ਲੰਬੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਸਾਖੀ ਵਾਲੀ ਛੋਹ

ਵਿਸਾਖੀ ਵਾਲੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਜੱਸੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕੀ, ਇਹ ਲੰਬੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਯਾਦ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਝੂਲਾ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇਰ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾਈ ਉੱਤੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ ਸਨ। ਜੱਸੀ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਛੱਤ ਵਾਲੇ ਪੱਖੇ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਛੋਹ ਕਿੰਨੀ ਗਲਤ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿੰਨੀ ਮਿੱਠੀ। ਉਸ ਦਾ ਘਰਵਾਲਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮੰਡੀ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਸ ਸਨ। ਸੱਸ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ।

ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜੱਸੀ ਨੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਮੋਟਰ ਖਰਾਬ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆ ਕੇ ਠੀਕ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਉਸ ਦੇ ਘਰਵਾਲੇ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਉਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਗਰਮੀ ਉਹ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਜੱਸੀ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਗੇਟ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਹੋਇਆ, ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹੇ। "ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਭਾਬੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਮੋਟਰ ਦੇਖ ਲਵਾਂ।" ਜੱਸੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਟਕਰਾਈਆਂ। ਉਹੀ ਬਿਜਲੀ, ਉਹੀ ਗਰਮੀ।

"ਮੈਂ ਵੀ ਖੇਤ ਤੱਕ ਚੱਲਦੀ ਹਾਂ," ਜੱਸੀ ਬੋਲੀ, "ਸੱਸ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਹੈ, ਕੋਈ ਹਰਜ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੇਤ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦੇ ਖੇਤ ਸਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੱਸੀ ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਪਿੱਠ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।

ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੋਟਰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਈ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਔਜ਼ਾਰ ਕੱਢੇ ਅਤੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੱਸੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪਸੀਨਾ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੱਸੀ ਨੂੰ ਉਹ ਮੇਲੇ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।

"ਭਾਬੀ, ਪਲਾਸ ਫੜਾਓ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਪਲਾਸ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਮੋਟਰ ਦੀ ਟਿਕ ਟਿਕ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਸੀ।

"ਉਹ ਦਿਨ ਯਾਦ ਹੈ?" ਜੱਸੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, "ਕਿਹੜਾ ਦਿਨ?" "ਮੇਲੇ ਵਾਲਾ। ਝੂਲੇ ਵਾਲਾ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਈ, "ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਪਲਾਸ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਜੱਸੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਜੱਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਜੱਸੀ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। "ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ," ਉਹ ਬੋਲੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਹਿੱਲੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, "ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ?" ਜੱਸੀ ਕੋਲ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੋਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰਾ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਸਲਣ ਲੱਗੇ। ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹੀ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਚਾਰਪਾਈ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜੱਸੀ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਲਾਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। "ਤੂੰ ਮੇਲੇ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ। ਜੱਸੀ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਸੁਰਖ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਜੱਸੀ ਕਰਾਹਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੇ ਢਿੱਡ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਤੱਕ। ਜੱਸੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਉਸ ਨੇ ਜੱਸੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਆਹ ਭਰੀ। ਚਾਰਪਾਈ ਚਰਚਰਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਬਾਹਰ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਰ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਟਰੈਕਟਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜੱਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਜੱਸੀ ਦੀਆਂ ਕਰਾਹਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਪਸੀਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਤੋਂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆ। ਜੱਸੀ ਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਲਟਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਰਾਹਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੋਸਾ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਬਾਈ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਾਥ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜੱਸੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਾਰਪਾਈ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਂਫਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। "ਮੋਟਰ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈ?" ਜੱਸੀ ਨੇ ਆਖਰ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੋਟਰ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਸੱਸ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਪੀਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੁਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਫਿਰ ਮੰਡੀ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਜੱਸੀ ਨੇ ਖੁਦ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ। "ਮੋਟਰ ਫਿਰ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ," ਉਹ ਬੋਲੀ, ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਖੇਤ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਸੀ।

ਇਸ ਵਾਰ ਜੱਸੀ ਨੇ ਪਹਿਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਲਾਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬੋਸੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਵਧੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕਰਾਹਣ ਲੱਗਾ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰਪਾਈ ਉੱਤੇ ਧੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ।

ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਜੱਸੀ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਰਾਹੀ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੱਸੀ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਬੋਸੇ ਦਿੱਤੇ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਚਾਰਪਾਈ ਦੀ ਪਾਵਤੀ ਫੜ ਲਈ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇੱਕੋ ਸਾਥ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।

ਦੀਵਾਲੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ, "ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਖਰਾਬ ਹੈ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਇਆ, ਔਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਡੱਬਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜੱਸੀ ਵੀ ਉੱਪਰ ਆਈ, ਚਾਹ ਦੀ ਟਰੇ ਲੈ ਕੇ।

ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੱਖਾ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦਾ ਡਰਾਮਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੱਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। "ਤੈਨੂੰ ਬਹਾਨੇ ਬਣਾਉਣੇ ਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖੀ, "ਚੁੱਪ, ਸੱਸ ਹੇਠਾਂ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਹੀ ਇੱਕ ਚਾਦਰ ਵਿਛਾਈ।

ਤਾਰਿਆਂ ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜੱਸੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਲਾਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਗਹਿਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਲ ਪਿਛਲੇ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਿੱਠਾ ਸੀ।

ਜੱਸੀ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮੇਲੇ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਰ ਤੱਕ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ, ਤਾਰੇ ਗਿਣਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਸੱਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਆਈ।

ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਿਜਲੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਖੇਤ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਮੋਮਬੱਤੀ ਜਗਾਈ ਅਤੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਗੇਟ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਲਟੈਣ। "ਸੋਚਿਆ ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਹੋਵੇਂਗੀ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ। ਜੱਸੀ ਮੁਸਕਰਾਈ, "ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ?"

ਮੋਮਬੱਤੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜੱਸੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਟਟੋਲਣ ਲੱਗੇ। ਕੱਪੜੇ ਲੱਥੇ ਅਤੇ ਜਿਸਮ ਮਿਲੇ। ਉਸ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਵਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਨੂੰਨ ਨਾਲ।

ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤਾਂ ਜੱਸੀ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਕਦੋਂ ਆਈ?" ਜੱਸੀ ਬੋਲੀ, "ਦੇਰ ਨਾਲ।" ਉਹ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਤਾਂ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਰਾਤ ਤਾਂ ਵੈਸੇ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ।

ਫ਼ਸਲ ਵੱਢਣ ਦਾ ਵਕਤ ਆਇਆ। ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਜੱਸੀ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਖੇਤ ਗਈ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਫ਼ਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ।

ਇਸ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜੱਸੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੱਕ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖੂਬ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਏ। ਬਾਹਰ ਫ਼ਸਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਰਮੀ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਹਲੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਆਈ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਨਿਕਲ ਆਏ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਦਬਾਇਆ, "ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ?" ਜੱਸੀ ਮੁਸਕਰਾਈ, "ਮੋਟਰ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ ਹੁਣ।" "ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬਹਾਨਾ ਲੱਭ ਲਵਾਂਗੇ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬੋਲਿਆ। ਜੱਸੀ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ, ਉਸ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਮਸਤੀ ਸੀ।