ਪੰਜਾਬੀ ਇਰੋਟਿਕ ਕਹਾਣੀ: ਸਲੋਨੀ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਰੋਟਿਕ ਕਹਾਣੀ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਸੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਇੰਨਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਇੰਨਾ ਗਰਮ ਕਿ ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਗੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਅੰਦਰੋਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਿਮ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਬੈਂਚ ਪ੍ਰੈਸ ਉੱਤੇ ਲੇਟੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਟ੍ਰੇਨਰ ਰਵਜੋਤ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਰਵਜੋਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਵਜ਼ਨ ਸੰਭਾਲਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਕਾਲਰਬੋਨ ਉੱਤੇ ਫਿਸਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਸਾਹ ਰੋਕੋ, ਸਲੋਨੀ," ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਅਤੇ ਹੁਣ ਛੱਡੋ।" ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਸਾਹ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਪਲ ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਮ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਬੈਂਚ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਸਲੋਨੀ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਚੀਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਰਵਜੋਤ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਲੈਗਿੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਰਹੀ ਸੀ। "ਰਵਜੋਤ," ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਜਿਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਆਉਣ ਦੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੈਂ।" ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ, ਅਤੇ ਸਲੋਨੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਉਸੇ ਪਲ ਸਲੋਨੀ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਪੰਜ ਵਜੇ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੇ ਰਵਜੋਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਪਰ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬਿਲਕੁਲ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਿਮ ਵਿੱਚ ਸਲੋਨੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰਵਜੋਤ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਚੌੜੇ ਮੋਢੇ, ਕਾਲੀ ਦਾੜ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਾਨ ਜੋ ਸਲੋਨੀ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ। "ਅੱਜ ਡੈੱਡਲਿਫ਼ਟ ਦਾ ਦਿਨ ਹੈ," ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੈ।" "ਗਰਮੀ ਹੈ," ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ। ਅੰਦਰ ਤਾਂ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਵਰਕਆਊਟ ਦੌਰਾਨ ਰਵਜੋਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਸਿੱਧੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਲੋਨੀ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕੇ। ਰਵਜੋਤ ਦਾ ਸਾਹ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। "ਸਲੋਨੀ," ਉਸਨੇ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਹੈਂ।" "ਤਾਂ ਬੁਝਾ ਦੇ," ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਪਲਟ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ।

ਜਿਮ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਚੱਲ, ਤੈਨੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੰਨਾ। ਮੇਰੀ ਗੱਡੀ ਬਾਹਰ ਹੈ।" ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਗੱਡੀ ਜੀ.ਟੀ. ਰੋਡ ਵਾਲੇ ਢਾਬੇ ਕੋਲ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ। "ਚਾਹ ਪੀਏਂਗੀ? ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ।" ਢਾਬੇ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਪੀਲੀਆਂ ਸਨ, ਟਰੱਕ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪਰੌਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਾਲੀ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।

ਚਾਹ ਆਈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚਾਹ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਨਹੀਂ। ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਮੰਜੀ ਦੇ ਹੇਠੋਂ ਸਲੋਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। "ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਦੇਖਿਆ ਸੀ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਲੋਨੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। "ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ?" "ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਸਵੇਰ ਤੋਂ।" ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸੀ। ਬੈਂਚ ਉੱਤੇ।" ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਚੱਲ।"

ਗੱਡੀ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਸਲੋਨੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ। ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਬਰਾ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧੇ ਬਾਹਰ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਬਰਾ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਸਲੋਨੀ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਵਜੋਤ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾੜੇ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਲੋਨੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। "ਆਹ, ਰਵਜੋਤ," ਸਲੋਨੀ ਚੀਕੀ। "ਹੌਲੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਢਾਬੇ ਵਾਲਾ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ।" "ਦੇਖਣ ਦੇ," ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।

ਰਵਜੋਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਸੁਪਨੇ ਵਾਲਾ ਲੁੰਨ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਲੁੰਨ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਸੀਟ ਫੜ ਲਈ। "ਸਲੋਨੀ," ਉਹ ਕਰਾਹਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੱਡੀ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਉੱਤੇ ਭਾਫ਼ ਜੰਮਣ ਲੱਗੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਸਲੋਨੀ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਵਜੋਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪੂਰਾ, ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ। ਸਲੋਨੀ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਗੱਡੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜ ਰੱਖੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹੇਠੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਚਾਨਕ ਢਾਬੇ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਚਾਹ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਸਾਬ!" ਦੋਵੇਂ ਰੁਕ ਗਏ, ਹੱਸ ਪਏ। ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ। "ਦੋ ਮਿੰਟ!" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। "ਜਲਦੀ ਕਰ," ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।" ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਲੋਨੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਰਵਜੋਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ, ਸੀਟ ਉੱਤੇ।

ਰਵਜੋਤ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਝੜਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਲੋਨੀ ਨੂੰ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗھੁਸਿਆ। ਇਹ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਨਵੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਗਹਿਰੀ। ਸਲੋਨੀ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹੁਣ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਸਲੋਨੀ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਗਾੜ੍ਹਾ।

ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਟਿਸ਼ੂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ। "ਸੁਪਨਾ ਸੱਚ ਹੋ ਗਿਆ," ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। "ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖੀਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਸੱਚ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਗੱਡੀ ਸਟਾਰਟ ਹੋਈ। ਢਾਬੇ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਿਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ, ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਉਹ ਕੀ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖੇਗੀ।

ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਲੋਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈਂਚ ਤੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਡੰਬਲ ਰੈਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਲੈਗਿੰਗ ਪਾੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹਾਂ, ਪਾੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ ਸੀ। ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਰੱਖੇ ਸਨ। "ਹੋਰ, ਰਵਜੋਤ, ਹੋਰ," ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਲੋਨੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੈਂਚ ਉੱਤੇ ਉੱਛਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਮ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਨੰਗੀ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਰਵਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਤੜਪਦੀ ਹੋਈ।

ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਸੰਭਲੇ ਤਾਂ ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਢਾਬੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਾਥਰੂਮ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਹੱਥ ਧੋ ਆ।" ਸਲੋਨੀ ਬਾਥਰੂਮ ਗਈ। ਉਹ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਮਰਾ ਸੀ, ਟੂਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਫਿਰ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ। ਰਵਜੋਤ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਹੈਂ?" ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਅਜੇ ਵੀ ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕੁੜਤੀ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਵਜੋਤ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਲੋਨੀ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਸਲੋਨੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ। ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਲੋਨੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਲੋਨੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ। ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। "ਬਸ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਚੱਲੀਏ।" ਦੋਵੇਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਢਾਬੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਚਾਹ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ, ਪਰੌਂਠੇ ਖਾਧੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।

ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਸੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਕੱਪੜੇ ਬਦਲੇ, ਅਤੇ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਰਵਜੋਤ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਰਵਜੋਤ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕੀਤਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਜਿਮ ਵਿੱਚ ਡੈੱਡਲਿਫ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਾਂਗੇ।" ਜਵਾਬ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ, "ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦੇਈਂ, ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਰਹਾਂਗਾ।" ਸਲੋਨੀ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।

ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਉਹ ਕੀ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖੇਗੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲਾ ਸੁਪਨਾ, ਜਿੱਥੇ ਰਵਜੋਤ ਉਸਨੂੰ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਵੇ। ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਜਿਮ ਦੇ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਟਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਉੱਤੇ ਟਾਈਪ ਕੀਤਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਜਵਾਬ ਆਇਆ, "ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਰਾਕੀ ਸਿੱਖ ਲਵਾਂਗਾ।" ਸਲੋਨੀ ਹੱਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਟੀਸ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਵਜੋਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਉਡੀਕ ਸੀ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਿਮ ਵਿੱਚ ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਬੈਂਚ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਬਾਰਬੈਲ ਫੜੀ। "ਅੱਜ ਭਾਰ ਵਧਾਵਾਂਗੇ?" ਰਵਜੋਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਹਾਂ," ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਧੇਗੀ।" ਰਵਜੋਤ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ। ਸੁਪਨਾ ਹੁਣ ਹਕੀਕਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਕੀਕਤ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਆਦਤ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸਲੋਨੀ ਨੇ ਬਾਰਬੈਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ।