ਫੋਟੋ ਤੋਂ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਾਲੀ ਕਮੀਜ਼, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਬਟਨ, ਤੇ ਉਹੀ ਗਹਿਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਲੀਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਛੋਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ। ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਪਰ ਦੋਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਮੇਰੇ ਹੋਟਲ ਚਲੋ," ਮਾਨਵ ਨੇ ਹਲਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। "ਬਸ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗੇ।" ਦੋਨੋਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਬਸ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਕੈਫੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਮਾਨਵ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ।

ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੀ ਮਾਨਵ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਏ, ਤੇ ਉਹ ਚੁੰਮਣ ਇੰਨਾ ਗਹਿਰਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਮਾਨਵ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ ਤਾਂ ਜੋ ਡਿੱਗ ਨਾ ਪਵੇ।

ਮਾਨਵ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ। ਉਸਨੇ ਹਰਲੀਨ ਦੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ। ਹਰ ਬਟਨ ਨਾਲ ਹਰਲੀਨ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਕੁੜਤੀ ਉੱਤਰੀ, ਤੇ ਮਾਨਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬਰਾ ਵਿੱਚ ਕੱਸੇ ਹੋਏ ਮੰਮੇ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਵੇਖੀ।

ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੀ, ਬਟਨ ਟੁੱਟ ਕੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗੇ। ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਏ। ਮਾਨਵ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਲੁੱਨ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਖਤ ਤੇ ਗਰਮ।

"ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੋ," ਮਾਨਵ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਘੁੰਮੀ, ਤੇ ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਮਾਨਵ ਨੇ ਉਸਦਾ ਬਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲੀ। ਮਾਨਵ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨਿੱਪਲ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਗੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਦਬਾਈ ਰੱਖਿਆ।

ਫਿਰ ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਮਾਨਵ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੱਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਵੱਡਾ, ਸਖਤ, ਤੇ ਨਸਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਮਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲੀ।

"ਹਰਲੀਨ... ਤੁਸੀਂ..." ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਿਆ। ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਦੇ ਲੁੱਨ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਚੱਟਿਆ। ਮਾਨਵ ਦਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।

ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਨਵ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। "ਬਸ... ਬਸ... ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਝੜਨਾ ਮੈਂ," ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਸੁਤਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਮਾਨਵ ਨੇ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਲਾਲ ਤੇ ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ। "ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ," ਉਹ ਬੋਲਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉੱਪਰੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ, ਲੰਮੇ ਸਟ੍ਰੋਕ। ਹਰਲੀਨ ਦੀ ਕਮਰ ਧਣੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਉੱਛਲ ਗਈ। "ਹਾਂ... ਐਵੇਂ ਹੀ... ਨਾ ਰੁਕੋ..." ਮਾਨਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਨਾਲ ਹੀ ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਹਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਨਵ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਾਨਵ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੜੀ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਮਾਨਵ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵਹਿ ਗਿਆ।

ਪਰ ਮਾਨਵ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਲੁੱਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਚੀਖ ਮਾਰੀ, ਦਰਦ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੱਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ।

ਮਾਨਵ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਧੀਮੇ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਬਿਸਤਰ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਹੋਰ..." ਹਰਲੀਨ ਚਿੱਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮਾਨਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਉਹ ਕੁੱਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਨਵ ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਦਬਾਏ, ਨਾਲ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਬਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ," ਮਾਨਵ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। "ਅੰਦਰ... ਅੰਦਰ ਹੀ..." ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਂ, ਅੰਦਰ ਹੀ..." ਮਾਨਵ ਨੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਅੰਦਰ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਦੋਨੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਦੋਨੋਂ ਇੰਝ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਮਾਨਵ ਨੇ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੇਰੀਆਂ, ਤੇ ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਬਾਹਰ ਸ਼ਾਮ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ।

ਮਾਨਵ ਨੇ ਫਿਰ ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੱਨ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਮਾਨਵ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੋਨੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਝੜ ਗਏ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਲਤ ਸੀ।" ਮਾਨਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਹੀ ਵੀ।" ਹਰਲੀਨ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲੋਂ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਫੋਨ ਚੱਕਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਲਤ ਨੰਬਰ ਵਾਲਾ ਚੈਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਲਿਖਿਆ, "ਸ਼ੁਕਰੀਆ, ਗਲਤ ਨੰਬਰ।"

ਮਾਨਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਫਿਰ ਮਿਲੋਗੇ?" ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖਿਆ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਜਗਮਗ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਮਾਨਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ। ਤੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਸਹੀ ਨੰਬਰ ਤੇ ਮੈਸੇਜ ਕਰਿਓ।" ਦੋਨੋਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਤੇ ਰਾਤ ਹੁਣ ਵੀ ਜਵਾਨ ਸੀ।