ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ 2026: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੁਦਾਈ, ਕੈਫੇ ਵਾਲੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨਾਲ

ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹਲਕੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਕੂਟਰ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਇੱਕ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੱਥ ਲਿਖਾਈ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨੇ ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਅਣਜਾਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਉਸ ਕੈਫੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਆਮ ਚਿੱਠੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ 2026 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮਨਜੋਤ ਪੱਚੀ ਸਾਲ ਦੀ ਕਾਲਜ ਲੈਕਚਰਾਰ ਸੀ, ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ। ਉਹ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸੇ ਕੈਫੇ ਵਿੱਚ ਕੌਫ਼ੀ ਪੀਣ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਸੀ ਤੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਦੀ ਸੀ, ਕੈਫੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਰਜਨ ਉਨੱਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਲੰਬਾ, ਚੌੜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਸਮੁੱਖ ਤੇ ਗਾਹਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਰਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਹੋਰ ਖਿੱਚਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਅਜੇ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਚਿੱਠੀਆਂ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਉਸੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਸੀ।

ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਸਕੂਟਰ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਿੱਠੀ ਮਿਲੀ, ਇਸ ਵਾਰ ਸ਼ਬਦ ਹੋਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ। ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸੂਟ ਦਾ ਰੰਗ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈ ਤੇ ਕੈਫੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਅਰਜਨ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕੌਫ਼ੀ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਝੁੱਕ ਗਈਆਂ। ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗਰਮੀ ਉੱਠੀ, ਡਰ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਵੀ ਸੀ।

ਤੀਜੀ ਚਿੱਠੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਕੰਬਣੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਸੱਚਾ ਜਜ਼ਬਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਵਾਬ ਲੱਭਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ। ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਕੈਫੇ ਵਿੱਚ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਅਧੂਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਲੈ ਕੇ।

ਕੈਫੇ ਵਿੱਚ ਗਾਹਕ ਘੱਟ ਸਨ, ਹਲਕੀ ਸੰਗੀਤ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਕੌਫ਼ੀ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਿੱਠੀ ਰੱਖੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ, ਅਰਜਨ ਇੱਕ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਝਾਕਿਆ, ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਛਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚੀ ਚਾਹਤ ਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਭੁੱਖ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫਿਰ ਲੁਕ ਕੇ ਕਿਉਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਕਹੋ, ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਕੈਫੇ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਮਾਨ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਗਈ, ਜੀਭਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀਆਂ ਤੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਅਰਜਨ ਦੇ ਹੱਥ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਫਿਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਤਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਰਮੀ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ ਤੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਤੇ ਗਰਮ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼, ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਲੰਮਾ, ਮੋਟਾ ਤੇ ਗਰਮ। ਉਸ ਨੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ, ਅਰਜਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਨਿਕਲੀ। ਫਿਰ ਮਨਜੋਤ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਤੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ, ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਲੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਮੇਜ਼ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗੀ।

ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਗਏ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਿਆਂ ਚੁਦਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ, ਮਨਜੋਤ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਅਚਾਨਕ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸਿਆ ਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਰਸ ਵਗਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜੇ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲੇ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਿੱਠੀਆਂ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਬੋਲਡ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਦਾ ਨਾਂਅ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮਨਜੋਤ ਹਰ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਇਕੱਲੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਅਰਜਨ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਫਲੈਟ ਤੇ ਆਓ, ਖਾਣਾ ਮੈਂ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਮਿਠਾਸ ਤੁਸੀਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਚਿੱਠੀ ਆਪਣੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਤੇ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਦੇ ਫਲੈਟ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਬੇਚੈਨੀ ਲੈ ਕੇ।

ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਖਾਣੇ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਸੀ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਕੰਨ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਤਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉਤਾਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਹੱਥ ਲੈ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਸੋਫ਼ੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿੱਲਾ ਕੀਤਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਈ।

ਫਿਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਫਿਰ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਫੜ ਲਈ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੋਦਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਧਾ, ਫਿਰ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਨਜੋਤ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਲੰਨ ਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਦਬਾਇਆ, ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਦੰਦੀਆਂ ਵੱਢੀਆਂ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਸ ਇੰਝ ਹੀ, ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ, ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਤੰਬਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਝੜਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ, ਅਰਜਨ ਦਾ ਵੀਰਜ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵਗਿਆ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਟੇ ਰਹੇ, ਪਸੀਨਾ ਸੁੱਕਣ ਤੱਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਕਦੇ ਹੱਸਦੇ, ਕਦੇ ਚੁੰਮਦੇ।

ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਿੱਠੀ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਵਾਰ ਸਿੱਧਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਛੱਤ ਤੇ ਮਿਲੋ, ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਹੈ। ਮਨਜੋਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਛੱਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਦੂਰੋਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਅਰਜਨ ਇੱਕ ਚਾਦਰ ਵਿਛਾ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਛੱਤ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਸੂਟ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਤਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਲੰਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਵਾਲ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਏ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਕਦੇ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕਾਰੀ, ਕਦੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ, ਤੇ ਚੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਫਿਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਚਾਦਰ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ, ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾਇਆ, ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਲੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮਾਈ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਨਜੋਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੜੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਚਾਦਰ ਤੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਧਾਰਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਆਖ਼ਰੀ ਚਿੱਠੀ ਕੱਢੀ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਤਰ ਲਿਖੀ ਸੀ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਉਸੇ ਕੈਫੇ ਵਿੱਚ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਮੁਸਕਰਾਈ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਤੋਂ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਮਿਲੋਗੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਵਾਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਿੱਠੀ ਲੈ ਕੇ ਆਵਾਂਗੀ।