ਪੰਜਾਬੀ ਚੁਦਾਈ ਕਹਾਣੀ: ਵਾਢੀ ਵਾਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਯਾਦ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਚੁਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਕਣਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਦੋ ਗਰਮੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਵਾਢੀ ਵਾਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਧੜਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਸਕਰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ।

ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦਿੱਲੀ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਸੀ ਅਤੇ ਟੀਵੀ ਦੀ ਹਲਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਫੋਨ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਵੀਡੀਓ ਭੇਜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਰਹੇ ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਿੱਥੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਬਾਈਨਾਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕਣਕ ਦੇ ਭੁੱਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਗਈ। ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਝ ਯਾਦ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦਿਨ ਉਹ ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਠੰਡਾ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮਟਕੇ ਕੋਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਹਟ ਆਈ।

ਜਸਕਰਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦਾਤੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਈ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਅੰਦਰੋਂ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।

ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖ ਜਸਕਰਨ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਾ ਕਰ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਭਾਬੀ, ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਨੇ, ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਦਾ ਪੱਲਾ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸਿਮਰਨ ਪਿੱਛੇ ਹਟੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਠੰਡੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਮੂੰਹ ਲਿਆ ਕੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਭਾਬੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਰੋਕ ਨਾ।

ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਵਿਰੋਧ ਲਈ ਹੱਥ ਉਠਾਇਆ ਪਰ ਉਹ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਹੌਲੀ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕਮੀਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਾਲੀ ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਕੱਸੀਆਂ ਭਰਵੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਨਾਲ ਤਣੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਦੱਬੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ।

ਫਿਰ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਗੋਲ ਘੁਮਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫਸਾ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲੀ ਗਰਮੀ ਉੱਠਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ।

ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਸਲਵਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕੱਛੀ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਉੱਤੇ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਕੰਧ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਲਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਲੱਤਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਉਸਨੂੰ ਚੱਟੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਝੜਨਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਐਂਠ ਗਿਆ, ਲੱਤਾਂ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਜਸਕਰਨ ਉੱਠਿਆ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਗਿੱਲੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੁਣ ਖੁਦ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਪਜਾਮਾ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੋਟਾ ਲੁੰਨ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਟੋਪੇ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਏ।

ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਲੰਬਾਈ ਉੱਤੇ ਫੇਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਈ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਦੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਜਸਕਰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਟੋਪੇ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ, ਹੁਣ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵਾੜ ਦਿੱਤਾ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ ਜੋ ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦਬਾ ਲਈ। ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਸ ਹਾਂ ਹਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਜਕੜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਭਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਚੂਤੜਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਚੂਤੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਨ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ੍ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਚੋਦ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਲਟਕਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮਰੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਚੀਕ ਪਈ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜਸਕਰਨ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।

ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਉਸਦਾ ਦੂਜਾ ਝੜਨਾ ਆਇਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ।

ਇਸ ਜਕੜਨ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਗਏ। ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੰਝ ਹੀ ਲੇਟੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸੱਸ ਉਸਨੂੰ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਪਿਛਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਟਕੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਯਾਦ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਟੁੱਟੀ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਜੇ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਕੱਛੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਨੰਬਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਦੂਜੀ ਘੰਟੀ ਉੱਤੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸਦੀ ਨੀਂਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਕਰਨ, ਮੈਂ ਸਿਮਰਨ, ਉਹ ਵਾਢੀ ਵਾਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਯਾਦ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਭਾਬੀ, ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਭੁੱਲਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖੀਂ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੋਨ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਨਾਈਟੀ ਪਾਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ।

ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਹਲਕੀ ਦਸਤਕ ਹੋਈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਜਸਕਰਨ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਅਠਾਈ ਸਾਲ ਦਾ, ਹੋਰ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਉਸਨੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਦੋ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਉਹੀ ਅੱਗ ਦੋਵਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਪਰ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਲੈਬ ਕੋਲ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਨਾਈਟੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਸਲੈਬ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉੱਥੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗ ਪਈ।

ਜਸਕਰਨ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹੁਣ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਝੜਨਾ ਉਸੇ ਸਲੈਬ ਉੱਤੇ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ ਸਲੈਬ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ। ਉਸਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬੈਲਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਮੋਟਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਚੂਸਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸਦੀ ਲਾਰ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਨਾਈਟੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਛਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਲਾਹ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ ਜਸਕਰਨ, ਮੈਨੂੰ ਉਹੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵਾੜ ਦਿੱਤਾ।

ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਡੂੰਘੇ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਸਨ। ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਛਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਖੁਦ ਤੈਅ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹੇਠੋਂ ਵੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦੂਜਾ ਝੜਨਾ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚ ਦਿੱਤਾ।

ਫਿਰ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਚੂਤੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਵਾੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਚੋਦਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਹੁਣ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਨ।

ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਮਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਹਰੀ ਹਮਲੇ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਤੀਜਾ ਝੜਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸੀ।

ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਜਕੜਨ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਵੀ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਗਏ। ਜਸਕਰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਲੇਟਾ ਰਿਹਾ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਜਸਕਰਨ, ਹੁਣ ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਹਰ ਰਾਤ ਆਵੇਗੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਭਾਬੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਵੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਬਾਹਰ ਰਾਤ ਦੇ ਦੋ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਈ।