Sachi Punjabi Sex Kahani: Pind Di Raat Wali Chitthi

ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬੱਤੀ ਬੁਝਾਈ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਹੇਠੋਂ ਨਿਕਲੇ ਇੱਕ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਪਈ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਧਕ ਧਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਦੇ ਕਿਸੇ sachi punjabi sex kahani ਵਾਂਗ ਮੋੜ ਲਵੇਗੀ। ਉਸਨੇ ਬੱਤੀ ਫਿਰ ਜਲਾਈ ਅਤੇ ਕਾਗਜ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।

ਕਾਗਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਦਰ ਗੁਰਮੁਖੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਅੱਖਰ ਸਨ, ਹੱਥ ਦੀ ਲਿਖਾਈ ਸਾਫ਼ ਸੀ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ," ਪਹਿਲੀ ਸਤਰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਇਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਲਿਖਾਈ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਕੂਲ ਮਾਸਟਰ।

"ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਣਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਚਾਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਛੱਤ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਚੱਲਣਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਘੇਰਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਧੜਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਦੋ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ। ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੱਤੇ ਹੋ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁਜ਼ਰਿਆਂ, ਇੱਕ ਸੜਕ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ। ਚੌਂਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਦੂਜਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲੈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਤਾਈ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਮਾਸਟਰ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਉੱਪਰਲਾ ਕਮਰਾ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਲਿਆ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਚਿੱਠੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ। "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸਤਰ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਉਹ ਛੱਤ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਪਰਲੀ ਖਿੜਕੀ ਦਾ ਪਰਦਾ ਹਿੱਲਦਾ ਸੀ।

ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗਰਮੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧੜਕਣ ਸੀ।

ਰਾਤ ਭਰ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਚਿੱਠੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਗੀ। ਪਰ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਖਾਸ ਖਾਣਾ ਬਣਾਇਆ। ਸਰਸੋਂ ਦਾ ਸਾਗ, ਮੱਕੀ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਘਿਓ। ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਥੋੜ੍ਹੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੱਤ ਵੱਜੇ ਉਹ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ।

"ਮਨਪ੍ਰੀਤ," ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖਾ ਲੈ। ਇਕੱਲਾ ਉੱਪਰ ਕੀ ਕਰੇਂਗਾ।" ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ... ਮੈਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਮਕ ਸੀ।

ਖਾਣੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਹਮੋ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੋਟੀ ਤੋੜੀ। "ਬਹੁਤ ਸਵਾਦ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। "ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਅੱਜ ਨਾਲ ਬੈਠੀਏ।" ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾਸ ਸੀ।

ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ। ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਚਿੱਠੀ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਰੋਟੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਟਕਰਾ ਗਏ। ਕੋਈ ਵੀ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। "ਮਨਪ੍ਰੀਤ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਜੋ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ, ਮੈਂ... ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਣਾ। ਮੈਂ..." "ਚੁੱਪ," ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।

"ਤੂੰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਈ ਸੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਬੱਤੀ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ, "ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ..." ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੋਲਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਕੁੜਤਾ ਉਤਰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਕਮੀਜ਼ ਹੇਠੋਂ ਉਸਦੀ ਗੁਲਾਬੀ ਬ੍ਰਾ ਦਿਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੋ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। "ਹੌਲੀ... ਹਾਂ, ਇਵੇਂ ਹੀ।"

ਉਸਨੇ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਿਆ, ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੋੜਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।

ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਂਗਲ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੰਬ ਉੱਠੀ। "ਮਨਪ੍ਰੀਤ..." ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪੂਰੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੰਗੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਪਜਾਮਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਗਰਮ ਸੀ, ਨਸਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਉਸਨੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ, ਜੀਭ ਫੇਰੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ... ਆਹ..." ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ, ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹਿੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਗੋਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।

"ਬੱਸ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ, "ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ..." ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਲਈਆਂ। "ਆ ਜਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਜੋ ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿਸਕੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਵਾੜਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਹਾਂ... ਅੰਦਰ... ਪੂਰਾ।"

ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕੇ। ਫਿਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਹੋਰ ਤੇਜ਼... ਹਾਂ... ਇਵੇਂ ਹੀ..." ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਚੋਦਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਤੁਸੀਂ... ਬਹੁਤ... ਆਹ..."

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਸਿਸਕੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। "ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ... ਮਨਪ੍ਰੀਤ... ਹਾਂ..." ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟਿਆ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। "ਮੈਂ ਵੀ... ਆ ਰਿਹਾ..." ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਝੜ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। "ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਤੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ," ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਅੱਜ ਤਾਂ ਆਵੇਗੀ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸਿਆ। "ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ।"

ਉਸ ਰਾਤ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਦਿੱਤੀ। "ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਦੇਖਣ ਦੇ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਬੋਲੀ। "ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਹਾਂ, ਕੈਦੀ ਨਹੀਂ।" ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਸੀ।

ਦਿਨ ਭਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਛੱਤ ਤੇ ਗਈ। ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਦਾ ਪਰਦਾ ਹਿੱਲਿਆ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਅੱਜ ਉਹ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੱਪੜੇ ਤਹਿ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ," ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਛੱਤ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ..." "ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ। "ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਿਆ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਤ ਦੇ ਉਸ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੈਂਕੀ ਦੀ ਓਟ ਸੀ। "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਖੇਗਾ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮ ਲਏ।

ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਸਹਿਲਾਈ। "ਅੰਦਰ ਚੱਲੀਏ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ।"

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਾ ਕੇ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਵਾੜੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੀਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। "ਆਹ... ਮਨਪ੍ਰੀਤ..." ਉਸਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਸਥਿਤੀ ਬਣ ਗਈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਵੜੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕ ਪਈ। "ਹਾਂ... ਉੱਥੇ ਹੀ..." ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਚੂਤੜ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਚੱਟਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਫਿਰ ਉਹ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ ਲਿਆ। "ਹਾਂ... ਪੂਰਾ... ਅੰਦਰ..." ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਖਿੱਚੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕ ਗਈ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੈਂ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ। "ਹਾਂ... ਤੇਰੀ... ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ..." ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਬਿਸਤਰਾ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੀਕੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਚੋਦਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚੂਤੜਾਂ ਤੇ ਝੜ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

"ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਾਨਵਰ ਹੈਂ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਾਂਫਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸਿਆ। "ਤੁਹਾਡੀ ਚਿੱਠੀ ਦਾ ਜਵਾਬ।" ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਬਾਹਰ ਸਰਸੋਂ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਕੂਲ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਉੱਪਰ ਆ। ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੈਰਾਨ। "ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ?" "ਹਾਂ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ।"

ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੌਂ ਵੱਜੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਪਰ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਾਲ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਸ਼ਾਲ ਹੇਠੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਨੰਗਾ ਸੀ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ..." "ਅੱਜ ਕੋਈ ਜੀ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਸਿਰਫ਼ ਹਰਪ੍ਰੀਤ।"

ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਢਿੱਡ ਤੱਕ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਚੱਟਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।

ਫਿਰ ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵਾੜਿਆ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਹੁਤ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕੀ। "ਹਾਂ... ਹੋਰ ਅੰਦਰ..."

ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਸਲਦਾ ਰਿਹਾ। "ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ..." "ਨਾਲ ਹੀ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜੇ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਪਏ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ..." "ਚਿੱਠੀ ਤਾਂ ਤੂੰ ਲਿਖੀ ਸੀ," ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣ ਮੈਂ ਲਿਖਾਂਗੀ।"