ਪੰਜਾਬੀ ਜੱਟੀ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ: ਜਲੰਧਰ ਵਿੱਚ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਰਾਤ ਭਰ ਦੀ ਚੁਦਾਈ

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਪਈ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚਿੱਠੀ ਤੇ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਥੋੜ੍ਹੇ ਕੰਬ ਗਏ। ਇਹ ਕੋਈ ਆਮ ਚਿੱਠੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਜੱਟੀ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ।

ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਛੱਤ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਤੇ ਹੀ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਪਹਿਨਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਗਜ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਲਿਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਚਿੱਠੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਿੰਮਤ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਨੌ ਵਜੇ ਆ ਜਾਓ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਮੋੜਿਆ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।

ਨੌ ਵਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਖੜਕ ਹੋਈ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰਮਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਲਾ ਕੁਰਤਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਦੋਵੇਂ ਸਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਪਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿਹਰਨ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਇੰਨਾ ਨਰਮ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਹੀ ਗਰਮ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਦੇਖ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਪਲ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਗਰਮ ਹੋ ਗਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਬੱਸ, ਹੁਣ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ।

ਚੁੰਮਣ ਲੰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਜੀਭਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਸਾਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰਮਨ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ।

ਜਦੋਂ ਕੁੜਤਾ ਉੱਤਰਿਆ ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੂਬਸ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਦੇਖਣਾ ਬੰਦ ਕਰ, ਛੂਹ ਕੇ ਦੱਸ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹਾਂ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਬੂਬਸ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲ ਗਈ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੂਬਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਇੰਝ ਹੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹਰਮਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡੂੰਘੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਕੁਰਤਾ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਚਮੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀ ਤੜਪ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਤੜਪਦੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਹੁਣ ਸ਼ਰਮ ਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰ।

ਸਲਵਾਰ ਉੱਤਰਦੇ ਹੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰਗੜਿਆ, ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਹੀ, ਬੱਸ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ, ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼, ਫਿਰ ਜੀਭ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਬੱਸ ਨਾ ਰੁਕ, ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਬੱਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਕੰਬਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਚਿੱਠੀ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੋਲਡ ਨਿਕਲਿਆ।

ਫਿਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਉਹ ਲੰਬਾ, ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਟੋਪੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ, ਹੌਲੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਬੇਸਬਰੀ ਦੇਖ ਕੇ ਮਜ਼ਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਬੱਸ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਆ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇਰੀ ਹੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਤੇਰੀ ਹੈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ।

ਪਹਿਲਾ ਧੱਕਾ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਚੀਖ਼ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੂਜਾ ਧੱਕਾ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਰਮਨ ਦਾ ਨਾਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਕਰ ਦੇ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਰਮਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੂਬਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਰੁਕੀਂ ਨਾ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਬਹੁਤ ਟਾਈਟ ਹੈ, ਮੈਂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਆਖ਼ਰੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਪਲ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲਿਆ। ਫਿਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਚਿੱਠੀ ਲਿਖਣਾ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੀ ਸੀ, ਇਹ ਵੀ ਕਮਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਛੱਤ ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਕਿਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਛੱਤ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੇ ਕੁਰਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦੇਖਣ ਦੇ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।

ਛੱਤ ਤੇ ਹੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਬੂਬਸ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇੰਝ ਹੀ, ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾ।

ਛੱਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵੱਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕੰਧ ਫੜੀ ਰੱਖੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹਰਮਨ, ਮੈਨੂੰ ਫੜੀ ਰੱਖ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧੱਕੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹਾਂਫਦੇ ਰਹੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਛੱਤ ਵਾਲੀ ਇਹ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ।

ਰਾਤ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫਿਰ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾ ਕੇ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੂਬਸ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠੋਂ ਫੜ ਕੇ ਦਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਫਿਸਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਹਰਮਨ ਦਾ ਨਾਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੇਠੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਉੱਪਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ, ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦੀ ਰਹਿ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਥਕਾਵਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਬੱਸ ਲੇਟਿਆ ਰਹਿ।

ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਚੌਥੀ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰਮਨ ਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਲੰਬਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਵੀ ਹੇਠੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਰਹੇ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਾਹ ਹਰਮਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਫਿਰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖਾਂਗਾ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਚਿੱਠੀ ਦੀ ਹੁਣ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਆ ਜਾਇਆ ਕਰ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਉੱਠੇ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਆਪਣੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟੀ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਹਰਮਨ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।