ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ (ਭਾਗ 2)

ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਦਸਤਕ ਇੰਨੀ ਹੌਲੀ ਸੀ ਕਿ ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਲੱਗਾ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਇਸ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਗਲਾਸ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਫ਼ੋਨ ਆਏ ਅਜੇ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦਸਤਕ ਫਿਰ ਹੋਈ। ਇਸ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਪੱਟਾ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਦੀਵਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਧੀਮਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁੰਡੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਬਾਹਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਲਦੀਪ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਸਾਹ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ।

"ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿਓ, ਜਲਦੀ," ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

"ਨਵਜੋਤ, ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਛੱਤ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਦਾ ਟਰੱਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੋੜ ਤੇ ਮੁੜਿਆ ਹੈ। ਹੈੱਡਲਾਈਟਾਂ ਮੈਂ ਖੁਦ ਦੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਨਹੀਂ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਹੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਗਲਾਸ ਛੁੱਟਦੇ ਛੁੱਟਦੇ ਬਚਿਆ। "ਕੀ? ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਤੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਸਵੇਰੇ..."

"ਸ਼ਾਇਦ ਰਸਤਾ ਜਲਦੀ ਕੱਟ ਗਿਆ। ਜਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ।" ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਸੁਣੋ, ਘਬਰਾਓ ਨਾ। ਉੱਪਰ ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਸਾਫ਼ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਸਭ ਸੰਭਾਲ ਲਓ। ਉਹ ਗਲਾਸ ਧੋ ਦਿਓ। ਅਤੇ... ਉਹ ਖੁਸ਼ਬੂ," ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, "ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਅਤਰ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਧੋ ਲਓ।"

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਗਲਾਸ ਧੋਤਾ, ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਕੋਲ ਪਿਆ ਉਸ ਦਾ ਰੁਮਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪਏ ਜੂਠੇ ਭਾਂਡੇ ਧੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਕੁਲਦੀਪ ਪੌੜੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਫਿਰ ਮੁੜਿਆ।

"ਨਵਜੋਤ।"

"ਹੂੰ?"

"ਡਰੋ ਨਾ। ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਹਾਂ।" ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਥਾਮ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤਿਆਂ।

ਦਸ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਬਾਹਰ ਟਰੱਕ ਦੇ ਇੰਜਣ ਦੀ ਘਰਘਰਾਹਟ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਦੀਵਾ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਨਾਟਕ ਲਿਆਂਦਾ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕੱਪੜੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਮੋਢੇ ਤੇ ਬੈਗ।

"ਤੂੰ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੈਂ?" ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ੋਨ ਆਇਆ ਸੀ ਨਾ, ਸਵੇਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੀ। ਨੀਂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਈ।" ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਬੈਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਥਕਾਵਟ ਦਾ ਨਾਟਕ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ?"

"ਢਾਬੇ ਤੇ ਖਾ ਲਈ ਸੀ।" ਬਲਵਿੰਦਰ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਲਾਹੀਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੀਆਂ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ।

"ਉੱਪਰ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਸੁੱਤਾ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਹਾਂ, ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਕੂਲ ਸਵੇਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਲਾਸ ਵਧਾਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। "ਤੂੰ ਕੁਝ ਬਦਲੀ ਬਦਲੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੈਂ।"

ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕ ਧੜਕਨ ਚੁੱਕ ਗਿਆ। "ਬਦਲੀ? ਕਿਵੇਂ?"

"ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੈਂ।" ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਠੋਡੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। "ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੈਂ।"

ਨਵਜੋਤ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਰ ਹਾਸਾ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਅਟਕਿਆ। ਇਹ ਚਮਕ ਕੁਲਦੀਪ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਦੇਣ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਸੀ। "ਜਾਓ, ਮੂੰਹ ਹੱਥ ਧੋ ਲਓ। ਮੈਂ ਬਿਸਤਰਾ ਲਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਨਹਾਇਆ, ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੀ ਸੌਂ ਗਿਆ। ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਦੀ ਨੀਂਦ ਗਹਿਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਵਜੋਤ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਲੇਟੀ, ਛੱਤ ਵੱਲ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਉੱਪਰ ਕੁਲਦੀਪ ਸੀ। ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ। ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ, ਦੋਹਾਂ ਦੁਨੀਆਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਈ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਲਦੀਪ ਦੀਆਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਕਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਉਹ ਛੋਹ ਜੋ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸਵੇਰੇ ਬਲਵਿੰਦਰ ਜਲਦੀ ਉੱਠਿਆ। "ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਭਾੜਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਦਸ ਦਿਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ। ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨਿਕਲਣਾ ਪੈਣਾ।"

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਰੋਟੀਆਂ ਵੇਲਦਿਆਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। "ਠੀਕ ਹੈ। ਸੰਭਲ ਕੇ ਜਾਇਓ।"

"ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਇਆ ਕਰ।" ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਦਬਾਏ। "ਇਹ ਦਸ ਦਿਨ ਕੱਢ ਲੈ, ਫਿਰ ਦੀਵਾਲੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਛੁੱਟੀ ਲਵਾਂਗਾ।"

ਦਸ ਦਿਨ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ। ਦਸ ਦਿਨ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਜਾਗ ਉੱਠਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦਬਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਲਵਿੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਟਰੱਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਨਵਜੋਤ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਆਈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੰਨਾਟਾ ਸੀ। ਉੱਪਰੋਂ ਕੁਲਦੀਪ ਦੇ ਉਤਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।

ਉਹ ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਕੁਲਦੀਪ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।

"ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਬਹੁਤ।" ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬੀ। "ਪਰ ਹੁਣ ਨਹੀਂ।"

"ਕਿਉਂ?"

"ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਡਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। "ਜੋ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਕੁਲਦੀਪ। ਉਸ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹੀ।"

ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਆਇਆ, ਅੰਗੂਠਾ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਰੁਕਿਆ। "ਤਾਂ ਫਿਰ ਡਰ ਕਾਹਦਾ?"

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। "ਡਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।"

"ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ।" ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਕਾਲਰ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਈ ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ, ਕਮੀਜ਼ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਕੁਲਦੀਪ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵਧੇ।

"ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ?" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਉੱਥੇ ਦੀਵਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।"

ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁਪੱਟੇ ਦਾ ਪੱਲਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਟਾਇਆ। ਦੁਪੱਟਾ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਮਾਏ, ਬਿਨਾਂ ਜਲਦੀ ਕੀਤਿਆਂ।

"ਤੂੰ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਲਿਆ ਹੈ।"

"ਹੁਣ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ," ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, "ਹੁਣ ਸੱਚ ਹੈ।"

ਕਮੀਜ਼ ਉਤਰੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਧੜਕਨ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਕੁੜਤਾ ਉਤਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ।

"ਕੰਬ ਕਿਉਂ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

"ਠੰਢ ਨਹੀਂ," ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਕੰਬਣੀ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ।"

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਜਿਵੇਂ ਗੋਰੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ।

"ਆਹ..." ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਹੌਲੀ ਨਾ ਕਰੀਂ।"

ਕੁਲਦੀਪ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਦਿਆਂ। ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲਾਪਨ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਉੱਥੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਕੀਤੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲਿਆ।

"ਕੁਲਦੀਪ..." ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦੀ।"

"ਰੁਕਣਾ ਕਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ?" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਲਾਹੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਪਿਘਲ ਗਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਮੇਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਲਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਲਦੀਪ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਗਿੱਲਾਪਨ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।

"ਦੇਖ," ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਤਿਆਰ ਹੈਂ।"

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਉਤਰ ਗਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਚੀਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਦਰਦ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਇੱਕਠੇ ਆਏ।

"ਆਹ... ਹੌਲੀ... ਨਹੀਂ, ਤੇਜ਼..." ਉਹ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਉਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।

ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਮੇਜ਼ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਭਾਂਡੇ ਖੜਕੇ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੇਜ਼ ਫੜਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੋਚੀ।

"ਹੋਰ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸੁੰਗੜਨ ਲੱਗੀ।

"ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਉਸ ਨੇ ਚੀਕਿਆ।

"ਆਜਾ," ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਜਾ।"

ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਦੋ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫੈਲ ਗਿਆ।

ਦੋਹੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਲਦੀਪ ਉਸ ਤੇ ਝੁਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ।

"ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ," ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।

"ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਤੂੰ ਇਹੀ ਕਹੇਂਗੀ।" ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਤੋਂ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੰਗੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।

ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੇਟ ਭਾਰ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਮਰ ਤੱਕ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੇ ਤੁਰੀ। ਨਵਜੋਤ ਸਿਸਕੀਆਂ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ।

"ਕੁਲਦੀਪ... ਇਹ... ਇਹ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਹੈ..."

"ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ?"

"ਬਹੁਤ..." ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸੀ, ਮਜ਼ੇ ਵਾਲਾ ਰੋਣਾ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖਿੱਚੇ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਬਿਸਤਰਾ ਕੰਧ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗਾ।

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਲਿਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਰਗੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਰਾ ਮਜ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।

"ਫਿਰ... ਫਿਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ..."

ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਚੀਕ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਸੀ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਹੱਸਦਿਆਂ। "ਧੀਮੀ, ਪਿੰਡ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਹੱਸ ਪਈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚੱਟ ਲਈਆਂ। ਕੁਲਦੀਪ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉੱਠੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ।

ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਹੌਲੀ ਸੀ। ਡੂੰਘੇ, ਨਾਪੇ ਹੋਏ ਧੱਕੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।

"ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਅਸੀਂ ਦੋਹੇਂ ਪਾਗਲ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ, "ਉਸ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ।"

ਉਸ ਦੀ ਗਤੀ ਵਧੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਏ। ਪਸੀਨਾ, ਸਾਹ, ਸਿਸਕੀਆਂ। ਫਿਰ ਦੋਹੇਂ ਇੱਕਠੇ ਝੜੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ।

ਉਹ ਉਸ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੜਕਨਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਨਵਜੋਤ," ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ, "ਤੈਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?"

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। "ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?"

"ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਹੈਂ।"

"ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਵਾਲ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਖਿੱਚੀ। "ਪਛਤਾਵਾ ਉਸ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ... ਮੈਂ ਤਾਂ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ।"

ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। "ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵਿਆਹੀ। ਇਹ ਰਾਹ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ।"

"ਮੈਨੂੰ ਸੌਖਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈਂ। ਜਿੰਨਾ ਮਿਲ ਸਕੇ, ਜਦੋਂ ਮਿਲ ਸਕੇ।"

ਉਹ ਉਸ ਰਾਤ ਉਸੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਸੌਂਏ। ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਕੁਲਦੀਪ ਉੱਠਿਆ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਅਤੇ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਾਂਦਿਆਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਕਮੀਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।

"ਇਹ ਕਿਉਂ?" ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਤਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਹੋਵਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕੇਂ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਹ ਕਮੀਜ਼ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਦੀਵਾ ਬਾਲਿਆ, ਅਤੇ ਗਾਹਕਾਂ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ ਜੋ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਗਈ।

ਉਸ ਰਾਤ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੀ।